Dzienniczek narkomana

Ja też właśnie leczę rany po połtorarocznym związku. Też zostałam zostawiona, z własnej głupoty. Piszesz, że masz syna, jesteś dojrzałym mężczyzną, z dużo większym doświadczeniem niż ja, ale strata kogoś bliskiego boli tak samo. Gratuluję Ci tego, że zachowałeś godność, nie prosisz się jej o powrót, ja niestety tego nie potrafiłam. Nie wiem czego Ci życzyć, wytrwałości w odwyku? Czy może tego, by do Ciebie jednak wróciła? MOże poprostu - szczęścia  Napewno będę tu zaglądała

ew94 widziałem Twój wątek, bardzo podobna historia jak moja. Postrzeganie tej drugiej strony jako niezbędnej do życia. Mam nadzieję, że jakoś się nam to poukłada faktycznie. A jak - nie wiadomo, byleby było dobrze.

Kolejna refleksja mnie naszła - ja chyba najbardziej boję się tego, że w tym okresie rozłąki ona się odkocha i stwierdzi, że już mnie w ogóle nie chce... Ciekawe czemu taka myśl mnie straszy..

Dokładnie to! A dochodzi do tego jeszcze przykra myśl, że ta osoba mogłaby komu innemu mówić, że go kocha, kogo innego całować i dotykać.. Tak jak nas kiedyś.

Mnie ktoś niedawno zostawił, bez rozmowy, słowa wyjaśnienia. Boli jak jasna cholera, choć minęło kilka miesięcy.Facet po 40-tce, okazał się niedojrzałym emocjonalnie dupkiem, który tylko się mną zabawił, któremu być może chodziło jedynie o seks. Nie wiem... Nie wiem co myśleć i najlepiej jak o nim nie myślę. Chciałabym go znienawidzić i nie potrafię. Wiem co czujesz; złość, żal, ból, bezsilność. Ja wciąż jeszcze zasypiam i budzę się z myślą o nim... Już jednak nie piszę, nie dzwonię, mam swoja godność i wiem tez,że nie zapomnę go do końca życia, bo był jak połówka tego samego pięknego, czerwonego, pachnącego wiosną jabłka... Będę Tobie kibicować

Nie ma takiej rady. Niestety. Nie ma też uniwersalnej recepty. Tutaj na forum większość radzi, żeby się w ogóle nie odzywać do byłej/byłego. Czy to jest najlepsza z opcji? Nigdy nie wiadomo, bo może się okazać później, że Ci zarzuci, że nawet nie było próby walki o związek.

U Ciebie to jeszcze bardzo świeże, więc wszystko się może zdarzyć.

U mnie już tydzień przeszło, 10 dni. W czym dzwoniłem kilka razy, wyznawałem miłość, prosiłem o spotkanie, pojechałem też 300 km, żeby z nią porozmawiać i odprawiła mnie z kwitkiem.

Ech, na wieczór trochę mi siada energia, dzienniczku. I pojawiają się koncepcje, żeby dzwonić, pisać i mówić jak bardzo się kocha... Help!

lakos, czego jak czego, ale braku walki o zwiazek ona nie ma prawa Ci zarzucic, chyba nie zrobiles sobie 300 km wycieczki po to, by tylko sie przejechac Moze nie jestem najodpowiedniejsza osoba by dawac porady, bo sama nie umiem wziac sie za siebie, ale jak dla mnie, napisz jej , ze to wszystko przemyslales i naprawde nie widzisz sensu ciagnac dalej tego zwiazku, i ze Twoje starania o nia wlasnie sie zakonczyly, ruszy ja to, gwarantuje. Jesli zobaczy, ze nie masz juz sily by dalej sie starac wpadnie w panike, ze naprawde Cie juz stracila, odezwie sie na pewno. Pytanie tylko czy chcesz z nia dalej byc mimo wszystko? Bo jesli zdecydowales napewno, ze chcesz sie z niej wyleczyc, to poprostu zacisnij zeby i nie pisz juz wiecej nic (chociaz daje sobie glowe uciac, ze i tak czy siak sie odezwie).
I mam to samo, przychodzi wieczor i nachodza mnie glupie mysli, ale bede silna

Mawrula, zgadzam sie w 100%, najgorsze co mozna zrobic to pokazac swojej polowce,ze jest dla Ciebie calym swiatem, i ze zrobi sie wszystko by byc dalej. Ja popelnilam ten blad,ze pokazalam, ze zalezy mi bardziej niz jemu, i teraz cierpie. Moze to troche dziwne, ale w zwiazku powinien byc jakis dystans, nie mozna slepo zapatrzyc sie w partnera,rzucic wszystko i starac sie o niego.
Ale coz, teraz jestem madra, a jak bede spiewala jutro, pojutrze czy za pare tygodni - to sie okaze

... bez kontaktu trzymam się 2 dzień ... to cholernie ciężkie przezwyciężyć swoje własne emocje i doskonale wiem jak to jest jak się telefon odzywa a tam sms typu tu wrozka kocha i teskni bla bla co dobija jeszcze bardziej ...

wiek tu ma najmniej do gadania ... jak jestes zakochany i chcesz walczyc to robisz rozne glupoty, ja nawet uslyszalam od jego siostry ze on sie mnie juz boi i ze napastowaniem go meilami i smsami zachowuje sie jak psychiczna a ja nawet zlych intencji nie mialam ... teraz milcze ale wiem ze to juz raczej koniec chociaz ... musze sie tylko dzielnie trzymac zeby nie pisac ale kurde Dam rade

Ciekawe jak zareaguje na Twoją wiadomość..

A w ogóle to chciałem Ci wysłać prywatną wiadomość, ale tutaj się chyba nie da? ;|

lakos, napisałam
Jak zareaguje? Albo oleje, jesli na 100 % zdecydowal ze to koniec, albo go ruszy i zacznie wypisywac do mnie z zalami, ze to ja wszystko zniszczylam, ze nie jestem go warta, czyli normalka Ale nie dam sobie robic papki z mozgu tym razem, bede silna

delilah001, zachował się jak cham. Jak mozna obiecac kobiecie, ze sie wszystko ulozy, spedzic z nia noc , a potem nagle dojsc do wniosku ze to jednak nie to ? Tym bardziej ze sie staralas? Wiem, ze Ci ciezko, ale naprawde, skoro on Cie potraktowal jak kobiete, na ktorej moze wyladowac tylko swoje potrzeby i odejsc, to nie jest wart Twoich lez Pamietaj ze jestes wspaniala kobieta i spotkasz jeszcze mezczyzne ktory da Ci prawdziwe szczescie

wiem ...

a i tak wiem że bedzie żałował że mnie już nie ma

dobrze mi robi to forum

Stary chodzisz po ścianach i wciągasz "kreski" z tynku pt "nadzieja, że wróci". Dostaniesz piąchopirynę fotograficzna/listowną/mailową w kinola między oczy i siądziesz jak Gołota na deski. Pisaliśmy Ci o tym a Ty dalej prowadzisz reaktywację Monaru na boku. Depresja ma to do siebie, że są myśli samobójcze, podcinanie żył i tym podobne ekscesy, pytanie pozostaje tylko jedno - po co to robić za kogoś kto nie był Nas wart??
My już to przerobiliśmy i wiemy czym to się kończy, ba, omijamy to i ex partnera szerokim łukiem. Tyle, że My szukaliśmy dodatkowo pomocy u fachowców a nie odwrotnie proporcjonalnych na forum ................
Miałem Cie z początku za szczyla z około 20 na karku, ale doczytałem się w tym "pamiętniku" Twojego zwrotu "syn" i... nie wiem co teraz o Tobie myśleć... dorosłe dziecko, od którego syn jest - o zgrozo - starszy . Taką wizytówkę o sobie wystawiasz.
Paradoksalnie znając z opisów charakterystykę Twojej eks, nie dziwię jej się, że ona  tak się ciągle bawi Twoimi uczuciami, dając "zapewnienia" bez potwierdzenia w czynach. Jesteś dla niej deptantym robalem pod obcasem... ale Ty masz przyklejone klapki na oczy.
Szukaj dalej powierników w problemie, który Ciebie "przytłacza" i spycha coraz bardziej na dno, a w efekcie wtłoczy Cię do odosobnienia bez klamek w białym kaftaniku... zamiast wyjść na prostą i stanąć na nogi. I nie proś Nas o porady, z których jak widzę robisz papier pod 4 litery, by wycierać urobek z Twojego nosa.

Wypowiem się tu jako "ta, która już to przeszła".

Zarejestrowałam się na tym forum, ponieważ zostawił mnie facet. Wszystko było nagłe, dla mnie niespodziewane. Zupełny szok. Miało to miejsce w walentynki kilka lat wstecz. Młoda dwudziestoletnia dziewczyna, budzi się 14lutego w ramionach swojego ukochanego słyszac jaka jest wazna itp itd. Śniadanko do łóżka i inne duperele. Oj jaka ja byłam szczęśliwa! Wróciłam do swojego domku na drugi koniec kraju i dopiero wtedy, po roku związku w ktorym było pełno planów, dostałam sms:"Zostańmy przyjaciółmi". 

Rozumiem wasz ból. Waszą walkę z samym sobą. Wasze emocje. Nadzieję spychaną gdzies głęboko i wmawianie samemu sobie, że ja już nie walczę. Moja sytuacja była o tyle inna, że nie mieliśmy żadnych sprzeczek. Rozumieliśmy sie w pół zdania. Nie było tych złych momentów więc nie miałam negatywnych obrazów z nim związanych które mogłabym przywołać w głowie.

Dziś już nie myślę o nim jak o mężczyźnie, jest moim przyjacielem. Potrzebujecie przede wszystkim czasu. Ten banał "czas leczy rany" to chyba największa z prawd tego świata.  Nie bawcie się  w ograniczanie kontaktu, pisanie pożegnalnych wiadomości. ONI już zamknęli ten rozdział. Nikt kto kocha prawdziwie, nie bawi się w ranienie ukochanych w tak okrutny sposób.

A oni? Może przyjdzie dzień, że zatęsknią. Ważne abyście wy przestali odczywać tęsknotę. Nie ma sensu roztrząsać kto był wart a kto nie. Po prostu nie pasowaliście do siebie. Czas odciąć się od tego fragmentu przeszłości bardzo precyzyjnie. Oddać przedmioty byłych które nie były prezentami. Poczuć wolność a nie smutek. Po co wam kolejne kłótnie? Juz ich nie ma. Tak jak mówisz Ewo, Twój związek był wyniszczający. Odebrał Ci radość życia. Popatrz na byłego w ten sposób. Przywróć w sobie tą siedemnastolatkę ciekawą świata;) Nie potrzebujesz emocjonalnego dziecka, potrzebujesz poczucia bezpieczeństwa. On Ci go nie dawał. Wiem, że to trudne ale walcz;) Walcz o siebie a nie o związek którego już nie ma!

Trzymajcie się cieplutko. Wielu z nas tu obecnych, przeżyła coś podobnego i z perspektywy czasu może powiedzieć, że łzy i żal były potrzebne. Już wiemy na co nie pozwolimy w przyszłych związkach i czego od nich oczekujemy.

Och Ty narkomanie, toż to niezdrowe! ;-).

Lakos - jak ex do Ciebie zadzwoni, to nie odbieraj (nawet gdyby Cię ściskało by to zrobić) a jak nie dasz rady nie odebrać, to odbierz i powiedz żeby się śpieszyła, bo właśnie lecisz na spotkanie z koleżanką i nie za bardzo masz czas ;-). OBOJĘTNOŚĆ - może byc drogą do sukcesu. Nic tak nie boli (daje do myślenia) jak właśnie olewcze postępowanie.