Znamy się 8 lat, a od 3 jesteśmy razem.
Poznaliśmy się na studiach, studiował Informatykę razem z moją współlokatorką. Ja nieco odmienny kierunek - Architektura.
Łączyła nas ta sama Politechnika, wspólni znajomi jak się okazało, no i się zaczęło...
Oboje spontaniczni, pełni optymizmu, uśmiechu i chęci do życia. Łączy nas do dziś pasja gór - od schroniska do schroniska z plecakiem.
W Piątek gdy kończyły się ostatnie zajęcia, pakowaliśmy plecaki i pierwszym możliwym pociągiem jechaliśmy do Zakopanego zdobywać szczyty, wracaliśmy zmęczeni i mega szczęśliwi pociągiem w poniedziałek skoro świt, by zdążyć za zajęcia.
Te same zainteresowania, pasje, mamy do dziś mnóstwo tematów - po prostu nie potrafimy się nagadać. ( jak widać dziś i dogadać...)
On już w trakcie studiów założył firmę, ja pracowałam na zlecenia zdalnie z miejsca zamieszkania w swoim zawodzie.
Dwa lata temu poszerzył dość mocno swoją działalność i spytał czy mu nie pomogę. Owszem dlatego by nie? Przecież się kochamy, razem sobie poradzimy ze wszystkim 
Zabrał mnie na cudowne egzotyczne wakacje, tam mi się oświadczył - no po prostu bajka. W tamtym momencie byłam najszczęśliwszą chyba osobą na ziemi ! Do teraz jak wspominam jest mi ciepło na sercu. - Nawet spojrzałam teraz na swój palec, na pierścionek.
Wywodzimy się troszkę z innych środowisk, jemu rodzice nie dali na studia, sam musiał zarobić by się utrzymać. Na nic nie dostał ani grosza, na wszystko zapracował sam.
Ja miałam zaś inaczej, moi rodzice kładli mi na studia, pomagali - zawsze gdy mi brakowało włożyli do portfela.
Jednak nie uczyniło to ze mnie "damulki"
Zakochałam się w jego uśmiechu i pozytywnym nastawieniu do świata.
W zeszłym roku można było startować o dofinansowanie na polepszenie działalności. Poprosił mnie czy bym się nie zgodziła i razem z nim prowadziła firmę. Razem napisaliśmy projekt, jednak ja byłam tym pionkiem w całej sprawie - trzeba było chodzić na spotkania, szkolenia oraz brać udział w konferencjach odpowiedzialnych za przyznanie tej dotacji. Pierwszy etap był niedaleko mojego miejsca zamieszkania to dawałam radę pogodzić to z własną pracą. Jednak gdy się okazało, że przeszliśmy dalej i dostaniemy pieniądze - zaczęły się schody. Tych spotkań było więcej, trzeba było projekty pisać, były tzw. rozmowy kwalifikacyjne nie dawałam rady - zrezygnowałam z własnej pracy za jego namową. " Kochanie, zobacz teraz dostaniemy dużo pieniędzy firma ruszy z jeszcze większego kopyta, zobaczysz zbijemy kokosy, to nasza przyszłość" I co ? zgodziłam się, rzecz oczywista.
Udało się, dostaliśmy kasę, wszystko super...
Od początku roku do maja było okej, trzeba było załatwiać dużo spraw, powstały dwie siedziby. Mamy dużą produkcję, nawet podejrzewam, że każda z was korzysta z naszych usług.
Ale już z końcem maja zaczęły się konflikty... niby niewinne, że powinnam się bardziej starać, powinno mi zależeć bardziej.
Dziewczyny uwierzcie, że się staram - przecież jakby nie było to pracuję na swoje tak ? Chce mieć dobrze w życiu więc po co miałabym sobie pluć pod nogi ?
Jak padły pierwsze epitety z jego strony nie wytrzymałam - rozryczałam się jak dziecko. To mnie przeprosił, poniosło go...
Postanowiliśmy odreagować, pojechaliśmy nad nasze Polskie morze. Było bardzo miło, jednak już w drodze powrotnej - zaczął się temat co powinnam robić, aby ulepszyć wizerunek naszej firmy. Już zlecał mi zadania - 500 km od domu...
I teraz już jest tak praktycznie co kilka dni, coś zawsze zrobię nie tak - ale on przecież mi pokazuje no kochanie "myślenie nie boli" niby to żarty, ale w jego tonie wyczuwam, że jestem "osłem"
Dla mnie ta cała sytuacja to nowość, ponieważ uczę się od podstaw, On robi w zawodzie wyuczonym. Podejrzewam, że gdybym poprosiła go o zaprojektowanie mostu wymiękłby - ponieważ to nie jego specjalność.
W domu się do niczego nie wtrąca, nie zachowuje się tak jak w pracy.
Pomógł umeblować, doradził ale to wszystko.
Czasami rzuci tekstem, że ugotowanie obiadu to 30 minut, więc co ja robię w tej kuchni już tak długo ? Czy np. po co dziennie pierzesz, jak nie mamy dzieci, kto się tak brudzi ? Ale nie popatrzy na to z tej strony, że zawsze rano ma czystą i wyprasowaną koszulę, która czeka już na niego.
Rozmawiałam dziś z przyjaciółką na ten temat - jednak bardziej ogólnikowo. Powiedziała mi, że powinnam się cieszyć, że mam takiego mężczyznę, że mogę sobie iść do kosmetyczni czy do fryzjera kiedy chce ponieważ mnie na to stać.
W końcu dobrze zarabiamy... - boli mnie jak ludzie postrzegają drugich po pozorach, tylko po tym co zobaczą.
To jest Internet, nikt nie wie z kim aktualnie rozmawia i komu doradza. I powiem wam, że cieszy mnie ta forma, że mogę napisać co leży mi na sercu, że dostanę odpowiedź która mi pomoże i taką która będzie opryskliwa nawet. Ale naprawdę mnie to cieszy, cieszy, że nie muszę tutaj przed Wami robić sztucznego uśmiechu i i udawać, że wszystko jest w porządku.
PS. Spotkałyście się już z kimś porozmawiać na żywo ?
) szybko się nauczy ze bycie miłym przynosi mu korzyści 
" makabra i oczym tu jeszcze rozmawiac....pozniej czlowiek dusi sie,nie nigdy i kazdemu odradzam..zle spojrzysz twoj facet robi z igly widly,obraza sie bez powodu,nigdy nie lacz pracy z domem brrrrrrrrrr na sama mysl wszystko wraca .Jesli kochasz i chcesz byc z miloscia twojego zycia to koniecznie poszukaj sobie innej pracy,a na pewno "dobrze cie wytresowal" i bedziesz super pracownikiem, gdzie idziej!!
