Proszę o pomoc - wariuję na punkcie innej kobiety, którą odrzuciłem. - Netkobiety.pl

Chcę być przy dziecku i wiem, że to częsty powód pozostawania w związkach, nie wiem, czy dobry, ale na obecną chwilę nie wyobrażam sobie bycia bez niego.
Nie wiem, czy uda mi się naprawić ten związek, ale chcę spróbować.

Zonie powiedz tylko wtedy, gdy bedziesz pewien swojej nowej ukochanej I tego ze chcesz odejc od zony.

Inaczej absolutnie nie mow zonie niczego, jesli chcesz naprawiac swoj zwiazek.

Prawda nie jest dla kazdego. To jest Twoj secret I Ty sie z nim zmierz.

marcinwrobel111 napisał/a:

Wiem co źle zrobiłem. Zrobiłem to świadomie. Wszedłem w układ nie myśląc, jak to się może skończyć. Tego mi nikt nie musi tłumaczyć... Zakochać się to nie zbrodnia, przestać kochać to też chyba nie.

Dobrze że wiesz, tylko co z tego wynika? Nikt ludzi nie zwolnił z myślenia, dotyczy to każdej dziedziny życia, związków także.
Zbrodnią nie jest zakochanie się lub odkochanie, ale oszustwo i egoizm z tym związany zapewne zasługuje na pochwałę ...
Szkoda właśnie że nikt Ci nie wytłumaczył, albo nie chciałeś słuchać, tak jak teraz nie podoba Ci się co piszą inni, może nie doszło by do tego w ogóle.
Nikt po Tobie nie jedzie. Sam to zrobiłeś zachowując się tak, jak się zachowałeś.
Jeśli oczekiwałeś pochwały za swój czyn, to trzeba było zadzwonić do kochanki i poprosić ją o to.
Na pewno uważa podobnie, dopóki nie znajdzie innego.
Współczuję Twojej żonie ...

Jestem po rocznym romansie. Próba jego zerwania kilkukrotna, dużo emocji, kłótni, ale jednak przez ostanie kilka miesięcy spotykaliśmy się, wyjeżdżaliśmy tylko, kiedy była taka możliwość. Rozmowy, seks, dużo czułości, czułych słówek.
Mam żonę i dziecko. W końcu powiedziałem sobie i mojej kochance dość dla tego romansu. Ona bardzo chce być ze mną, ale to moja decyzja.

Druga opcja mogę odejść od żony i dziecka (2 letniego). Doprowadziłem do takiego stanu, że żona kompletnie mnie nie interesuje. Zakochałem się po uszy.
Nie chcę być na siłę z żoną, chcę spróbować naprawić to co zepsułem. Czy się uda? Kwestia czasu, nastawienia, mojego starania się, by było dobrze.
Żona coś podejrzewała, że kogoś mam, ale tłumaczyłem ciągle to trudnym okresem w pracy.

Ale o co chodzi z kochanką? No więc około miesiąc temu umówiliśmy się na nasze ostatnie spotkanie - spotkaliśmy się w piątek i spędziliśmy cudowny weekend - takie coś "na pożegnanie".
Opowiedziała mi, że jest jakiś facet, który o nią zabiega. I że da mu szanse, bo już któryś raz z rzędu do niej uderza. Oczywiście żałuje, że to my nie będziemy razem, ale facet ma coś w sobie, a że nie może być ze mną to nie będzie żyła w celibacie...
Moja reakcja była taka, że nie mogę przecież jej tego zakazać, więc niech robi co chce.

Mimo, że ten weekend był na pożegnanie następne kilkadziesiąt dni było w stałym kontakcie i były słówka "Kochanie, Skarbie, Kotku..., itp." - i to głównie z jej strony, nie z mojej.
Widziałem, że bardzo często dostępna na innym komunikatorze, którego w ogóle wcześniej nie używała, więc pomyślałem, że to właśnie ten facet. Poprosiłem, byśmy przestali się do siebie zwracać w ten sposób, bo mi to w niczym nie pomaga, nie wiem, jak jej.  Zapytałem z kim się porozumiewa i odpowiedziała, że to właśnie z nim. Tak więc nie rozumiem o co chodzi i dlaczego ciągnie te czułe słówka.  Przestaliśmy do siebie pisać, może raz na jakiś czas. Wiem, że kogoś ma i nie mogę sobie z tym poradzić, ciągle ją sprawdzam, patrzę na facebooku, kiedy była dostępna, itp. Wiem, może to szczeniackie to całe sprawdzanie, ale chciałbym się skupić na rodzinie, którą założyłem, a nie potrafię, bo w głowie mam j

.

A ja nie zazdroszczę Tobie. To dobrze, ze po roku zmusiłeś się do podjęcia próby rozwiązania swoich problemów.
Chyba czas abyś spróbował odpowiedzieć sobie na pare pytań.
Po pierwsze romans- co się do niego przyczyniło?
Pytasz czy to grzech przestać kochać kogoś i zakochać się w kimś innym - a powinieneś zapytać dlaczego? Dlaczego przestałeś kochać swoją żonę?
Coś zaczęło się psuć w waszym małżeństwie?
Dopadła was rutyna i szarość dnia codziennego?
Może nigdy się nie kochaliście, pomyliscie miłość z innymi uczuciami i zanim się zorientowałes już wzięliście ślub.
Po drugie Twoja kochanka - przyjrzyj się swojemu uczuciu do niej. Co w niej kochasz? Dlaczego jest/było  wam tak dobrze razem?
Myślisz, ze moglibyście być razem prowadząc normalne codzienne życie? W czym jest rożna od Twojej żony?
Czy nadal na swój sposób  kochasz swoją żonę?

Teraz brak Ci kochanki i zastanawiasz się czy podbiłeś wpłaciła decyzje postanawiając naprawić swoje małżeństwo.

Jeżeli przy tej decyzji pozostaniesz, odpowiedz sobie dlaczego?
Tylko ze względu na dziecko?
I jeżeli tak czy jest to dla Ciebie wystarczająca motywacja aby na nowo pokochać swoją żonę i spróbować stworzyć z nią szczęśliwy związek?
Miłości chyba nie da się udawać i czym innym jest tkwić z pogmatwana w rocznym romansie a czym innym jest karmić kogoś złudzeniami przez lata.
Choć nic nie jest przecież powiedziane.
Myśle, ze jeżeli zdecydujesz się zostać z żona, powinno to iść w parze z prawdziwa próba naprawienia waszego małżeństwa.
Czy musisz mówić o romansie, trudno radzić - ja nie powiedziałam.

Jeżeli spróbujesz odzyskać kochankę, to na jakich zasadach i jaki związek chciałbyś z nią budować?
Może romans z dzieciatym facet jest dla niej ok ale związek już by nie był.

Powodzenia.

marcinwrobel111 napisał/a:

ALA1981 napisał/a:

Jestem po rocznym romansie. Próba jego zerwania kilkukrotna, dużo emocji, kłótni, ale jednak przez ostanie kilka miesięcy spotykaliśmy się, wyjeżdżaliśmy tylko, kiedy była taka możliwość. Rozmowy, seks, dużo czułości, czułych słówek.
Mam żonę i dziecko. W końcu powiedziałem sobie i mojej kochance dość dla tego romansu. Ona bardzo chce być ze mną, ale to moja decyzja.

Druga opcja mogę odejść od żony i dziecka (2 letniego). Doprowadziłem do takiego stanu, że żona kompletnie mnie nie interesuje. Zakochałem się po uszy.
Nie chcę być na siłę z żoną, chcę spróbować naprawić to co zepsułem. Czy się uda? Kwestia czasu, nastawienia, mojego starania się, by było dobrze.
Żona coś podejrzewała, że kogoś mam, ale tłumaczyłem ciągle to trudnym okresem w pracy.

Ale o co chodzi z kochanką? No więc około miesiąc temu umówiliśmy się na nasze ostatnie spotkanie - spotkaliśmy się w piątek i spędziliśmy cudowny weekend - takie coś "na pożegnanie".
Opowiedziała mi, że jest jakiś facet, który o nią zabiega. I że da mu szanse, bo już któryś raz z rzędu do niej uderza. Oczywiście żałuje, że to my nie będziemy razem, ale facet ma coś w sobie, a że nie może być ze mną to nie będzie żyła w celibacie...
Moja reakcja była taka, że nie mogę przecież jej tego zakazać, więc niech robi co chce.

Mimo, że ten weekend był na pożegnanie następne kilkadziesiąt dni było w stałym kontakcie i były słówka "Kochanie, Skarbie, Kotku..., itp." - i to głównie z jej strony, nie z mojej.
Widziałem, że bardzo często dostępna na innym komunikatorze, którego w ogóle wcześniej nie używała, więc pomyślałem, że to właśnie ten facet. Poprosiłem, byśmy przestali się do siebie zwracać w ten sposób, bo mi to w niczym nie pomaga, nie wiem, jak jej.  Zapytałem z kim się porozumiewa i odpowiedziała, że to właśnie z nim. Tak więc nie rozumiem o co chodzi i dlaczego ciągnie te czułe słówka.  Przestaliśmy do siebie pisać, może raz na jakiś czas. Wiem, że kogoś ma i nie mogę sobie z tym poradzić, ciągle ją sprawdzam, patrzę na facebooku, kiedy była dostępna, itp. Wiem, może to szczeniackie to całe sprawdzanie, ale chciałbym się skupić na rodzinie, którą założyłem, a nie potrafię, bo w głowie mam j

.

A ja nie zazdroszczę Tobie. To dobrze, ze po roku zmusiłeś się do podjęcia próby rozwiązania swoich problemów.
Chyba czas abyś spróbował odpowiedzieć sobie na pare pytań.
Po pierwsze romans- co się do niego przyczyniło?
Pytasz czy to grzech przestać kochać kogoś i zakochać się w kimś innym - a powinieneś zapytać dlaczego? Dlaczego przestałeś kochać swoją żonę?
Coś zaczęło się psuć w waszym małżeństwie?
Dopadła was rutyna i szarość dnia codziennego?
Może nigdy się nie kochaliście, pomyliscie miłość z innymi uczuciami i zanim się zorientowałes już wzięliście ślub.
Po drugie Twoja kochanka - przyjrzyj się swojemu uczuciu do niej. Co w niej kochasz? Dlaczego jest/było  wam tak dobrze razem?
Myślisz, ze moglibyście być razem prowadząc normalne codzienne życie? W czym jest rożna od Twojej żony?
Czy nadal na swój sposób  kochasz swoją żonę?

Teraz brak Ci kochanki i zastanawiasz się czy podbiłeś wpłaciła decyzje postanawiając naprawić swoje małżeństwo.

Jeżeli przy tej decyzji pozostaniesz, odpowiedz sobie dlaczego?
Tylko ze względu na dziecko?
I jeżeli tak czy jest to dla Ciebie wystarczająca motywacja aby na nowo pokochać swoją żonę i spróbować stworzyć z nią szczęśliwy związek?
Miłości chyba nie da się udawać i czym innym jest tkwić z pogmatwana w rocznym romansie a czym innym jest karmić kogoś złudzeniami przez lata.
Choć nic nie jest przecież powiedziane.
Myśle, ze jeżeli zdecydujesz się zostać z żona, powinno to iść w parze z prawdziwa próba naprawienia waszego małżeństwa.
Czy musisz mówić o romansie, trudno radzić - ja nie powiedziałam.

Jeżeli spróbujesz odzyskać kochankę, to na jakich zasadach i jaki związek chciałbyś z nią budować?
Może romans z dzieciatym facet jest dla niej ok ale związek już by nie był.

Powodzenia.

Dziękuję za odpowiedź.
Co się przyczyniło do mojego romansu? Hmm, być może spotykając inną kobietę zrobiłbym to samo. Próbowałem coś zmienić w mojej żonie - a tak być nie powinno. Jest coś co mi w niej przeszkadza, w mojej żonie, ona o tym też wie, próbowałem to zaakceptować, ale jak widać bez efektu... Więc może to nie chodzi o to, że się zakochałem w innej i nie ważne, czy była by to Basia, Stasia, Krysia w końcu zrobiłbym to samo.

I nie napisałem wcześniej, ze rozmawiałem ze swoją żoną o tym po raz kolejny - niedawno (nie wspominając o zdradzie). Na pytania, dlaczego tak się zachowuję, czy kogoś mam odpowiadałem, że mam ciężki czas i że się wypaliłem, itp. Ona też nie chce żyć w ten sposób, ona czuje się nie kochana, ona o tym wie. Więc nieprawdą jest, że nic jej nie mówie. Nie wspominam o zdradzie, żeby jej jeszcze bardziej nie zranić - taki ze mnie kur.. samarytanin. Ale ona chce i ja chce, żebyśmy spróbowali. Więc jeśli nie spróbujemy to chyba niczego się nie dowiemy. Lepiej spróbować, niż po prostu rzucić wszystko, bo pojawiła się kochanka. Tak, myślę sporo o kochance, codziennie, zdaje sobie sprawę, że ona też nie chce czekać na mnie w nieskończoność i chce też mieć normalne życie, więc daje sobie szanse gdzieś indziej i może już jest za późno na to by biec do kochanki - tego nie wiem. Może wcale nie warto do niej biec, bo było sporo sytuacji, w której zaufanie stoi pod znakiem zapytania. Może wszystko idealizuje... Chcę zostać przy dziecku i chcę spróbować naprawić to małżeństwo. Z jakim efektem czas pokaże.

Nie liczysz się z uczuciami żony.Ona nawet nie wie,że ją zdradziłeś.Ma prawo to wiedzieć i WSPÓLNIE potem jak już ochłonie i Ci wybaczy (może to długo potrwać no ale za błędy trzeba płacić) to zdecydujecie czy jesteście gotowi i czy chcecie to naprawiać.
Twoje podejście jest egoistyczne.

Marcin, Ty się ciesz , ze to kochanka kopnęła Ciebie w cztery litery.

Gorzej będzie jak żona sobie znajdzie pocieszyciela w czasie Twojej nieobecności emocjonalnej.

Potem będziesz już tylko bankomatem w pustych czterech ścianach , żona w ramionach kochanka, dzieci wpatrzonego w "wujka" a Ty masz 2h widzeń z dziećmi i kontakt z żona poprzez komornika który ściąga z Ciebie alimenty.

Co wolisz kupa w doooope od kochanki czy od żony ?

ALA1981 napisał/a:

Jestem po rocznym romansie. Próba jego zerwania kilkukrotna, dużo emocji, kłótni, ale jednak przez ostanie kilka miesięcy spotykaliśmy się, wyjeżdżaliśmy tylko, kiedy była taka możliwość. Rozmowy, seks, dużo czułości, czułych słówek.
Mam żonę i dziecko. W końcu powiedziałem sobie i mojej kochance dość dla tego romansu. Ona bardzo chce być ze mną, ale to moja decyzja.

Druga opcja mogę odejść od żony i dziecka (2 letniego). Doprowadziłem do takiego stanu, że żona kompletnie mnie nie interesuje. Zakochałem się po uszy.
Nie chcę być na siłę z żoną, chcę spróbować naprawić to co zepsułem. Czy się uda? Kwestia czasu, nastawienia, mojego starania się, by było dobrze.
Żona coś podejrzewała, że kogoś mam, ale tłumaczyłem ciągle to trudnym okresem w pracy.

Ale o co chodzi z kochanką? No więc około miesiąc temu umówiliśmy się na nasze ostatnie spotkanie - spotkaliśmy się w piątek i spędziliśmy cudowny weekend - takie coś "na pożegnanie".
Opowiedziała mi, że jest jakiś facet, który o nią zabiega. I że da mu szanse, bo już któryś raz z rzędu do niej uderza. Oczywiście żałuje, że to my nie będziemy razem, ale facet ma coś w sobie, a że nie może być ze mną to nie będzie żyła w celibacie...
Moja reakcja była taka, że nie mogę przecież jej tego zakazać, więc niech robi co chce.

Mimo, że ten weekend był na pożegnanie następne kilkadziesiąt dni było w stałym kontakcie i były słówka "Kochanie, Skarbie, Kotku..., itp." - i to głównie z jej strony, nie z mojej.
Widziałem, że bardzo często dostępna na innym komunikatorze, którego w ogóle wcześniej nie używała, więc pomyślałem, że to właśnie ten facet. Poprosiłem, byśmy przestali się do siebie zwracać w ten sposób, bo mi to w niczym nie pomaga, nie wiem, jak jej.  Zapytałem z kim się porozumiewa i odpowiedziała, że to właśnie z nim. Tak więc nie rozumiem o co chodzi i dlaczego ciągnie te czułe słówka.  Przestaliśmy do siebie pisać, może raz na jakiś czas. Wiem, że kogoś ma i nie mogę sobie z tym poradzić, ciągle ją sprawdzam, patrzę na facebooku, kiedy była dostępna, itp. Wiem, może to szczeniackie to całe sprawdzanie, ale chciałbym się skupić na rodzinie, którą założyłem, a nie potrafię, bo w głowie mam j

.

A ja nie zazdroszczę Tobie. To dobrze, ze po roku zmusiłeś się do podjęcia próby rozwiązania swoich problemów.
Chyba czas abyś spróbował odpowiedzieć sobie na pare pytań.
Po pierwsze romans- co się do niego przyczyniło?
Pytasz czy to grzech przestać kochać kogoś i zakochać się w kimś innym - a powinieneś zapytać dlaczego? Dlaczego przestałeś kochać swoją żonę?
Coś zaczęło się psuć w waszym małżeństwie?
Dopadła was rutyna i szarość dnia codziennego?
Może nigdy się nie kochaliście, pomyliscie miłość z innymi uczuciami i zanim się zorientowałes już wzięliście ślub.
Po drugie Twoja kochanka - przyjrzyj się swojemu uczuciu do niej. Co w niej kochasz? Dlaczego jest/było  wam tak dobrze razem?
Myślisz, ze moglibyście być razem prowadząc normalne codzienne życie? W czym jest rożna od Twojej żony?
Czy nadal na swój sposób  kochasz swoją żonę?

Teraz brak Ci kochanki i zastanawiasz się czy podbiłeś wpłaciła decyzje postanawiając naprawić swoje małżeństwo.

Jeżeli przy tej decyzji pozostaniesz, odpowiedz sobie dlaczego?
Tylko ze względu na dziecko?
I jeżeli tak czy jest to dla Ciebie wystarczająca motywacja aby na nowo pokochać swoją żonę i spróbować stworzyć z nią szczęśliwy związek?
Miłości chyba nie da się udawać i czym innym jest tkwić z pogmatwana w rocznym romansie a czym innym jest karmić kogoś złudzeniami przez lata.
Choć nic nie jest przecież powiedziane.
Myśle, ze jeżeli zdecydujesz się zostać z żona, powinno to iść w parze z prawdziwa próba naprawienia waszego małżeństwa.
Czy musisz mówić o romansie, trudno radzić - ja nie powiedziałam.

Jeżeli spróbujesz odzyskać kochankę, to na jakich zasadach i jaki związek chciałbyś z nią budować?
Może romans z dzieciatym facet jest dla niej ok ale związek już by nie był.

Powodzenia.

Dziękuję za odpowiedź.
Co się przyczyniło do mojego romansu? Hmm, być może spotykając inną kobietę zrobiłbym to samo. Próbowałem coś zmienić w mojej żonie - a tak być nie powinno. Jest coś co mi w niej przeszkadza, w mojej żonie, ona o tym też wie, próbowałem to zaakceptować, ale jak widać bez efektu... Więc może to nie chodzi o to, że się zakochałem w innej i nie ważne, czy była by to Basia, Stasia, Krysia w końcu zrobiłbym to samo.

I nie napisałem wcześniej, ze rozmawiałem ze swoją żoną o tym po raz kolejny - niedawno (nie wspominając o zdradzie). Na pytania, dlaczego tak się zachowuję, czy kogoś mam odpowiadałem, że mam ciężki czas i że się wypaliłem, itp. Ona też nie chce żyć w ten sposób, ona czuje się nie kochana, ona o tym wie. Więc nieprawdą jest, że nic jej nie mówie. Nie wspominam o zdradzie, żeby jej jeszcze bardziej nie zranić - taki ze mnie kur.. samarytanin. Ale ona chce i ja chce, żebyśmy spróbowali. Więc jeśli nie spróbujemy to chyba niczego się nie dowiemy. Lepiej spróbować, niż po prostu rzucić wszystko, bo pojawiła się kochanka. Tak, myślę sporo o kochance, codziennie, zdaje sobie sprawę, że ona też nie chce czekać na mnie w nieskończoność i chce też mieć normalne życie, więc daje sobie szanse gdzieś indziej i może już jest za późno na to by biec do kochanki - tego nie wiem. Może wcale nie warto do niej biec, bo było sporo sytuacji, w której zaufanie stoi pod znakiem zapytania. Może wszystko idealizuje... Chcę zostać przy dziecku i chcę spróbować naprawić to małżeństwo. Z jakim efektem czas pokaże.

Nie napisalem, ze ona rozwalila moja rodzine, tylko tak pomyslalem po tym co mi powiedziala. To zazdrosc, zlosc, itp, sam nie umiem tego dokladnie zdefiniowac. Bardziej chodzi mi o to, jak sie tu odciac od tej kobiety, co wcale nie jest dla mnie proste.

I masz racje, ze trzeba porządnie to naprawić, bo inaczej to sie nie uda. Moze wpierw sam pojde do psychoga, a potem z zoną. Ale wtedy nie ma wyjscia, by zdrada nie wyszla...

Kluczowe jest nie to, że On miał romans, tylko to, że nadal zależy mu na kochance a Rok związku z nią to nie jest przypadkowa zdrada.
Niech się tu znajdzie jedna kobieta na forum, która chciałaby takiego poświęcenia ze strony męża..

Myśle, ze Marcin wie ze ani miłość ani żadne inne uczucie do żony nie było głównym powodem zatajenia romansu. Sam o tym napisał.

Myśle, ze w tym wszystkim najważniejsze jest to aby powiedzenie o zdradzie służyło zbudowaniu a nie zburzeniu czegoś, czy poniesieniu słusznej kary/ konsekwencji.
To co się stało się nieodstanie, nie wszystkie nasze decyzje, czy nieuczciwe/"zle"czyny są podejmowane z niskich pobudek/ wyrafinowania.
Czasem przyczynia się do nich pewnego rodzaju słabość/ strach/ nieporadność/ brak właściwego punkty odniesienia/ sytuacja i inne.
Nie mamy wystarczająco dużo danych aby jednoznacznie sądzić i oceniać.
Jasne, ze sytuacja w której jedna osoba zdradza druga przez rok i później jeszcze zwraca się z prośba o prorade budzi złość.
Tylko złość jest ślepym uczuciem, które niszczy.
Nowe trzeba zbudować na prawdzie, ale prawda to nie tylko to, ze Marcin zdradzał przez rok.
Prawda to tez to co spowodowało, ze zdradzał, co się stało, ze przestał kochać/zaczął kochać inaczej żonę i
znalazl kochankę. Prawda to, to dlaczego zdecydował się na romans a nie odejście od żony/rozwód.
Prawda to tez to, ze wielokrotnie probowal ten romans zerwac. Prawda to tez to, ze rozmawiał z żona na temat swoich problemów małżeńskich. Prawda jest to, ze postanowił odbudować swoje małżeństwo i miłość.

Myśle, ze zanim dojdzie do jakiekolwiek kajania wiele rzeczy musi być przemyślanych a Marcin i jego żona powinni przegadać problemy swojego małżeństwa i porozmawiać o swoich uczuciach, potrzebach i celach.
Pomysł z terapia indywidualna wydaje mi się bardzo dobry.

Konsekwencje własnych czynów ponosimy niezależnie od naszych chęci czy motywacji.

Mnie się wydaje, ze takie za szybkie, nie przemyślane powiedzenie o romansie spowoduje, ze nie tylko Marcin poniesie karę ale również jego żona.
To wszystko działo się w kontekście i kontekście powinno być rozważane, bez tego może zostawić żonę i Marcina pokiereszowanych.

ALA1981 napisał/a:

Złość aż się wylewa z Twojej wypowiedzi, co jest zrozumiałe ale nie jest pomocne.

Jaka złość ? Ani mnie ziębi ani grzeje, czy Autor zdradza swoją żonę z kochanką, czy też kochankę z żoną.
Nie ma we mnie, ani w mojej wypowiedzi ani krzty złości z powodu sytuacji w jakiej się znalazł.

ALA1981 napisał/a:

Przecież zdrada nie jest prawie nigdy problemem pierwotnym a symptomem istniejących problemów.

Tak, to fakt. Jednak zdrada w przypadku Autora nie jest również zbiegiem okoliczności, czy niefortunnym przypadkiem.
Zdrada to DECYZJA, z której konsekwencji każdy dorosły człowiek zdaje sobie sprawę. Autor przez wiele długich miesięcy prowadził podwójne życie.

ALA1981 napisał/a:

Zakochani w sobie ludzie świata poza sobą nie widza i się nie zdradzają. Kochające się pary, które wypracowały zaufanie, dziela swoje życie zainteresowania troski nie maja długotrwałych romansów.
Nie mam na celu zarzucanie czegoś małżeństwu Autora, a jedynie argumentacje, ze problemy nie zaczynaja się zazwyczaj od zdrady.

Moim zdaniem nie do końca jest tak jak piszesz.
Od zdrady zaczyna się wiele problemów, wiele realnych prawdziwych problemów takich jak - rozwód, orzeczenie o winie, podział majątku, ustalenie opieki nad dziećmi, alimenty ....