Pozytywny stosunek do zycia- pomoc czy mamienie sie?

Tak z raz na tydzień słyszę - bądź dobrej myśli, bo dobre myśli przyciągają dobre sytuacje. Tak samo jak pomoc komuś, może przynieść pomoc dla siebie.
Pozytywny stosunek do życia to także radość z małych spraw, to coś co sie naprawiło jak zamek, to drożdżówka zrobiona samemu, to miłe słowo na ulicy. Często z racji pracy jeżdżę na reklamacje do osób zdenerwowanych i złych, gdy przyjeżdżam to wnoszę uśmiech, pytam - cóż się stało, o co chodzi? Osoby tłumaczą, pokazują, ja z uśmiechem mawiam - wszystko idzie naprawić i będzie dobrze. I nigdy nie spotkałem się z niemiłym przyjęciem, czy narzekaniem na to co zrobiłem. Pozytywne nastawienie budzi pozytywne emocje

Nie znam zadnego przypadku kiedy pesymizm i depresja pomogly np znalezc prace.
Ale znam przypadki kiedy usmiech i zadowolenie w tym pomogly.

a ja jestem pesymistką - już pisałam o tym na forum. skrajną i zawsze widze NAJGORSZĄ opcję z możliwych.
i pracę jakoś znalazłam.
i jakoś muszę z tym funkcjonować
czasem mam dość - np jak wtedy kiedy się tu żaliłam, a czasami mi to zwisa tak jak np dziś. różni są ludzie. ja np pozytywnie chyba nie bede myslec nigdy. ja po prostu nie potrafię.
a wieczni optymiści mnie czasami wkurzają. wszystkie znaki na niebie i na ziemi wskazuja ze cos bedzie kompletna porazka i nie wyjdzie, a wyskakuje mi taki z haslem: MYSL POZYTYWNIE BEDZIE DOBRZE i mam ochote palnąć w łeb.

Jak mi pesymista wiecznie widzi klody na drodze to mam ochote sierpowym wyjechac i zapewnic takiej istocie blizsze zapoznanie z lokalnym gabinetem stomatologicznym.
No ale jakos musze z tym funkcjonowac...
Mysle pozytywnie

Sama nie wiem. Przesadny optymizm jest niepowazny, przesadny pesymizm jest zalosny.
Najlepszy jest realizm moim zdaniem.
Pesymisci czesto twierdza , ze sa realistami. To bzdura.
Takiego gadania pesymistycznego na temat swojego zycia duzo sie nasluchalam.

Ja tez. Optymizm to przecie nie jakies klapki na oczach, ale probowanie, takie ekonomiczne, wyciagniecia jak najwiecej z zaistnialej sytuacji. No, I nie zawracanie sobie glowy tym czego nie mozemy zmienic

W takim optymistycznym stanie się bywa. Ja wolę mniej uśmiechniętą wersję: "weź to co masz i zrób z tym to co możesz" oraz "umysł jest jak spadochron, działa najlepiej gdy jest otwarty". Ale do tego trzeba zrezygnować z tej części siebie, w której siedzą takie cechy jak pycha, duma i uprzedzenie.

Najnormalniej w swiecie. No co, jak Ci auto siadzie na drodze, to przeciez nie bedziesz plakal, a zadzwonisz po serwis, moze w miedzyczasie grajac Sudoku, by sie moralnie podbudowac

Pięknie ten temat rozwija film 'Sekret' (na YT). Sama na sobie sprawdziłam, że negatywne myślenie wywołuje negatywne sytuacje, a pozytywne myślenie- pozytywne zdarzenia. Przykład- przez pare mies. nie mogłam znaleźć pracy, popadłam w depresję. W końcu zaczęłam mysleć pozytywnie, co mi dało również siłę do działania i nagle dostałam nie jedną, a 3 prace, i nie wiedziałam co wybrać

I to  prawda- lepiej przebywa się wśród osób z dużym poczuciem humoru i pozytywnym nastawieniem. Takie osoby wytwarzają mnóstwo pozytywnej energii i naprawdę nią zarażają.

Z drugiej strony uważam, że jest pewna kategoria osób, której absolutnie należy się prawo do narzekania, bo rzeczywiście los je skrzywdził i one muszą to powiedzieć światu,inaczej tlumiąc to w sobie dopuściłyby się autoagresji. I ja takie coś szanuję. Nie można popadać w skrajności, ani ciągłe narzekanie, ani wieczne chichotanie nie jest dobre (na dłuższą metę). Najlepiej znaleźć złty środek, jak we wszystkim;)

Baaaardzo mi "powyższe" odpowiada
Byłam pesymistką (stąd anhedonia ) - jestem optymistką (niektórzy, nie znając mnie twierdzą, że NIEPOPRAWNĄ )
Podobnie jak Anastawia. I jak mówi Wielokropek: "Jak kto chce..." można się nauczyć
Z życia codziennego zauważam analogiczne mechanizmy jak opisał Remi. UŁATWIA życie.
ŁATWIEJ podjąć różne życiowe utarczki czy wyzwania z UŚMIECHEM.
Nieco zmniejsza się poziom stresu, gdy wierzysz, że możesz poprosić o wsparcie czy radę kogoś do kogo przyszedłeś załatwić trudną sprawę/egzamin/formalności - że to nie podłe "wrogi" Cię otaczają. Tak jak przy opisanych wyżej reklamacjach - sam fakt nie fajny - fajny człowiek, który się nad problemem pochyla i zrozumieniem "rozładowuje" napiętą atmosferę.
Niech mi nikt nie mówi, że w nadmiernym napięciu osiąga się lepsze rezultaty - w skupieniu TAK, w "NERWACH" - NIE.

Generalnie sie zgadzam z przedmowczynia. Negatywny stosunek do zycie nikomu nie pomaga, a juz najbardziej samym zainteresowanym. Na przyklad, cos mi tam w pracy nie wyszlo, szef na mnie narzekal, bylo baniowo- jezeli ja na tej podstawie stwierdze, ze jestem do bani, niedojda, nic mi sie w zyciu nigdy nie uda...to bardzo wyraznie mozna przewidziec tego konsekwencje: dojdzie do samospelniajacej sie przepowiedni z ustami jak podkowka w roli glownej. Jezeli natomiast zastanowie sie dlaczego cos mi nie wyszlo, jak mozna by to bylo polepszyc, zmienic, to pozytywny wynik jest praktycznie zapewniony. Zadowolony pracownik, zadowolony szef; praca wykonana (i piwo po pracy ).

Zdecydowanie jestem optymistką. Nauczyłam się tego. W dodatku wierzę w działanie Boga w moim życiu, doświadczam go - trudno byłoby mi być pesymistką. Bo ostatecznie widzę sens, stąd rodzi się też zaufanie.

Miałam do czynienia z ludźmi umierającymi oraz tak biednymi, że szczytem marzeń była dla nich butelka wody (!) dziennie. Przy takim czymś..... problemy, które tu tak naprawdę niejednokrotnie rozdmuchujemy, są .... niczym.

Jestem również wdzięczna za to, ze jestem w miarę zdrowa, że mogę codziennie się budzić, patrzeć na to, co mnie otacza. Nie każdy tak ma.

Wolę być czasem wściekła, niż cały czas być pesymistką.

Mysle, ze pesymizm bierze sie, paradoksalnie, ze zbytniego skupiania sie na samemu sobie, ze slepoty na to co wkolo nas sie dzieje.

A czy ja moge lekko skrecic?

Co myslicie o ludziach ktorzy przez 20-30lat cierpia na depresje?

Czy oni po prostu sie ta depresja lubuja czy rzeczywiscie maja regularna i potwierdzona depresje?

Depresje miec przez 20 lat to ja juz wole sobie w leb strzelic....

Kolejno:
1. Myślę, że takie osoby są bardzo biedne. Niewykluczone, że nieumiejętnie leczone.
2. Choroba to choroba. Może być też "bezpiecznym (?)" SCVHRONIENIEM (ucieczką) przed podłym światem... (moje subiektywne odczucie i obserwacja).
3. A ja nie wolę depresje miałam przez coś około 6 lat.
Nie wykluczam, że fakt iż mi cholernie dopiekła w życiu codziennym, był jednym z powodów, które "przekierowały" mnie w stronę optymizmu. Bo ja ZA NIC w świecie nie chcę przez to znów przechodzić. I bronię się rękoma i nogami

Niemniej choroba to jedno a nastawienie to drugie.
Złe, pesymistyczne nastawienie nie pomaga wyzdrowieć z żadnej choroby i TU akurat są dowody w postaci badań
Optymiści mają chyba bardziej "otwarty" umysł, uważniej słuchają i dopuszczają możliwość POZYTYWNYCH zmian.
Może też LEPIEJ znoszą codzienne potyczki życiowe? Wszak każde życie to pasmo wyzwań małych i dużych

Pozytywny stosunek do życia na pewno nikomu nie zaszkodził. Negatywny-wręcz przeciwnie

tak mi się przypomniało.. chyba pasuje do tematu :
" W pewnym amerykańskim piśmie opublikowano ogłoszenie organizacji zajmującej się ochroną przyrody, że oferuje 5 tysięcy dolarów za każdego schwytanego wilka w celu przeniesienia go do nowo powstałego rezerwatu. Dwaj bracia Sam i Jed podjęli wyzwanie, mieszkali bowiem na terenach, gdzie aż roiło się od wilczych watah. Doszli do wniosku, że jest realna szansa, żeby w krótkim czasie bardzo dobrze zarobić. Niesieni entuzjazmem i chęcią zdobycia niemałych, przecież, pieniędzy ruszyli na polowanie. Pierwsze dni zamiast wilków przyniosły im odciski na nogach i rozczarowanie. Kolejna noc przy ognisku zapowiadała się podobnie, gdyby nie dziwne hałasy wydobywające się z pobliskich krzaków. Odgłosy były na tyle głośne, że jednego z braci obudziły ze snu. To co zobaczył, przeszło jego najśmielsze oczekiwania. Otóż zaledwie kilka metrów od dogasającego ogniska zobaczył setki warczących i gotowych do ataku wilków. Ich oczy płonęły złością, zęby błyszczały w świetle księżyca.
Sam szturchnął Jeda kijem i szepnął podekscytowany: "Jed, obudź się! Jesteśmy bogaci!"

hmm..  życie doświadczając nas czasem sprawia, że myślimy tylko negatywnie. Optymizmu jednak można się nauczyć, trzeba tylko tego chcieć.

Świetny cytat z Pawlikowskiej!

"nasza dusza może zmienić nasze ciało" - prawda przenajświętsza. Nie jest inaczej. Większość chorób bierze się z... głowy.

Gdy jest się pozytywnym, nagle zaczyna spotykać się takie osoby - można się zatem dzielić pozytywami

Jeśli chodzi o notorycznych narzekaczy; nie spotykam się z takimi ludźmi. Po prostu wysysają energię. Narzekacze oceniają innych, nie lubię tego.

Jak sobie radzicie z pesymistami?

A ja, przyznać muszę że w swoim otoczeniu mam raczej osoby pozytywnie nastawione do życia.
Tak na pierwszy ogień to 2 znajomych mi do głowy przychodzi- narzekaczy notorycznych, ale z 1. spotykam się średnio raz na 3 lata, z 2. .... już wcale -odkąd zaczęłam właśnie kota ogonem odwracać.

To znaczy, nie chcę wyjść na ignorantkę, ja się staram zrozumieć każdego człowieka i jego problem ; sama kiedyś potrzebowałam uwagi i chciałam, by ludzie dali mi jakiś pozytywny przepis na życie. Jednak jeśli ktoś mówi o swoim problemie za każdym razem i właściwie okazuje się, że.... to nie jest jakiś realny problem, ale bardziej nieudolna chęć zmiany siebie no to.... po jakimś czasie wyłączam się.

Wiesz, jedna sprawa jest pocieszenie kogos w nieciekawej sytuacji, inna zupelnie wysluchiwanie ciaglych monologow o tych samych bolaczkach, ktorych rozwiazanie lezy tylko i wylacznie w rekach zainteresowanego pesymisty. Co ja mam na to poczac, ze komus nie chce sie tylka z kanapy ruszyc i odmowic kremowki (jak chce schudnac)? Kiedy po raz kolejny dostaje "kosza" proponujac wspolny jogging, a litania uzalania sie nad zajmuje miejsce akcji, to ja sobie daje spokoj.

Jest taki blog na necie, ktory zajmuje sie rozwojem osobistym- Rozwojowiec. Nie o reklame tu chodzi (choc facet ma swoj wlasny program motywacyjny, ktory sprzedaje), ale, ze jego rady, ktore mozna znalezc jako prezentacje na youtubie, sa bardzo dobre. Szczegolnie te dotyczace prokastynacji i pesymistycznego pogladu na swiat. Poza tym spedza duzo ilosc czasu wynajdujac rozne badania psychologiczne i publikacje, ktore, jak sie pewnie domyslasz, potwierdzaja, ze prawie wszystko siedzi w naszych glowach. Polecam

Hmm, zawsze raczej  bylam osoba pozytywna, nawet jako dziecko, ale po ciezkich przejsciach z tata, ktory chorowal na depresje kiedy bylam nastolatka, sama sie podlamalam. Moj dom rodzinny to byl koszmar rzucania sie pomiedzy ojcem, ktory prowadzil samobojcze monologi i matka, ktorej nic nie obchodzilo. Na szczescie postanowilam znalezc psychiatre (pozdrawiam Pania Ule, tak w eter ), ktora pomogla mi nie tylko dobrac antydepresant, a takze dala mi namiary na swietnego psychoterapeute zajmujacego sie psychoanaliza. Krotko mowiac, po roku terapii bylam zupelnie inna osoba Teraz zdarzaja mi sie dolki, ale sa baaardzo rzadkie, a kiedy je mam, od razu staram sie zobaczyc je w realnym swietle, bo czesto zle samopoczucie, natretne mysli, sa wlasnie li tylko objawem nawrotu epizodu depresyjnego, a wiec po prostu wymagaja zadzwonienia do lekarza, a nie taplaniu sie w beznadzieji.

Często popadamy w depresję, w beznadzieję życia bo czujemy, ze tracimy kontrolę; nic nie dzieje się po naszej myśli. Często też czujemy się odrzuceni, nierozumiani. Inny problem to nieumiejętność wybaczania innym i sobie.
To potrafi siedzieć latami i latami skupiać uwagę na własnej krzywdzie.

A próbujecie jakoś przekierować tych narzekaczy?

Do tego już potrzebna jest mądrość. Masz rację: TYPOWY narzekacz nie chce niczego zmieniać, chce po prostu podzielić się z kimś negatywną energią. I tyle
Po jakimś czasie można to rozróżnić; kto ma chwilową "niedomogę" a kto gada żeby gadać.

No

Zgadzam się z przedmówczyniami są osoby, którym można wyłącznie przyklaskiwać, inaczej staje się człek ich wrogiem: "Kto nie z nami..."

A ja mam pytanie z "drugiej strony" tytułu:
czy znacie kogoś, kto miał odwrotną sytuację, zawiódł się na pozytywnym (optymistycznym) podejściu do życia i stał się z tego powodu zgorzkniały? Nie naiwnych lekkoduchów mam na myśli a ludzi w tzw. normie. (Sama miałam ciotkę, która zmarła w wieku 78 lat wciąż jako "infantylny podlotek").

Ano radzę sobie "jakoś" ze sobą Człowiek człowiekowi nie jest jednak równy..
Wiem że jestem pesymistką bo od zawsze wyraźniej widzę wady niż zalety - ma to jednak swoje dobre strony: uprzedzam fakty, szybciej wyszukuję rozwiązania..  nie znoszę jednak plotek i narzekactwa - nie mam na to czasu.
Dochodzę ostatnio do wniosku że narzekacze to ludzie którzy cierpią na zbyt dużą ilość wolnego czasu- i są wśród nich zarówno osoby które uważają się za optymistów, realistów czy pesymistów. W tym wątku np. narzeka się na pesymistów..
Nie znam też osób które chodzą z bananem na ustach niezależnie od sytuacji i chyba nie chciałabym znać. To zbyt sztuczne jak dla mnie.

adler - może to wynika z faktu że gdy nas coś boli wyrzucamy to na forum, gdy jest dobrze - nikt tu nawet nie zagląda.. bo po co..

To prawda Jednak ja wole tylko sie na pesymow nerwowac niz wpedzac siebie w dola.

A wyrzucanie na forum wyrzucaniem, ale 9 miesiecy takich samych bolaczek (bez zmian), to chyba przesada. To raczej swiadczy o nieumiejetnosci rozwiazywania wlasnych problemow, nie o przydatnosci netu.

Jak im z tym dobrze, to ja sie nie bede wtracac

Nie powiem, temat jest naprawdę miłym zaskoczeniem na tym forum. Większość postow należy właśnie do grona tych " Jest mi źle, jestem nikim, weźcie mnie przytulcie i powiedzcie, ze tak jest naprawdę. Będę mogla sie dalej użalać i nie będę musiała nic zmieniać."

Moje życie było masakra z pila mechaniczna w tle . W takich warunkach ciężko było wyrosnąć na optymistę . Od dziecka czytałam mnóstwo książek. Również tych z zakresu pracy z podświadomością. Pewnego dnia, gdy odrobinę wyzwoliłam sie z okowów życia, i mogłam w pełni o nim decydować, postanowiłam, ze spróbuje.

Bylo ciężko zmienić swój tok myślenia (cały czas z nim często walczę). Ale wiem, ze wiara we własne siły, możliwości, w to ze nasz los leży w naszych rekach, a z każdej sytuacji życiowej można wyciągnąć niebywale pozytywne lekcje i doświadczenie, potrafią czynić cuda.

Doszło do tego, ze głupio mi nawet samej sobie sie użalać, bo wiem że jeśli coś jest nie tak, to nie dlatego, ze wszystko i wszyscy się na mnie uwzięli włącznie z moim DNA. Ale że to moja wina bo mi sie tyłka nie chce ruszyć . Albo po prostu boje sie zmiany. Staram sie wtedy jak najszybciej ogarnąć.

Wiem (to nie jest kwestia wiary, jak nie którzy mówią) JA WIEM, ZE Z KAŻDEJ OPRESJI JEST WYJŚCIE. Trzeba tylko, jak tu ktoś pisał, mieć otwarty umysł i wychodzić poza schemat. A bycie pesymista w ogóle takiego zachowania nie wspiera.

Jak sobie z wiecznymi narzekaczami radzę? Staram sie ich unikać. Staram sie otaczać ludźmi, którzy ciągną mnie w górę a nie w dół.