Czy można kochać dwóch mężczyzn?

Witam, zacznę od siebie. Mam 23 lata, studiuję, pracuje w weekendy. Piszę ponieważ ostatnio w moim życiu sporo się stało. Chciałabym jakoś wybrnąć z tej dziwnej sytuacji ale nie mogę sobie poradzić. Otóż. Byłam z swoim chłopakiem (nazwijmy go S) przez 5lat. W listopadzie '12r. Zorientowałam się że czuję coś do kolegi ze studiów, (nazwijmy go Z) ale od początku... 5lat to dużo jak na tak młodą parę. Poznaliśmy się w liceum, zrezygnowalam dla niego ze znajomych, z imprez itp. Byłam w nim zakochana chyba albo po prostu miałam do zdobycia cel, bo był najwiękrzym ciachem w szkole. Miał przede mną dziewczynę bardzo ładną i wcale się nie ukrywał z tym że szuka do niej podobnej dziewczyny. Sam mi ją pokazał, mówił jak powinnam się nosić, miał jej frotki, jak siedzieliśmy razem i był zamyślony to mowił że myśli o niej. Niewiem co mną kierowało ale chciałam za wszelką cenę zdobyć jego serce. O jego byłą byłam chorobliwie zazdrosna i tak naprawdę niewiem co mną kierowało że to wszystko znosiłam...ciągnęło się to za mną przez cały okres bycia razem, wypominania, zarzuty, brak zaufania. Z czasem wiele wydarzeń zmieniło go, ja go zmieniłam i jego podejście do życia. Stał się bardziej dojrzałym facetem. Wiem że mnie kocha i nie chce żebym go zostawiła. Zamieszkaliśmy razem po 2 latach. Można powiedzieć że stworzylismy namiastkę rodziny, mieliśmy pieska. Nieprowadziliśmy typowego studenckiego życia, nie imprezowaliśmy, raczej uczylismy się i pracowaliśmy. Wiele wydarzeń zbliżało nas stopniowo do siebie- moja choroba nowotworowa i inne liczne dolegliwości (słabiak ze mnie straszny) zawsze był przy mnie jak tylko potrzebowałam. Opiekował się mną, pomogł mi utrzymać się na studiach finansowo bo na rodzicow nie mogłam liczyć w tej kwestii. Zawsze o wszystkim pamiętał, o urodzinach imieninach moich, mojej mamy, taty,wszyscy go lubią bo jest wesołym gościem troche cwaniakuje ale ogólnie wporzo. Studjuje prawo, ma zamiar zostać notariuszem. Można powiedzieć że partia doskonała na męża. Tylko jeden mały problem bo przez cały okres naszej znajomości ciągle odkładał wszelkie kwestie związane z oświadczynami. Mowiłma mu że mi nie zależy na drogim pierścionku, że dla mnie (ale bardziej dla rodziców ) liczy się fakt, że mieszkam z narzeczonym a nie z chłopakiem. Znajdował wymówki, mowił ze jest jeszcze czas itp. Z czasem zaczęlismy się od siebie oddalać w łózkowych sprawach,w sumie to nigdy nie był jakimś orłem, ja praktycznie zawsze udawałam orgazm poczym szlam do łazienki dokończyć sama, gdyż sex z nim nie byl ni w ząb satysfakcjonujący, zero ognia, ja oglądałam tv on robił robote i po wszystkim..No i stało się... Poznałam kogoś...zakochałam się. Gdybym była "narzeczoną" napewno odparłabym te "zaloty" choć w sumie to nie wiem jak by było. Chłopak z mojego wydzialu (Z), normalny chłopak z sąsiedztwa, nie jakiś maczo ciacho czy coś ten deseń. Tez chłopak z aspiracjami, nie pracuje ale w tym roku akademickim ma się rozejrzeć za czymś, dojrzaly emocjonalnie, bardzo inteligentny i z intuicją. Spotykamy się od ponad 8miesięcy. To były dziwne perypetie, mowiłam mu że nie będziemy się spotykać że nie można tak bo ja mam chłopaka, że najpierw załatwie swoje sprawy i potem może coś się uda posklejać. Ale nigdy nam nie wychodziło, czuliśmy do siebie tak przeogromną słabość i namiętność że ciężko nam było się opanować. Myślałam że to zauroczenie, że takie tam pożądanie które za jakiś czas przejdzie i wszystko wróci do normy, ale nie stało się tak... Dziś (Z) wyznał mi że mnie kocha, że bardzo mu na mnie zależy i że chce być ze mną. Spotykaliśmy i nadal spotykamy się w konspiracji. Tzn nikt o tym nie wie. Ani (S) ani moi rodzice ani znajomi. Generalnie plan był taki że ja zrywam z (S), jestem oficjalnie sama, żeby S nie było przykro że zostawiam go dla innego i z czasem znajduje sobie chłopaka -czyli Z, jest kilka cech które mi z Z przeszkadzaja ale są one do zaakceptowania np. To że narazie nie ma pracy, utrzymuje się na studiach z kredytu studenckiego, to że jak idziemy coś na miasto zjeść to tam gdzie najtaniej, albo wcale nie idziemy (niestety przywykłam do dobrobytu...i źe na wszystko mnie stać bo S ma hajs) jest miły i bezkonfliktowy, bezstresowo podchodzi do życia. Podziwiam go że mnie znosi, moje perypetie z S przeżywa razem ze mną. We wrześniu mam się wyprowadzić od S, znaleść pracę. Z S zerwałam miesiąc temu, ale ten mnie teraz nachodzi i chce się ze mną od zaraz żenić, bo uświadomił sobie że za długo zwlekał. Wpomiał nawet że jakbyśmy ze sobą współżyli to dołożyłby starań żeby mnie zapłodnić żebym już musiała być z nim. No ale nie współzyjemy. A'propos seks z (Z) jest cudowny...myślałam że nie istnieje forma sexu w normalnym życiu taki jak na filmach, wzniosły, szalony, namiętny i doskonały... A jednak. I niewiem czy mi chodzi tylko o seks z Z czy ja go także kocham za to jaki jest. Nie mieliśmy dane wiele ze sobą przeżyć bo spotykay się potajemie ale np będąc na szkolnych kursach daleko w Polsce dał mi poznać że jestem dla niego ważna. Bardzo dobrze się ze sobą bawimy, podrużujemy na stopa, chodzimy na dance-ingi, miło spędzamy czas z jego znajomymi i pożądamy siebie jak szaleni. Z S takmnie bylo, zero wyjść, zero znajomych wspólnych, on zajmował się polityką i ciągle gadał przez telefon 24/dobę siedział na telefonie, bo ludzie mają do noego sprawy. Można rzec że żajęty czlowiek i może powinnam to zaakceptować ale uznałam że nie chcę spędzić życia siedząc obok niego i słuchać jego rozmów telefonicznych. Poza tym jest jedynakiem, jest wychuchany przez mame i babcie jaki cudowny syneczek i trzeba go po stópkach całować. Tych bab nie mogę znieść, nigdy nie mogłam.... No cóż. Opowiedziałam już chyba cała swoją historie i zmieżam ku końcowi, przepraszam za błędy , nie studiuję polonistyki. Chciałabym wiedzieć czy z waszego, całkiem obiektywnego pkt widzenia z kim powinnam się związać. Czy kocham obu czy żadnego z nich. Bo ja sama nie wiem już...proszę o poradę.