Pamiętnik - wspomnienia pozostawione na zawsze

Dobry wieczor,

Tak pamietnik jest wspaniala praca.
Pomaga blizej siebie poznac i uswiadomic sobie, ze nasze istnienie jest wedrowka w czasie.
Wszystkie bolaczki, stany jakie mozemy miec staja sie doswiadczeniem niebyle jakim jesli sa zapisane, to tak jakbysmy acentowali nasze wnetrze, jakbysmy pozwalali temu wnetrzu miec swiatlo osobliwe ujete w pismie.

Istota sprawy jest mysl! Ile razy zdarza mi sie miec wspaniala mysl, ktora zanika z nawalem wydarzen codziennych.
Pamietnik pozwala ja rozwinac, ujac i sprecyzowac umocnic w prawdzie.

A ja nie umiem pisać pamiętnika.
Zawsze to, co w mojej głowie "brzmiało" fajnie, po zapisaniu brzmi zwyczajnie jakoś durnie i tylko się potem wkurzam. Pewnie to kwestia talentu literackiego, doboru słów, ale tak czy siak próbowałam parę razy i jakoś nigdy się nie wciągnęłam.

Dobry wieczor,

Niestety, nie wszyscy sa stworzeni do pisania po prostu.
Wydaje mi sie, ze potrzeba pisania jest darem i ze koncentracja umyslu wiaze sie nie z faktem "Pisze pamietnik" ale wlasnie, "Pamietnik sluzy mi do pisania".

To trudne rowniez ulozyc w pismie te ciekawe premyslenia, bo wlasciwie trzeba zapomniec o samej czynnosci pisma by pisac.
To tak jak pisarze, maja stany jak w snie, gdy pisza, same zdania nabieraja formy w toku tej pracy.

Ja swój pamiętnik pisze już 10 lat. I też czasem wydaje mi się że piszę w sposób banalny, językiem prostym- bez udziwnień, ale taka po prostu jestem

Ja też lubię - listy, maile, na komunikatorach, na forach ( ), ale nie pamiętnik.

Kiedyś przeszło mi to przez myśl, ale zrezygnowałam szybko z pomysłu. Wolę zwierzać się przyjaciółce, choćby e-mailowo, gdy nie ma możliwości żeby się spotkać. Bałabym się, że mój pamiętnik może wpaść w niepowołane ręce Dziwnie bym się z tym czuła.
Poza tym najważniejsze wydarzenia pozostały i pozostaną w mojej głowie, sercu
Ale ogólnie nie mam nic przeciwko pisania pamiętników, może to być fajna sprawa. jak wszystko ma plusy i minusy pewnie.
Natomiast osobiście nie prowadziłam i nie będę

Prowadziłam przez kilka lat zwykły i internetowy pamiętnik. Internetowego już nie prowadzę, ostatnia notka jest z czerwca ubiegłego roku, a wszystkie wcześniejsze wpisy skasowane. Cieszył się dość dużą czytalnością. Ten zwykły nadal prowadzę, chociaż już nie z takim zapałem jak kiedyś. Są rzeczy, które wolę zatrzymać dla siebie, a taki pamiętnik może wpaść w niepowołane ręce. Zatem w trosce o moją prywatność, zapewne spalę je w niedalekiej przyszłości. Już mnie męczy to ukrywanie. Faktem jest, że bardzo pomogło mi opisywanie swoich przemyśleń czy spostrzeżeń, wyciąganie z nich jakichś wniosków. Był ratunkiem, gdy chciałam się wygadać, a nie miałam komu. Na chwilę obecną nie czuję już potrzeby prowadzenia pamiętnika. Kiedyś był moim niezbędnikiem, na chwilę obecną raczej nie.

Pisałam pamiętnik dawno temu, był dla mnie ważny i sekretny ale okazało się ze Mama nie uszanowała mojej prywatności  od tamtej pory nie piszę nic i nigdzie.

Witajcie

Przepraszam za tak długą przerwę ale nie miałam czasu nic napisać. W domu mam cztery pamiętniki i każdy ma inny tytuł.
Pierwszy z lat młodości kiedy to jeszcze byłam w gimnazjum i liceum to nosi nazwę "Pamiętnik nastolatki" jest on niebiesko futerkowy . Jako jedyny mój pamiętnik był pamiętnikiem małym. Następny pamiętnik nosi nazwę "Bardzo 'prywatne' przeżycia" czyli łatwo się domyśleć o co chodzi. Ten był już takiego rozmiaru jak zwykły zeszyt do szkoły. Kolejny to "Po zakończeniu edukacji". Czyli etap skończenia wszystkich szkół do jakich chodziłam W nim również jest zapisane to jak czekałam na wyniki egzaminu zawodowego. Ostatnim i teraźniejszym pamiętnikiem jest nazwany "Po uzyskaniu dyplomu" czyli jak podchodziłam drugi raz do egzaminu i jak oczekiwałam wyników, które niestety są na koniec sierpnia.

To co napiszę może wam się wydać śmieszne, ale ostatnio wpadłam na pomysł. Pamiętnik zaczęłam pisać w tym roku, jakieś 2-3 miesiące temu, bo potrzebuję pozbyć się tych wszystkich negatywnych emocji, które są rezultatem poznania osoby z zaburzeniem osobowości-czyli psychopaty. Ta osoba wyrządziła krzywdę niejednej osobie w moim otoczeniu, a ja jestem teraz w takim stanie, że nie ufam już nikomu, nigdy nie potrafiłam znaleśc sobie odpowiednich przyjaciół, teraz czuję, że naprawdę nie potrafię nikomu zaufać, więc postanowiłam pisac pamiętnik. Odnośnie tego tematu, chciałabym zapytać się, czy któraś z was chodziła na jakieś terapie poznawczo-behawioralną. Jeśli tak, chciałabym wiedzieć, jak mniej więcej brzmią pytania zadawane pacjentowi. Mam zamiar zmienić coś w swoim pamiętniku. Nie chcę się aż tak rozwodzić nad jednym tematem, bo zazwyczaj jest tak, że piszę ciągle na temat jednej osoby - osoby, która skrzywdziła mnie w najpodlejszy sposób. Jednak to nie jest jedyny ważny aspekt mojego życia, który chcę opisać w swoim pamiętniku, dlatego pomyślałam o tym, żeby w moim pamiętniku pojawiły się pytania na ty, i odpowiedzi w pierwszej osobie. Wiem, że brzmi śmiesznie. Sami napiszcie, co o tym sądzicie?

mam trochę napisanych pamietników z czasów kiedy miałam 16-19 lat,jest tam zawarte to co wtedy się działo,co czułam i do kogo
różne moje rysunki,wierszyki i cytaty
to moja taka pamiatka do której wracam niekiedy

Co prawda ja już nie piszę pamiętnika, a jeśli już to raz na dłuugi czas (kilka miesięcy) coś napiszę. Ale właśnie dziś znalazłam swój stary zeszyt i zaczęłam czytać co pisałam blisko 3 lata temu, kiedy zaczynał się mój związek było to nawet wzruszające, ale też troche smutne bo uświadomiłam sobie jak wielu rzeczy nie pamiętam! A przecież chciałabym pamiętać je na zawsze.

Mój Pamiętnik pełen jest też starszych wspomnień, które nie są warte pamiętania. Niestety kilka lat temu tego nie wiedziałam i zapisywałam całe kartki roztrząsając problemy, przewidując czarną przyszłość i skupiając się na tym co złe. Niepotrzebnie.

Hm ... piszę pamiętnik to zbyt wiele napisane. Od ponad 20 lat przelewam swoje myśli, wątpliwości, rozważania na papier. Najczęściej wtedy kiedy jest mi smutno ... źle. "Wyrzucając" z siebie cierpienie, ból, czasem upokorzenie jest mi łatwiej uporać się samej z sobą, uporządkować swoje myśli, okiełzać je.
Po jakimś czasie wracałam do tych zapisków (nie dla wspomnień), analizowałam wówczas swój tok myślenia, próbując zrozumiec samą siebie, swoje zachowanie, podjęte decyzje. Zastanawiałam się dlaczego mimo tylu uzasadnionych wątpliwości podjęłam taką, a nie inną decyzję. Jakby szukając potwierdzenia dla samej siebie, że to co wówczas myślałam, czułam wyglądało tak jak pamiętam. Takie utwierdzenie siebie samej o swoich odczuciach.
Za wszelką cenę chciałam zrozumieć siebie samą.
Rozumieć zaczęłam dopiero pod koniec roku. Świadomość. Wszystko niby oczywiste. Tyle razy czytałam o podobnych problemach, ale nigdy nie przypisywałam ich do siebie. Prawda, taka w 100%, aż do bólu, takiej zawsze chciałam.
W ostatni dzień roku spaliłam wszystkie zapiski, obiecałam sobie że ostatecznie zamknę pewnien rozdział życia, choć wydawało mi się że mam go już dawno za sobą.
Wróciłam do pisania. Próbuję pisać o marzeniach.

nie mam czegoś w rodzaju pamiętnika, raczej przywoływacze wspomnień. Na kolejny rok zakładam dużą szarą kopertę, do której wkładam bilety z kina, z imprez, serwetki, ulotki, teksty piosenek, które mnie prześladują, zasuszone kwiatki i inne skarby kojarzące mi się z danym wydarzeniem. Na odwrocie skrobie tylko parę słów, z kim byłam, jak było, ogólne wrażenia.

Ja piszę pamiętnik od 8 lat. Ciekawe doświadczenie   wszystkie wydarzenia z życia opisane w 2 notatnikach. Ja opisuje tylko te dobre zdarzenia. Bardzo fajnie się je czyta. Powracają miłe wspomnienia