Impulsywnosc, jak sobie z nia radzic?

Wiem co przeżywasz bo mam podobnie.
Tylko że ja wyżywam się na osobach które nic mi nie zrobiły. Najczęściej cierpią na tym moi rodzice, siostra i przyjaciółki. Może to co ci powiem jest banalne. Ale od ok. 1msc za każdym razem kiedy się porządnie wkurzę. Idę pobiegać, pojeździć na rowerze bądź rolkach. Powiem że nic tak bardzo nie pomaga jak fizyczne zmęczenie, żadne ziółka, tabletki. NIC.
Nawet moja rodzinka zdążyła zauważyć u mnie porządną zmianę. Co jest nie lada sztuką.

MI trochę pomogła metoda, którą wykorzystuję przy wychowaniu dziecka. Nazywa się AKCJA, hasło przewodnie Akcja-nie reakcja !!! Chodzi o to, żeby się zatrzymać i zastanowić co się teraz dzieje, jak ja reaguję, jak się czuję w danej sytuacji a jak czuje się odbiorca etc. To bardzo trudne i wymaga duuuużo samodyscypliny i pracy, ale czasami gra jest warta świeczki. Wszystko zależy od tego jak ty się z tym później czujesz. Ja rzadko mam wyrzuty sumienia jeśli "nawtykam" komuś słusznie i ani mi się śni tego zmieniać. Natomiast intensywnie pracuję nad tym, aby być opanowana w stosunku do syna ( nie lada wyzwanie !)

Po impulsie jest czas na refleksję. Kiedy ochłoniesz, cofnij się myślami do chwili tuż przed wybuchem. Pomyśl w jaki byłaś stanie umysłu, co Cię rozdrażniło(byłaś zajęta, miałaś z czymś problem, przerwano Ci po raz kolejny pierdołą gdy chciałaś się skupić itp). Czy zrozumiałaś co powiedziała ofiara wybuchu, co ona mogła mieć na myśli, jakie mogły być jej intencje.
Następnym krokiem powinno być spokojne wyjaśnienie sprawy. Efektem takiego rozmyślania(i załatwiania sprawy) powinno być oswojenie się z sytuacjami wywołującymi napady. Nie nastąpi to szybko, musisz poświęcić temu trochę czasu. Może opisuj takie zdarzenia, pisanie "Dziennika interakcji społecznych" powinno pozwolić uporządkować myśli.
Nawyk trzymania języka za zębami także byłby wskazany.

takijedenfacet820 Myślę, ze z Twoich porad na bank przyda sie nawyk trzymania języka za zębami. Wtedy miałabym trochę czasu aby pomyśleć i dopiero usta otworzyć. Jednak jak to zrobić kiedy to sie pojawia nagle, jak grom z jasnego nieba. To właśnie chyba jest nawyk, odruch obronny. Żebym sie go pozbyła musieliby mnie do stanu wściekłości doprowadzać i w momencie wybuchu razić prądem. Tylko to mi do głowy przychodzi....

Dziękuję za cenne sugestie.

Jaguar, dziękuję bogu ze nie mieszkam w US, a mój dom nie jest zbudowany z karton gipsu .

Och! To jest najtrudniejsze! Małymi kroczkami prędzej dojdziesz do celu. Poza tym nic tak nie zniechęca jak świadomość , że "znowu mi się wymskło"

Przemyślałam, przedyskutowałam wspólnie z kumpela, która jest totalnym przeciwieństwem mnie.

Wnioski:

1) Zawsze przed wybuchem w ciągu dnia, kilku dni, kumulują się sytuacje, które doprowadzają do ostatecznej eksplozji.
2) Musze nauczyć się radzić sobie z tymi zwiastunami wybuchu.

Przemyślenia:

1) Jestem typem osobowości który stresuje sie tylko w momencie wystąpienia stresora (np. nie kminie 200 lat przed zdarzeniem co by było gdyby, planuje, rozmyślam nad opcjami, rozwiązaniami, ale się nie przejmuje).
2) Jestem typem osobowości który w ramach cierpliwości i opanowania, w momencie wystąpienia stresora, szufladkuje go pod nazwa "Ale to mnie wkur***" i o nim zapomina.
3) Jestem typem osobowości, która wybucha jak jej się szufladka z jednym stresorem przepełni, w celu jej opróżnienia. Po czym zapomina o stresie i żyje spokojnie dalej.

Czemu o tym pisze, bo większości osób towarzyszy ciągły stres związany z pewnymi wydarzeniami, sytuacjami czy tez ludźmi. Im się stres rozkłada w czasie. Ja uznaje ze to bez sensu jest się na zapas martwic. Stresuje się w momencie wystąpienia stresora. Choć wiem o nim np. na długo przed. A jak o nim nie wiem to tez , po czym go szufladkuje. Jak się uzbiera to PAU!!! Mamy wybuch.

Jak myślicie, co mogę zrobić, jak umiejętnie rozpoznać, sprawy do szufladki " Ale to mnie wkurza". Myślę, ze muszę zmienić do nich nastawienie, wtedy nie urosną do rangi problemu w sam raz na eksplozje .

Spróbuj nie szufladkować. Jeśli dobrze rozumiem "wpychasz" dany stresor do szufladki podświadomości ? - takie działanie zawsze powoduje zwrot. Postaraj się radzić sobie ze stresorem na bieżąco ŻADNYCH SZUFLADEK! pracuj od razu nad sytuacją, która wywołuje stres.
Bardzo trudno mi się ustosunkować, ponieważ to bardzo subiektywne odczucia. Zaznaczam, że sugeruję ci tylko rozwiązania, które mi pomagają w takich momentach.

Oboje macie racje co do tych szufladek. Problem polega na tym, ze robię to bezwiednie, dopiero jak zaczęłam się zastanawiać nad geneza ostatniego wybuchu doszłam do wniosku, ze ten akt poprzedziło kilka mniejszych, no i jak poszukałam dalej w przeszłości podobnych sytuacji, okazało się ze z każdą w zasadzie tak było. Wyjątkiem sa osoby, zdarzenia które powodują u mnie ciągły stres, wtedy jadę bez zastanowienia po wszystkim co się rusza i jeszcze dycha, non stop.

To teraz pytanie jak rozpoznać te sytuacje które wrzucam do szufladki a mogą spowodować wybuch. Dzięki temu, ze je tam umieszczam przechodzą bez echa i o nich nie pamiętam.

Moze przeanalizować te co pamiętam i ... zastanowić sie czemu mnie tak bardzo wkurzają . No ale jak już się dowiem to co dalej?

XX30, to moze podaj jakis konkretny przyklad sytuacji, kiedy Cie cos wkurza - zebysmy wiedzialy, o czym wogole mowimy

Ach.

To nie pierdola wcale, tak na szybko na razie Ci odpowiem

Wiesz co, mnie chodzilo raczej o to, ze wydaje mi sie, ze Twoja reakcja byla nieadekwatna do zdarzenia i w tym widzialam powage sytuacji .  Przy czym, jesli takie zdarzenia mialoby miec miejsca raz, to w sumie nic takiego, kazyd moze miec gorszy dzien czy humor. Ale jesli zauwazasz, ze to jest jakas regula, to juz inaczej.. Prawdopodobnie nawarstwia Ci sie w sposob ciagly, a potem nastepuje prawdziwy gejzer.

Ja troche nie moge sie wczuc w tego stresora... to znaczy, nie bardzo rozumiem, co bylo czynnikiem wywolujacym. Ja mam tak, ze raczej staram sie "na biezaco" rozladowywac rozne frustracje, wogole nie spychac tego do zadnej szufladki, czujnym byc na oznaki wewnetrznej zlosci. Moze powinnas wzmozyc czujnosc

Nie wiem, czy cos pomoglam...