"Uwaga zły pies"

Też uważam, że to właściciele są winni wszelkim atakom spowodowanym przez zwierzęta. W takich sytuacjach to właściciel powinien odpowiadać za to co się stało i on powinien iść na leczenie natomiast pies na trening, a nie do uśpienia.

Jednakże trzeba obiektywnie stwierdzić, że tak jak są ludzie mający problemy ze swoim zachowaniem, tak samo zdarzają się "psy- wariaty". Zazwyczaj gdy psiak jest od starej suczki.

co do zaufania. Pies to zwierzę, działa instynktownie. W przyszłości gdy będę miała dzieci, będą się one wychowywać z psami, kotami i innym zwierzyńcem, bo po pierwsze to hartuje, po drugie uczy odpowiedzialności i najważniejsze uczy miłości i szacunku do drugiej istoty.  ale nigdy, ale to nigdy nie zostawiłabym zwierzaka sam na sam z dzieckiem. bo ani nie można ufać zwierzakowi, ani dziecku.

Mój psiak, mimo, że w szczenięctwie był katowany przez dziecko (biło go tłuczkiem od mięsa po głowie*), pochodzące z rodziny patologicznej, to kocha dzieci. Uwielbia się bawić z dziećmi- chociaż nie ma teraz raczej takich okazji, bo nie mam dzieciatych znajomych. Kiedyś bawił się z 2 latkiem. Bawili się do czasu jak mój pies miał dość i położył się na swoim kocu, mały lazł do niego i psiak zaczął wtedy ostrzegawczo warczeć, ze ma dość zabawy. Mały odszedł, gdyby nie odszedł sama bym go stamtąd wyniosła, bo rodzina nie reagowała, przecież pies to zabawka.

Mój ex miał chore podejście do relacji pies- dziecko, uważał, że jak dziecko pociągnie psa za wąsy, zrobi mu krzywdę, a pies ugryzie dziecko wtedy to pies jest karany. wielokrotnie się z nim o to kłóciłam (były to tylko teoretyczne rozmowy). moja recepta jest prosta, w takiej sytuacji pies dostaje o wiele delikatniejszą reprymendę niż dziecko, tylko mu się pokazuje, ze źle zrobił. (np. jak mój psiak narozrabia wystarczy pokazać miejsce zbrodni i zapytać się "co tutaj zrobiłeś?" od razu chodzi skruszony, potem jest cichy dzień, zero pieszczot i ignorancja, jak przyjdzie i będzie się ładnie łasił, a ja łaskawie przebacze wszystko wraca do normy) Natomiast dziecko za krzywdzenie zwierząt przysłowiowo tydzień na tyłku by nie mogło usiąść. w drugą stronę, gdy to pies pierwszy atakuje on dostaje karę. Proste logiczne.

Zwierzak to tylko i aż zwierzak, nie można mu ufać tak jak człowiekowi. Tylko że zwierzaki są szybsze i mają kły i pazury.

* mój psiak jest całkowicie zdrowy, "normalny", w sensie nie ma żadnego uszczerbku na zdrowiu i na psychice. Nie pisze tego jako zakochany właściciel- ale jest bardzo mądry, np. rozróżnia wiele słów mimo, że się go tego nie uczyło, obiektywnie muszę przyznać, że jeżeli chodzi o psią inteligencję to jest powyżej przeciętnej i to bez żadnych szkoleń i treningów. Jedyny minus, pełen uroku to to, ze zachowuje się jak szczeniaczek, myśli, że każdy będzie sie z nim bawił, jest wiecznie młody i bardzo żywiołowy jak mamy gości- musi być w centrum uwagi. Jak jesteśmy sami, może przespać cały dzień pod kołdrą. Ma 8 lat, a ludzie myślą, że ma max 8 miesięcy;)

Nie ma ras agresywnych. To raczej pewna 'popularnosc' historyczna ciagnaca sie za zwierzeciem niz natura psa tego czy innego.
Ja nie lubie polaczenia dzieci i zwierzat.
Moja kolezanka ma kota i corke 6 letnia. Kot ma nerwice i gryzie mnie i kazdego z nienacka. A dziwo jak ta mala go tak meczy, kijem przed nosem macha, cholery mozna dostac.
Dlatego ja nawet dzieci do domu nie wpuszczam.

Moim zdaniem dzieci sa denerwujace dla zwierzat niezaleznie od tego czy dziecko zwierzaka atakuje czy nie.
Sa denerwujace bo dra jape, skacza, halasuja , maja dzikie ruchy. Mnie to denerwuje , nie wyobrazam sobie jak denerwuje kota po przejsciach. Albo psa.
Ja bylam spokojnym dzieckiem, a pies mojej babci i tak mnie nie lubil bo bylam za malo spokojna, i siedzial pod kanapa.

Nieodpowiedzialnoscia jest zostawienie dziecka sam na sam z psem.
Ale to nie psa wina tylko czlowieka ze ma ograniczona wyobraznie.

Pies jak czlowiek...jeden ma cierpliwosc do malych raczkujacych ludzi ciagnacych za wasy a drugi sobie tak nie pozwoli. To zalezy jak u ludzi od charakteru psa.

Nasz pies akurat nie ma nic przeciwko dzieciom ale on jest szkolony, reaguje na realne zagrozenie a nie na dzieciaki.

"Uwaga dobry pies"

Mój poprzedni pies, gdy urodziłam dziecko, pilnował je. Jak tylko maluch przebudził się, to pies przybiegał do mnie i po psiemu dawał mi do zrozumienia, że mam iść do dziecka. Mimo iż wychowywał się w domu z moimi rodzicami, to gdy ci przyszli odwiedzić dziecko obszczekał ich, i wyraźnie pilnował, by nie zrobili nic złego maluchowi. Miał z 6 lat, gdy pojawił się nowy członek rodziny, wcześniej nie przejawiał specjalnie instynktu ojcowskiego , a jednak wiedział od razu, że jest to mały człowieczek, którym po psiemu musi się zaopiekować.

Obecny pies - to pies przybłęda. Trochę zastanawiałam się czy brać psa z "nieznaną historią". Spojrzałam na jego ślipka na fotce i od razu wiedziałam, że to będzie fajny psiak. Chodzi za mną z pokoju do pokoju i jest szczęśliwy, że ma swoje miejsce i opiekuna.

Dlaczego pies miałby być zły?

Widziałam kiedyś program o treserze policyjnym - wybierał psy ze schronisk, takie z odrzutu, które u kilku rodziny nie zadomowiły się. Dlaczego? Bo były to najlepsze, najinteligentniejsze psy, które nudziły się, gdy nie miały czym się zająć, a u tego tresera mogły "rozwinąć" się. Zwierzaki potrzebują kontaktu z opiekunek. Czasem mówi się, że na starość właściciel upodabnia się do psa, a pies do właściciela. Jest taki program z C. Milanem - który "poskramia" psy, na ogół problem jest z właścicielem: pies zachowuje się agresywnie, bo wyczuwa strach u opiekuna, a ten zawczasu boi się, że jak tylko wyjdzie z psem, to pies będzie agresywny i ściąga mocno smycz, jak pies dostaje sygnał o zagrożeniu, to zachowuje się, tak jak natura mu podpowiada. Ten sam pies zachowuje się zupełnie spokojnie ze spokojnym opiekunem.

Zwierzęta posiadają "instynkt" (być może lepszy węch, słuch, czy inne zmysły), dzięki któremu doskonale znają nasze emocje. Jak jesteśmy smutni, to przychodzą nas pocieszyć, jak weseli - pobawić, jak zdenerwowani - reagują na informację o zagrożeniu obronie. Zwierzaki nie knują, nie rozpamiętują, żyją chwilą - więc nie ma sensu demonizować, rozważać czy pies jest dobry, czy zły, można co najwyżej rozważać czy opiekun jest odpowiedni, zrównoważony, pogodny, zdenerwowany...

Dokładnie!
Te cudowne różniaste rasy zostały wychodowane "po coś" są psy stróżujące, psy do polowań, psy do zaprzęgów i wiele innych i teraz pytanie co właściciel z takim psem zrobi. Pies musi być dobrze socjalizowany i wychowywany, musi mieć stały kontakt z domownikami, musi być wybiegany i wybawiony Wiele osób decydując się na psa kompletnie o tym nie myśli i później trafiają się takie "kwiatki", że ktoś ma malamuta i płacze bo mu pies domu nie pilnuje ale za to regularnie ucieka.

Ja mam dwa psy, duże psy i dwoje dzieci dla odmiany małych Nasze psy wiedzą, że dzieci są w hierarchii wyżej od nich a dzieci są nauczone, tego, że psy maja swoje prawa. Nie dokuczają psom kiedy te odpoczywają, pies nie jest zabawką. Z racji gabarytów, musimy uważać, żeby przypadkowo nie zrobiły dzieciom krzywdy.
Nie mamy budy ani kojca, psy maja dostęp do całego domu i ogrodu. Żyjemy w doskonałej symbiozie

Kazda rasa zostala kiedys przez czlowieka stworzona w jakims celu (aczkolwiek ciezko mi dostrzec pozytek z labradoodle czy tych innych dwu-miksow ostatnio tak popularnych) I o tych wlasciwosciach rasy trzeba pamietac.
Niektore rasy beda latwe we wspolzyciu z dziecmi inne nie. Ale nie wolno wymagac od kazdego psa zeby kochal, ubostwial i zawsze uwazal na kazde dziecko. Pies to pies, jeden zwolni jak zobaczy malego ludzia a inny przebiegnie obok tak szybko ze malucha przewroci.
My mamy takiego tajemniczego psa co to kazdy bierze za onka ale onkiem nie jest
KAzdy sie pyta "a to jeden z tych psow policjantow?" Mowie ze nieeee....ten grozniejszy

No właśnie nie wszystkie psy lubią dzieci, nawet niektóre same z siebie co najwyżej je tolerują. Bywa też, że na przykład "swojego" dzieciaka nie ruszy, ale jak koledzy zaczną za bardzo dokuczać, to może ich zaatakować w obronie dziecka.

Jaguar - labradoodle jest psem typowo wyhodowanym do towarzystwa i dla rodzin z dziećmi, ale myślę, że przez to, iż rodowód z obu stron ma raczej myśliwski bez problemu mógłby aportować upolowane kaczki z wody. Po prostu nikt ich do tego nie wykorzystuje.

To tak jak ludzie - jedni uwielbiają dzieci, a inni nie znoszą, ale zarówno u ludzi jak i u psów można zachowania korygować.
Córka sąsiada wciska się przerażona w ścianę, gdy widzi mojego psa (mimo iż jest to bardzo łagodne, pogodne psisko, radośnie nastawione do ludzi). Kiedyś spytałam się sąsiada, skąd taka przesadna reakcja u dziecka, czy kiedyś było pogryzione? Odpowiedział, że nie, ot, tak boi się, ale po jego reakcji widziałam, że on też jest przerażony. Dlaczego? Nie mieli żadnej złej sytuacji z psem, tylko wyobraźnia - groźne bestie zagryzające wszystko co żyje Niby ich sprawa, ale wysyłają informację o zagrożeniu.
Mój pies na takie bodźce nie reaguje, ale inne psy mogą zareagować po psiemu na taki sygnał. Tak samo jest z ludźmi - widzisz wypadek, zaczynasz jechać ostrożniej, twoja koleżanka siedzi zasmarkana, zaczynasz brać profilaktycznie vit. C, przebywasz ze zdenerwowanym mężem, i po chwili czujesz, że również masz wszystkiego dosyć, od słowa do słowa, robi się awantura...

Agnik - super fotki Rewelacyjne psiska. Niestety nie mam pod ręką fotek mojego doga śpiącego z królikiem miniaturką, bo też robią wrażenie. Zostawiałam obu razem i nigdy się króliczkowi nie stała krzywda, a jak królik trafił do domu, to pies już był dorosły, królika wcześniej na oczy nie widział, mimo to go zaakceptował bez problemu.

Ludzie sami wywołują często w psach zachowania agresywne właśnie przez wyolbrzymianie własnych lęków. Psy szkolone do walk ludzie rozdzielali często gołymi rękami, amstaff to zwykle jest rewelacyjny towarzysz prawie nie przejawiający agresji w stosunku do ludzi, zwłaszcza dzieci (oczywiście mówimy o psie odpowiednio wychowanym i nie wziętym z jakiejś pseudohodowli po rodzicach wariatach)
W normalnych hodowlach nie rozmnaża się psów o nieprawidłowych cechach charakteru.
Z drugiej strony psy typu rottweiler, doberman, albo owczarek kaukaski były wyhodowane jako psy obronne i stróżujące - agresja w stosunku do obcych leży w ich naturze i nieporozumieniem jest wymagać od tego typu psa, że będzie merdał ogonem na widok obcych jak przeciętny golden retrriever. To, że pies zachowuje się agresywnie w stosunku do obcych ludzi nie jest reakcją nieprawidłową. Ja na przykład takiego psa właśnie potrzebują - nie mówię o rozbudzaniu w psie agresji, ale o naturalnym instynkcie obronnym. Mój dog jest kochaną, wielką ciapą i nikomu z domowników nie zrobiłby krzywdy, ale paru obcych ludzi, którzy w jego mniemaniu naruszyli jego terytorium na sumieniu ma. Były to raczej ostrzegawcze ugryzienia, niż próby zjedzenia intruza razem z butami , ale jak trzeba, to zębów używać potrafi.

Ale hodowanie ras do towarzystwa ma bardzo długą tradycję. Zapewne kojarzysz z filmów tudzież innych źródeł ozdobne spaniele, maltańczyki, które te wszystkie damy w sukniach i perukach wszędzie ze sobą zabierały. Chiński cesarz nie mógł się obejść bez zgrai pekińczyków. Pies, także ten ozdobny świadczył o statusie majątkowym właściciela.
Poza tym ja w pełni rozumiem, że ktoś ma potrzebę mieć pieska, który jest mały, niegroźny i można się z nim po prostu pobawić i go rozpieszczać. Dobrze, że niektórzy ludzie chociaż zdają sobie sprawę, że taki na przykład labradoodle będzie lepszym psem rodzinnym niż husky albo doberman. Poza tym labradoodle został też wyhodowany z myślą o alergikach, bo dzięki genom pudla jego sierść rzadko uczula, a jest dużo łatwiejsza w utrzymaniu niż u pudla. W ogóle pudle to jest bardzo niedoceniana rasa moim zdaniem - jest to w zasadzie najinteligentniejszy z psów, ale wszyscy przez wygląd myślą o nim jako o fanaberii dla bogatych ludzi i zapominają, że to może być niezły pies pracujący.

Joga - moim zdaniem każdy pies nieważne jak jest miły i słodki wymaga tresury z zakresu choćby kilku podstawowych komend jak "do mnie" "stój" "zostań" i "nie wolno" to czasem może psu uratować życie, a właścicielowi i najbliższemu otoczeniu oszczędzić nerwów.

Mój dog do dziecka kuzynki odnosił się bardzo przyjaźnie, choć nie lubi dzieci, ale mały też mu się specjalnie nie naprzykrzał. W końcu pies sam mu przyniósł piłkę żeby się pobawić. Musieliśmy tylko pilnować żeby czasami niechcący nie zgarnął dzieciaka na glebę, albo do oczka wodnego przy mocniejszym machnięciu ogonem, albo szarży za piłką. Poza tym mój pies choć nie zdaje sobie sprawy ze swojej siły, to ma jednak taką świadomość, że jak coś jest małe, to zębów i pazurów się nie używa, można mu podać malutki kawałek jedzenia w dwóch palcach i nigdy nie kłapnie zębami, tylko weźmie ostrożnie. Jednocześnie wie, że ze mną może się pobawić w zapasy, ciągnięcie patyka, czy inne bardziej psie i ostrzejsze zabawy wymagające siły, ale z dzieckiem to już nie.
Na kursie posłuszeństwa bił na głowę wszystkie owczarki niemieckie i labradory, ale nie jest typem psa, który tylko czeka aż mu się wyda komendę. Po prostu o co się poprosi to zrobi.

Mój znajomy niedawno leżał sobie na łóżku, obok niego był pies, którego mieli w domu już 7 lat, nagle pies rzucił się na niego i ODGRYZŁ MU UCHO!!! Wyobrażacie sobie? Nigdy nie lubiłam psów, a teraz już wiem, że nie można żadnemu zaufać... Nigdy nie pozwoliłabym, aby obok mojego dziecka był jakikolwiek pies. Już nie mówię o tragedii jaka może się wydarzyć, ale pies nagle zacznie szczekać i po prostu może wystraszyć dzieciaczka...

Całkowicie bez powodu. Wrócił z pracy, zjadł obiad i położył się na kanapie. Pies cały czas leżał koło stołu, jak zwykle zresztą. W pewnym momencie (to już opowiadała mama znajomego) pies skoczył jak szalony i prosto mu do twarzy, odgryzł końcówkę ucha. Kolega miał zabieg jakiś, szyli mu ucho. No i pies jest teraz uwiązany na podwórku.

Co do tego, że trzeba dzieci przyzwyczajać do stresu, to może i racja. Ja osobiście panicznie boję się psów, dlatego jeśli będę miała dziecko to mogę być uczulona na tym punkcie Nie ufam psiakom i tyle.

To racja, nie wiem jak znajomy się odnosił do psa. Karmili go rodzice, on się z nim bawił. No i całe 7 lat mieszkali pod jednym dachem. Ale jak ludzie po 20 latach małżeństwa się rozwodzą to i pies po 7 latach wspólnego mieszkania mógł się zdenerwować

Można wiedzieć jakie?

Ja bardzo agresywnego psa, który mnie nie znał przekonałam do siebie samą mową ciała. Warczał na mnie - zignorowałam go, nie patrzyłam kompletnie w jego stronę, udawałam, że mnie nie obchodzi. Postawa ciała normalna - bez kulenia się, wycofania, strachu, nie uległa. Pies po minucie zaczął się zastanawiać o co mi właściwie chodzi. Po dwóch zaczęłam do niego gadać miłym tonem z postawą zachęcającą do zabawy, ale wciąż bez patrzenia na niego wprost. Pies przestał warczeć i ujadać, zaczął machać ogonem, przyniósł swoją piłkę do ogrodzenia za którym się znajdował. Pies ten reagował jak dotąd pozytywnie jedynie na właścicieli, na nikogo więcej, od teraz reaguje dobrze na mnie, a widział mnie pierwszy raz w życiu. Nie oznacza to, że zaryzykowałabym grzebanie w jego misce, trzeba wiedzieć gdzie jest granica i pies przy swoim posłaniu, czy misce może zareagować chęcią obrony czegoś co uważa za swoje, nawet jeżeli mu tą miskę właśnie przynieśliśmy i postawiliśmy na ziemi. Zwyczajnie mogę z tym psem przebywać bez obaw, że mnie ugryzie. W ogóle właśnie pies przesyła jasne sygnały, tylko człowiek nie zawsze je rozumie i nie potrafi zareagować tak żeby pies zrozumiał o co jemu chodzi. Podobnie jest z końmi, tyle, że tu sytuacja ma się jeszcze gorzej, bo ludzie zwykle kompletnie sygnałów wysyłanych przez konia i złożoności jego psychiki nie ogarniają.
U psa machający ogon nie zawsze jest oznaką przyjaźni. Powolne, napięte ruchy uniesionego ogona zdradzają skupienie, pobudzenie i gotowość do ataku. Mój dog przywiązany pod sklepem zachowuje się w miarę grzecznie, ale do każdego człowieka próbującego się spoufalić przybiera postawę w stylu "chodź tu, zjem cię!" Nie szczeka specjalnie, nie warczy, nie pokazuje niepotrzebnie zębów prezentuje postawę psa w gotowości z postawionymi uszami, lekko poruszającym się, uniesionym ogonem. Ktoś mógłby to uznać tylko za zaciekawienie, ja wyraźnie zaś widzę, że podejście w tym momencie osoby obcej równa się sprowokowanie go do ataku. Póki nikt się nie zbliży nie będzie ujadał na przechodniów, straszył itd. Pies nie zawsze ostrzega warczeniem.
Podobnie ma się sprawa z zachowaniami dominującymi - czasami zwykłe położenie głowy na kolanach właściciela to nie jest domaganie się pieszczot tylko próba zdominowania go. Psy kładą sobie łapy albo łby na karkach gdy ustalają hierarchię. Gdyby osobnik niższy w stadzie spróbował tego z wyższym oberwałby zębami. Podobnie nie należy podczas szarpania się z psem patykiem, czy zabawką pozwolić mu wygrać. Po to się uczy między innymi komendy "zostaw" żeby wygrana z dużym psem nie graniczyła z cudem, a nasz autorytet nie legł w gruzach. Zwłaszcza, że zachowania dominujące nie zawsze wiążą się z okazywaniem agresji ze strony dominującego osobnika.
Np tutaj: http://www.youtube.com/watch?v=VzRT8m97NsI  Pies jest wyraźnie zainteresowany suczką, ale wykazuje dominujące zachowania, a ona mu daje do zrozumienia, że sobie tego nie życzy w sposób jasny i zrozumiały.
Skoro pies może nam coś bez trudu zabrać, to dlaczego mielibyśmy być przez niego uważani za przywódcę stada? Uczony konsekwentnie od małego pies z czasem naturalnie będzie rozumiał, że my mamy pierwszeństwo w jedzeniu i żebranie nic nie pomoże, że nie wolno nam zabrać z talerza kanapki, albo szarpać nas za uszy. Ja mogę zostawić na stole najlepiej pachnącą kiełbasę albo mięso i mimo, że pies głową ponad stół sięga bez najmniejszego wysiłku nigdy mi się nie zdarzyło żeby zabrał coś ze stołu lub choćby to oblizał. Co najwyżej powącha i spojrzy na kogoś z domowników w celu upewnienia się, że to na pewno nie jest dla niego

Najlepszym sposobem na zapobieganie atakom psów to jest ich nie prowokować poprzez nierozważne zachowania.
Nemezys - ja absolutnie nie uwierzę, że pies zaatakował bez przyczyny, po prostu ty tej przyczyny nie znasz. To, że pies trafił z tego powodu na łańcuch jest moim zdaniem skandaliczną głupotą ze strony właściciela, bo to może co najwyżej pogorszyć sprawę. Przez takie idiotyzmy dzieją się potem poważne wypadki
Nie rozumiem dlaczego boisz się psów tylko dlatego, że jeden gdzieś tam zachował się niewłaściwie. W myśl tej zasady należy się bać np. samochodów, bo kogoś gdzieś rozjechali, albo w ogóle ludzi.
Jeżeli kiedyś rozbudzisz w swoim dziecku paniczny strach przed psami, to narazisz je raczej na atak ze strony psa niż ochronisz. Poza tym krzywda się raczej stanie ze strony, z której się nie spodziewasz - prędzej to zrobi jakiś przypadkowy osiedlowy, mały kundel niż jakiś rzekomo duży i groźny pies. Okazywanie strachu w obecności psa to jest w zasadzie prowokowanie go do ataku. Pies to jest drapieżnik - w jego naturze leży zaatakowanie czegoś co się go bardzo boi albo wręcz ucieka, bo przerażony człowiek zachowuje się często irracjonalnie. Domowy pies wychowany z dzieckiem traktuje to dziecko jak członka rodziny i nie zamierza go zjeść (zdarzają się przypadki zazdrości o dziecko, ale wynika to z ludzkiej niewiedzy i braku wyobraźni). Ja się wychowałam z wielkim psem, drugiego jeszcze większego psa ułożyłam sama. Nigdy nie zostałam ugryziona przez psa, a zdarzały mi się kontakty z psami bardzo agresywnymi i nieufnymi. Znam przypadki, gdzie pies uratował dziecku życie (niemowlę miało bezdech, gdyby pies nie narobił rabanu, to rodzice by to przespali i znaleźli rano w łóżeczku trupa).
Mój pies kogoś, kto się go nie boi np. znajomych mojego ojca bez problemu akceptuje i lubi. Na agenta ubezpieczeniowego, który na jego widok trzęsie się jak galareta pies najzwyczajniej się czai i nierzadko usiłuje go bardziej wystraszyć. Facet nie mógłby zostać z psem sam w pokoju, bo ten by go zagonił w kąt i z pewnością podgryzał dla zabawy.
Dziecku trzeba tłumaczyć, że pies to nie zabawka i nie wolno podchodzić do obcych zwierząt. Przelewanie na dzieciaka własnych lęków do niczego dobrego nie prowadzi.

Jaguar - "statusy majątkowe" jak wszystkie psy raz miały lepiej, raz gorzej. Co nie zmienia faktu, że tak jest i będzie. Podobnie jak ze sportowymi końmi. Też mi się nie podobają nieodpowiedzialne dresy z pitbullami, ale nie mogę im zabronić posiadania takich psów.

Po co kreować nowe rasy? A słyszałaś o czymś takim jak heterozja mieszańców? Między innymi dlatego, że krzyżówka dwóch różnych ras ma bardziej zróżnicowaną pulę genów, a więc jest odporniejsza na wiele chorób. Poza tym podaj mi choć jeden powód dlaczego mielibyśmy nowych ras nie kreować. Chyba nie nastało jakieś odgórne zaprzestanie procesu hodowli nowych ras i może za jakieś 100 lat ktoś będzie pisał kiedy powstały labradoodle. Była potrzeba na psa dla alergików, no to wymyślili i bardzo dobrze.

No właśnie - doberman albo husky będzie dobrym psem rodzinnym jeżeli mamy jakieś doświadczenie. Nie oznacza to, że jak już mieliśmy kiedyś jakiegoś psa, to jesteśmy w tym temacie doświadczeni, znam masę ludzi, którzy guzik odczytują z psich zachowań, mimo, że psów mieli już kilka. Ja bym się bez problemu podjęła wychowania dobermana lub huskiego, ale na przykład wybierając psa dla moich rodziców, którzy są wobec mojego psa zdecydowanie mniej konsekwentni nie wybrałabym żadnej z tych dwóch ras, bo obawiałabym się, że nie dadzą rady. Husky jest świetnym psem jeżeli jest od małego dobrze i cierpliwie układany i przede wszystkim dobrze wybiegany. To nie jest pies dla każdego, kto ma domek z ogródkiem, nie każdy podoła zapewnieniu takiemu psu dość ruchu i okiełzna niektóre jego zachowania. Poza tym wszystkie szpice w tym husky to są psy o specyficznym charakterze, nie zawsze łatwe do ułożenia. Wielu ludzi, właśnie ten niezależny charakter często przerasta. Ja radzę wejść na forum o huskych. Tam są w większości ludzie na maksa zaabsorbowani swoimi psami i ich wychowaniem, wiedzieli, że te psy są nieprzeciętne, ale jest masa tematów w stylu "nie wiem co dalej", "nie mam do niego siły" A dobermany są z kolei bardzo wrażliwe. Nie przeczę, to jest świetny pies rodzinny, ale ja widziałam sporo psów tej rasy, które są smutne, neurotyczne, nie akceptują niektórych członków rodziny i to nie dlatego, że były jakoś źle traktowane, tylko dlatego, że ktoś coś zrobił źle lub zwyczajnie coś przeoczył. Wiesz, pies każdej rasy może być psem rodzinnym, ale nie każdego tak samo łatwo jest w takiej roli wychować. Z pewnymi rasami jest zwyczajnie łatwiej. Znam też dobermany, rottweilery, które są przemiłymi, kochającymi ludzi psami, ale ze smutkiem muszę stwierdzić, że to są wyjątki, bo ludzie wciąż mają zbyt małą świadomość co do psich zachowań, co w połączeniu z rasami o silnym, dominującym charakterze nierzadko źle się kończy - bo jak pies jest niedobry, to mu wtłuką, a potem są zdziwieni, że pies się pewnego dnia wkurzył i zaatakował. Ludzie dzieci nierzadko nie potrafią wychować, a co dopiero psa, który ludzkim głosem o swoich potrzebach nie powie. Ja uwielbiam dobermany za ich inteligencję i bardzo bym chciała kiedyś mieć psa tej rasy, choć dla mnie poważną przeszkodą jest to, że nie może on mieszkać cały rok na dworze, dlatego mam nadzieję, że następnym psem będzie któryś z ras psów z terytorium byłego ZSRR.  Marzy mi się wielki, kudłaty, misiowaty kaukaz, albo owczarek środkowoazjatycki.

A z tym wyciem to ciekawe, ale jak już bydlak na Ciebie szarżuje, to myślę, że niewiele można zrobić. Poza tym mam poważne obawy, czy wszystkie psy to wycie tak z miejsca respektują.
Parasol to już w sumie trochę desperacja - masz pół na pół szanse, że pies się zatrzyma. Rasy, które w naturze mają nie zawahać się nawet jak z lasu wylezie na nie niedźwiedź. Ja na filmach z prób psów obronnych widziałam niejednokrotnie, że straszenie tego typu psów jest całkowicie nieskuteczne, co najwyżej potęguje reakcje obronne.

Jak pies na ciebie biegnie z zamiarem ataku, to na dobrą sprawę ratuje życie i zdrowie w zasadzie jedynie pozycja "na żółwia". Moim zdaniem najważniejsze jest choć trochę wiedzieć o psiej mowie ciała i psychice żeby takie zachowania móc przewidzieć i im zapobiegać. Wiadomo, że jak pędzi do nas jamnik aby poszarpać nam nogawki, to jako silniejsi spokojnie możemy go zwyczajnie pociągnąć z buta, ale z rottweilerem to się nam raczej nie uda.

Jak byłam na kursie ze swoim dogiem, to była para z owczarkiem środkowoazjatyckim. Był bardzo kochany - taki ogromny, leniwy misiek, zrównoważony, mądry, ale jakby chciał podejść inny pies to od razu go dominował, jak delikwent był oporny to gryzł. W ogóle sprawiał wrażenie jakby ten kurs posłuszeństwa uważał za jakąś bzdurę i wiedział lepiej. Polecenia wykonywał, ale na zasadzie "no dobrze, popatrz, usiadłem jak chciałeś. Możemy już iść?"
Co do zachowań obronnych - mój dog takie wykazuje. Do płotu nie wolno nikomu się zbliżyć, a wyprowadzam go bez smyczy i kagańca, tylko z obrożą, żeby było za co złapać w razie czego. A tyle się mówi, że dogi to takie śmieszne ciapy. W domu, dla mnie i rodziny oczywiście, ale obcego potrafi zwyczajnie przetestować. Jak pierwszy raz przyjechał do domu mój chłopak, to pies go złapał zębami za rękaw od bluzy. Jak mój Luby niewzruszenie, ale ostro zwymyślał psa, to pies stwierdził, że to w sumie chyba swój skoro się go nie boi
Z owczarkami kaukaskimi i azjatami to jest o tyle ciekawe, że żadnych zachowań obronnych nie trzeba psa uczyć (owczarki niemieckie czasami trzeba, bo bywają zbyt miłe), za to trzeba sporo doświadczenia żeby zapanować nad tymi naturalnymi instynktami. Kiedyś w rosyjskich wiadomościach pokazywali, że bezdomny kaukaz wszedł do sklepu i postanowił, że będzie pilnował - nikt nie mógł wejść ani wyjść, ale ludzie wewnątrz mogli się czuć całkiem bezpiecznie póki tam pozostawali. To na pewno nie jest pies dla kogoś o słabej woli, ale jak uzna kogoś za przewodnika to można tego psa nauczyć wszystkiego. Widziałam na youtube filmik, gdzie występowały w cyrku i radziły sobie nieźle.
A malamuty są trudne, nie przeczę. Mam nadzieję, że uda Ci się wychować na porządnego psa

Ja radzę być zawsze ubezpieczonym podczas spacerów, bo pies jak pies, ale nigdy nie wiemy kogo spotkamy i jak się druga osoba zachowa wobec naszego psa, a nasz pies wobec tej osoby. Ja miałam niedawno niemiłą "przygodę", bo mój pies, mieszaniec boksera z wyżłem (ze schorniska), duży pies, dla nas łagodny (mam trójkę małych dzieci i jest dla nich bardzo łagodny), ugryzł syna sąsiadów. W sumie uważam, że miał pełne prawo ugryźć, bo dzieciak podszedł do kojca, w którym pies przebywa w ciągu dnia (mieszkam na wsi) i machając ręką powtarzał imię psa, trwało to ze dwie minuty i pies stał niby spokojnie, a ja dwa razy powiedziałam "odejdź bo cię ugryzie". Dzieciak niestety nie posłuchał, jeszcze powiedział do mnie "jakoś mnie nie ugryzł", po czym pies chwycił go za rekę, robiąc mu ranę ok. 3cm. Dałam jego matce zaświadczenie o szczepieniu psa, ale mimo to i mimo że pies był zabezpieczony, dziecko bez kontroli rodziców, a pies drażniony, miałam na głowie sanepid i inspekcję wet., musiałam zapłacić lekarzowi za wizytę, bo nie miałam jak pojechać z psem do gabinetu. To nauczyło mnie jednego - od tamtego dnia mam zaknietą na klucz furtkę i nikt nie wchodzi na moje podwórko. A psa za nic nie winię, co najwyżej sąsiadów (nie usłyszałam nawet <przepraszam>) i nasze bzdurne prawo.

Wiem jak się zachowują wilki i nie chodziło mi o to, że żałuję że psy już nie są tak do nich zbliżone, ale o to że właśnie wycie gdy pies się zdenerwuje raczej nie przyniesie efektu.

Co do bachora - nie spodziewałam się po prostu, że mnie nie posłucha. Sama mam trójkę dzieci i nawet mój dwulatek słucha kiedy nie pozwalam podejść do obcego psa, a tu jedenaście lat i totalna ignorancja słów osoby dorosłej.

To miała być obserwacja psa zlecona "z urzędu" przez Inspekcję Weterynaryjną. Powinna ona obejmować 4 wizyty - w dniu ugryzienia, potem w 5 dniu po, 10 dniu po i 15 dniu po. Ale u mnie lekarz był raz, widocznie dokumentację sobie sam wpisał tak jak trzeba. Polskie prawo stanowi, że każdorazowo gdy pies ugryzie człowieka sprawę trzeba zgłosić do sanepidu, a ten do Inspekcji Wet, celem wykluczenia zagrożenia sanitarno-epidemiologicznego, w związku z obowiązkiem zwalczania wścieklizny na terenie kraju. Nie ma tutaj znaczenia czy pies był szczepiony czy nie i czy był zabezpieczony i czy była to jego wina czy był drażniony. Zawsze winny będzie pies - niestety. Ja poniosłam wszelkie koszty tej sytuacji, ale i tak małe, bo czytałam o facecie, którego pies pogryzł dziewczynę, która weszła na prywatną posesję (pies był na łańcuchu). Pies był szczepiony a wina dziewczyny, ale to właściciel zapłacił bodaj 8tys grzywny, bo.. łańcuch był za długi. Nasze prawo jest tak skonstruowane, że musimy sami się o siebie martwić.

Nie opierają się na symbolice, bo wilk ani żadne inne zwierzę nie ma pojęcia co to jest symbolika. Symbolika jest wytworem abstrakcyjnego myślenia człowieka.
Zachowanie wilka jest podyktowane ewolucją - szeroko pojęty behawior psowatych wykształcił się wraz z ewolucją tych zwierząt. Zależności między wilkami w stadzie opierają się na prawie silniejszego (nie tylko fizycznie, ale i psychicznie). Dlatego osobnik alfa decyduje o tym dokąd podąża stado, dlatego zawsze je pierwszy i kryje wybraną przez siebie sukę (samicę alfa). Osobnik omega ma szczęście jeżeli po pożywiającym się stadzie zostaną resztki dla niego, jest traktowany najgorzej przez całe stado, ale pełni funkcję osobnika, który łagodzi konflikty w stadzie ponieważ jest poniekąd ofiarą, na której reszta wyładowuje nadmiar emocji.

U psów domowych te zależności wciąż funkcjonują w mniejszym lub większym stopniu. Dlatego wybranie przez niedoświadczonego właściciela szczenięcia o cechach przywódczych, najsilniejszego w miocie nierzadko sprawia, że pies szybko podporządkowuje sobie wszystkich domowników i terroryzuje ich. Po prostu najsilniejszy szczeniak w miocie od początku ma cechy przywódcze, dąży do dominacji i jest zwykle psem o silnym charakterze.

Gdzie tu  jest niby symbolika.

Zgadzam się z całością Twojej wypowiedzi, a co do zacytowanego fragmentu - ludzie kompletnie nie zdają sobie sprawy, że są zdominowani przez psa i tak naprawdę to on rządzi w domu, a oni się podporządkowują. Ileż to razy byłam świadkiem sytuacji, kiedy właściciel/ka był/a kompletnie zdominowany/a przez yorka! York chce iść w lewo, to idziemy w lewo, york chce usiąść na moim fotelu, to ja z  niego zejdę i usiądę na podłodze... Małe psy najczęściej mają największe przywileje, bo uważane są za mniej groźne, ale później oglądamy sytuacje śmiechu warte. Często kiedy ktoś decyduje się na dużą rasę, to choćby była najbardziej łagodna, to pies jest jednak ułożony i grzeczny. Decydując się na psa rasowego, powinniśmy przede wszystkim o danej rasie dużo czytać i zastanowić się, czy damy radę odpowiednio wychować naszego podopiecznego. Ponadto, jeśli to pies rasowy, trzeba porozmawiać z hodowcą o piesku, który spodobał nam się najbardziej, jeśli jest to rasa wymagająca pewnego siebie właściciela, a dodatkowo piesek wykazuje cechy przywódcze, należy się zastanowić, czy sprostamy wyzwaniu. Ta sama zasada tyczy zwykłego kundelka wziętego ze schroniska, trzeba z psem trochę przebywać zanim się zdecydujemy, często pozwala to uniknąć wielu problemów.

Wybacz, ale istnieją dużo mniej drastyczne sposoby poradzenia sobie z dominującym samcem rottweilera, niż uśpienie go.

EEEEEJ! Ale ja napisałam, że się ZGADZAM, a nie, że NIE zgadzam! Czytaj uważnie "Zgadzam się z całością Twojej wypowiedzi"...