wczoraj minęło 5 miesięcy jak jestem z moim potworem. piękny prezent mu dałam. mianowicie dałam mu w twarz. czuję się podle. ale od początku bo jak zacznę od środka to nic nie wytłumaczę dokładnie i nie będziecie w stanie mi pomóc jakkolwiek...
ostatni czas był cudowny. wyszliśmy na prostą, układało nam się rewelacyjnie. świetnie się rozumieliśmy i było naprawdę ok. po tylu trudnych tygodniach wcześniej w końcu zaczęło nam się dobrze dziać.
do poniedziałku wieczorem. w czasie seksu poprosiłam o zmianę pozycji - było mi nie wygodnie i w ogóle. na co moje kochanie seks przerwało, odwróciło się do ściany i stwierdziło że "nie dam mu się nawet pobawić". poczułam się dziwnie... nawet mnie nie przytulił "po".
we wtorek wrócił z pracy około 18 - ja byłam u rodziców. od około 14-15 do 22 prawie nie mogłam się z nim skontaktować. zero reakcji na smsy, nie odbierał telefonów. zaczęłam się denerwować - jest kierowcą, więc dużo rzeczy może się zdarzyć. poszłam do niego (nas?) i co zastałam?
moje kochanie siedzące przed komputerem i grające w jakąś idiotyczną grę. na pytanie dlaczego nie dał znaku życia odpowiedział "nie miałem ochoty". popłakałam się. poszłam spać do drugiego pokoju - nawet nie powiedział, że mu przykro czy coś. w środku nocy przyszłam do niego do łóżka (nie umiem bez niego zasnąć) - i tak do rana nie spałam. rano buzi-buzi i było niby ok.
wczoraj kupiłam wino - chciałam posiedzieć, pogadać, pośmiać się... wino wypiłam sama - on stwierdził że woli piwo. ok. siedział znowu przy grze. włączyłam sobie film. odwrócił się żeby go oglądać ale nie przyszedł do mnie. napisali do mnie znajomi - chcieli się spotkać, więc powiedziałam żeby wpadli. zapytałam go oczywiście wcześniej czy chce.
przyjechali. posiedzieli. pojechali. moje kochanie w międzyczasie siedziało i pisało smsy z jakąś koleżanką. wzięłam jego telefon i co zobaczyłam? dość żywy flirt z jakąś Izą.
zapytałam kim ona jest. w odpowiedzi dostałam głupi uśmiech. na kolejne i kolejne pytanie nie odpowiadał.
zadzwoniłam do laski. stwierdziła że nawet nie wie że on kogokolwiek ma. i że żalił jej się że jest samotny i mu źle bo brakuje mu kobiety....
wpadłam w szał. dałam mu w twarz.
wcześniej też był taki okres kiedy mówił to samo innym kobietom i w gruncie rzeczy wszyscy myśleli że się rozstaliśmy i w ogóle.
jest mi wstyd że podniosłam rękę. jest mi wstyd że okazałam się aż tak słaba. jest mi wstyd bo go kocham i nie umiem bez niego żyć.
ale najbardziej jest mi wstyd bo zachowałam się jak nie ja. normalnie nie podniosłabym głosu a co dopiero ręki. nie wiem co we mnie wstąpiło. jest na mnie wściekły. nie dziwię mu się. chociaż nie jest bez winy...
nie wiem co robić. nie wiem jak to ratować. nie wiem co się z nami stało.
boję się... naprawdę się boję, że już go straciłam...