Ty piepsony skulcybyku!

po prostu nie zwracać uwagi na to,nie śmiać się
mój ma 2,5 roku za dużo nie umie powiedzieć ale "kuwa" już potrafi,wiem że to moja wina bo niestety dużo klnę i tego nie kontroluję,jednak nie robię afery jak mały przeklnie,myślę że minie mu to z czasem
starszego  na szczeście nigdy nie interesowało to słownictwo 

Prawdę mówiąc mój syn nie przechodził przez etap ,,nieświadomego" używania wulgaryzmów, więc problemu nie znam z autopsji. Dopiero dzisiaj zdarza mu się, nawet przy nas, soczyście zakląć - zwykle wtedy, gdy coś mu się stanie, jest więc to raczej forma rozładowania napięcia. Nie udaję jednak, że nie słyszę, choćby dlatego, że taka jest moja rola.

Moim zdaniem w przypadku małych dzieci nie powinno się tego bagatelizować, ale też absolutnie nie krzyczeć, nie robić z tego ogromnej afery, za to wyjaśnić (oczywiście na miarę wieku), że takie słowa, nawet zasłyszane z ust dorosłych, nieładnie świadczą o osobie, która je wypowiada. Nigdy natomiast nie należy się z tego śmiać (niestety zdarza się), bo dzieci często lubią być w centrum uwagi, a zauważając, że w ten sposób wywołują rozbawienie, tylko niepotrzebnie się nakręcają.

Baba gorzej gdy rodzice  na dźwięk przekleństw reagują właśnie śmiechem i powiedzeniem ojej jaki on słodki a jakiego dorosłego udaje ojejjjj hi hi hi.

Nie minie chwila a dziecko uzna że fajnie jest gdy przeklina.

Potem gdy będzie w przedszkolu czy szkole i rzuci łacina to już dla matki słodkie nie będzie , a wytłumaczyć mu że tak się nie robi bo to brzydko uuu to już problem.

Moja znajoma tak robiła i poszła raz z dzieckiem do kościoła, mała broiła a ta jej kazała być cicho.
Efekt  gdy ksiądz przestał mówić dziecko wypaliło na cały głos cyt: spie...dalaj ku..wo i dało matce w twarz.
Mamusia spaliła buraka, ale udała ze nie słyszy. Mała miała wtedy 4 lata.

Bardzo porządna rodzina ale z dziecka robili laleczkę.

Mój 3 letni bratanek, gdy spadł mu lód "Cholela jasna!" - nie umiałam powstrzymać śmiechu, ale zdawałam sobie też sprawę, że jak będę się śmiać to jemu spodoba się to bardziej...

Koleżanka kilka lat temu opowiadała, że wybrała się ze swoją dwu i pół letnią córeczką na spacer, ta musiała siedzieć w spacerówce, bo mama po drodze załatwiała też drobne sprawunki. Weszły (wjechały) do sklepu, a mała lekko już poirytowana ni stąd, ni zowąd zaczęła pod nosem podśpiewywać ,,kul*a mać, kul*a mać, kul*a mać" - no i weź tu człowieku nie wybuchnij śmiechem . Koleżanka co prawda zrobiła się purpurowa, nie wiedząc zresztą jak się zachować, tym bardziej, że nigdy wcześniej mała nie wycięła takiego numeru, ale i tak później opowiadała to z wyraźnym rozbawieniem.

Wiadomo, ciągle przeklinające dzieci to koszmar. Czekałam kiedyś na coś w pobliżu budynku szkoły podstawowej - uszy mi zwiędły Dodam, że sama przeklinam z lubością, więc trudno mnie zszokować/zniesmaczyć/urazić brzydkim słownictwem, ale tym dzieciom się to udało

Histeryzować faktycznie nie ma potrzeby. Ale nie wszyscy klną. Mnie się zdarza, mojemu mężowi - nie.

Dziewczyny trafnie zauważyły reakcję dorosłych na użycie przekleństwa przez dziecko. Śmiech. To zresztą trudno opanować
Ja nie reagowałam na takie sytuacje w dzieciństwie moich dzieci (poza śmiechem w skrytości ducha). Zakładałam (jak się okazało - słusznie), że to są sytuacje sporadyczne, dziecko usłyszało nowe słowo i je użyło. Obserwowałam czy je powtarza. Taki brak reakcji spowodował, że się to nie powtarzało.

Wg mnie istotnym jest GDZIE  dzieci słyszą przekleństwa.
Jeśli w domu, od rodziców, to staje się dla nich normą, zwykłym sposobem rozmowy.
Sama nie pozwalałam sobie na to przy dzieciach (OK - zdarzyło mi się za kółkiem ) i nie pozwalałam aby inni dorośli przy dzieciach klnęli. Nie dlatego żeby takich słów dzieci nie słyszały, bo przecież i tak gdzieś usłyszą, tylko dlatego żeby nie stało się to dla nich normą.
Dziś - wiem, że czasem takich słów używają. Ale nie traktują tego jako przerywnika.