uzależnienie od narzeczonego, zaborczość - proszę o rady

Kochana, przede wszystkim polecam Ci wątek: http://www.netkobiety.pl/t55893.html   
Tytuł Twojego wątku też nie jest taki, jak powinien, bardziej pasowałoby: "Dopiero się uczę świata mężczyzn- jakieś rady od doświadczonych?" 

tuli_pana24 nie do terapii, ale musisz po prostu dojrzeć mentalnie do związku z osobnikiem odbierającym świat zupełnie inaczej niż Ty

Z tą terapią na razie bym nie przesadzała ale zaczęła coś zmieniać to na pewno Musisz zrozumieć,że na nim się świat nie kończy i bez niego też idzie fajnie spędzić czas A to,że się nie odzywa to nie koniec świata i nie oznacza to,że Cię nie kocha,bo kocha Daj mu zatęsknić. Spędź czas sama bądź z znajomymi i nie pisz wtedy nic. Zaczekaj aż to on się odezwie

Generalnie to wiem, ze mozna popracowac nad swoim charakterem tylko, że nie wiem troche od czego zaczac w swoim przypadku. rzeczywscie najwiekszym problemem jest to ze nie umiem sobie ogarnac jakos czasu sama ze soba. moze rzeczywiscie sprobuje jeszcze numeru z nie uzywaniem telefonu przez cały dzien:) moze jakos z czasem bedzie mnie coraz mniej korciło zeby zajrzec do skrzynki odbiorczej...

Twój chłopak to ma anielską cierpliwość,że znosi wszystkie fochy Tylko pamiętaj każda cierpliwość kiedyś się kończy a tego byś nie chciała dlatego musisz zacząć pracować nad sobą jak najszybciej. Jak on napisze,że idzie oglądać mecz czy cokolwiek to zanim napiszesz zdenerwowana odłóż telefon na bok pomyśl,że sprawi mu to przyjemność,że przecież nadal Cię kocha i te 2 godziny Cię nie zbawią i dopiero jak ochłoniesz napisz. Szkoda tracić czas na kłótnie

Potraktuj to jako proces- nie coś, co można zrobić raz i na tym koniec
Za każdym razem, gdy chcesz postawić na swoim odpowiedz sobie: Czy tu wygra miłość, czy przegra.
Niech wygrywa.

Oj dziewczyny, dziewczyny; życie Was nauczy LUZU - a małżeństwo zwłaszcza

Wierzę ,że Ci się uda

tuli_pana24, pod Twoim pierwszym postem mogłabym się podpisać - mam dokładnie tak samo, tyle że ja z chłopakiem mieszkam.

Dla mnie wszystko musi być idealnie. Idealnie - ale tak jak ja chcę, idealnie "po mojemu".

Czy takie Twoje nastawienie przejawia się też np. w przyjaźni? Bo moje niestety tak i  z tego powodu nie mam i nigdy nie miałam "przyjaciela". (Poza moim chłopakiem a zarazem przyjacielem ) Nie jest mi z tym źle, a na pewno jest mi lepiej nie mieć przyjaciela niż mieć takiego, który mnie np. kiedyś oszukał, albo którego zasady moralne są sprzeczne z moimi.

Powiem Ci Kochana tak. Tez zawsze bylam zaborcza, baaa nawet jak facet patrzal na jakas inna to juz bylam zla. Jazda, fochy, nieodzywanie sie... wszystko bylo do czasu. Jak zwiazalam sie z facetem takim jak ja. Gdzie to on mi robil sceny zazdrosci, awantury, ze nie odpisuje itd. Przez co ja nie mialam czasu ani ochoty na klotnie i zazdrosc, bo chcialam z nim normalnie gadac, nie chcialo mi sie znowu klocic. Rozstalam sie z nim, jak mnie posadzil o zdrade. Ktorej oczywiscie nie bylo, bo zawsze bylam wierna swoim ex. Przez prawie poltora roku od rozstania z nim bylam sama. Jakis czas spotykam sie z innym, tez duzo piszemy, spotykamy soe raz-dwa razy w tygodniu. Nie ma miedzy nami spiec, scen zazdrosci, klotni. Jak sie zdarza, ze nie odpisuje mi przez godzine czy trzy lub cztery tez bym juz chciala cos napisac, czemu sie nie odzywa co sie stalo, jednak szukam sobie wtedy zajecia i tlumacze sobie "pewnie jest zajety, jak juz bedzie wolny to przeciez odpisze. " i faktycznie tak jest, faceci maja troche inne podejscie niz my kobiety, oni nie zawsze potrafia znalesc czas na wszystko, czy nawet ta minute na napisanie smsa. A my kobiety zawsze. To jest normalne, trzeba dac facetowi odetchnac, jak juz sama pisalas zatesknic za soba. I wszystko bedzie ok:)

Szkoda, że mówisz, że nie przetrwa. Fakt, jak nic się nie zmieni to zapewne w końcu jego cierpliwość się skończy, tak jak już ktoś tu napisał na początku. Ale jak postaram się zmienić, tak jak dziewczyny tu piszą (i potwierdzają, że jest to do zrobienia) to myślę, że damy radę. Szczególnie, że w sytuacjach, kiedy pomieszkujemy razem wszystko wygląda zupełnie inaczej.

Swoją drogą nie wiem jak można po jednym poście wnosić i pisać "ten związek nie przetrwa" bo znasz taką historię. Może i znasz, ale każda historia jest inna, bo ludzie biorący w niej udział są różni. Poza tym ja tutaj napisałam tylko o JEDNYM aspekcie swojego związku, bo chciałabym rady w tym jednym konkrentnym problemie a nie niepotrzebnych prognoz.

Dorośniemy dorośniemy, mamy jeszcze trochę czasu:)

Po Twojej odpowiedzi - od razu lepiej:)
Co do mojego związku to mamy o co walczyć, szczególnie, że w małżeństwo chciałabym wejść już hmmm "spokojniejsza" i odmieniona:P

I o to mi właśnie chodziło!

Czekoladka7 a czym u ciebie była spowodowana chęć zmiany? Był jakiś "przełomowy" moment?;> dużo czasu potrzebowałaś? strasznie jestem ciekawa;p

Dzięki wielkie! Nawet miałam kiedyś tę książkę w rękach, ale jakoś na dłużej się przy niej nie zatrzymałam. Ja w teorii niby sporo wiem o różnicach między płciami itp. sam mój kierunek studiów tego ode mnie wymagał:P Ale gorzej z wprowadzeniem tej wiedzy w życie. Własne. Bo rzecz jasna w doradzaniu koleżankom (o ironio!) jestem bardzo dobra.
Jeszcze kwoli wyjaśnienia to powiem, że ta moja nazwijmy to zaborczość i chęć wszechwiedzenia co On robi itp nie wynika z braku zaufania bynajmniej. Bo do tego nigdy mi nie dał powodu, zresztą to mi nigdy nie przeszło przez myśl w takich chwilach nawet. Raczej wynika to czysto z mojego charakteru czy chęci nie wiem... bycia ciągle w centrum Jego zainteresowania. Sama nie wiem jak to okreslić. Wiadomo, że każdy ma swoje życie i różne zajęcia...

TuliPana postanowilam napisac do Ciebie bo kiedys bylam taka sama, po czesci zniszczylam swoj zwiazek takim zachowaniem i chce dac Ci kilka rad ktore Ci moga pomoc. Na poczatku ciesze sie ze widzisz swoje bledy i pragniesz sie zmienic. Kiedys mialam chlopaka, powodowalam klotnie o byle co, fochowalam sie i ten zakochany mlody mezczyzna ktory byl ze mna szczesliwy zmienil nastawienie do mnie i z czasem jego uczucie sie wypalilo. Zrozumialam swoj blad, czytalam rozne ksiazki, rozmawialam z kolezankami, czytalam te forum i doszlam do wniosku ze nie mozna ograniczac drugiej osoby, bo kazdy ma swoje zycie a my jestesmy tylko czescia ich zycia. Potem poznalam innego chlopaka i jakby odmieniona JA nie popelnialam tych bledow co kiedys, dlatego wierze, ze Ci sie uda bo ludziom jak na czyms zalezy to potrafia sie zmienic tylko trzeba sie starac. Pomysl jak Ty bys sie czula gdyby chlopak zachowywal sie w taki sposob jak Ty sie zachowujesz wobec niego? Bylabys zla? czulabys sie osaczona? denerwowaloby Cie to? Zapewne nie chcialabys tlumaczyc sie z kazdej chwili kiedy jestes z daleka od niego. Wrzuc na luz i tylko tym sposobem mozesz naprawic to co zostalo nadszarpniete, bo inaczej chlopak bedzie mial dosc i jego uczucia zaczna sie pomalu wypalac a potem nie bedzie juz co naprawiac bo juz nic nie bedzie do Ciebie czul. Dobrze, ze chcesz to naprawiac wlasnie teraz kiedy nie jest jeszcze na to za pozno. Jak juz ktos wczesniej wspomnial: wyjdz na spacer- nie bierz telefonu, zajmij mysli czyms innym. Masz hobby? jakies zainteresowania? Jak tak to sie tym zajmij, nie mysl o nim. Jesli nie to sobie znajdz jakies zajecie tj; nauka jezykow obcych, rower, taniec, tennis czy cokolwiek Spotkaj sie z kolezanka, nie pisz do niego niech ZATESKNI, niech o Ciebie zabiega. Faceci to zdobywcy i lubia zdobywac Nie rob mu awantur o to ze nie odpisal na sms !! Odpisze jak znajdzie czas. Kazdy czlowiek potrzebuje chwili odetchnienia od drugiej osoby i nie musi jej sie zwierzac z detalami co robil, gdzie byl i z kim. Troche powsciagliwosci nie zaszkodzi. I przedewszystkim ZDYSTANSUJ SIE - to pomaga w zyciu! Zobaczysz jak chlopak zacznie widziec zmiany na pewno bedzie szczesliwszy bo jaki chlopak chce miec fochujaca sie dziewczyne ktora tylko potrafi sie klocic. Zawsze jak dostaniesz focha to zamiast pisac do niego napisz tutaj, od razu Ci ulzy i pamietam ze emocja sa zlym doradca, bo cos zrobisz a potem bedziesz tego zalowac. Ochlon, przemysl sytuacje dopiero potem dzialaj. Zycze duzo wytrwalosci, cierpliwosci, powsciagliwosci i dystansu. Do dziela!!

Saffari bardzo ci dziękuje za swoja historie;D dobrze wiedzieć, że nie jestem sama. Tym bardziej dziękuje Ci za praktyczne wskazówki w Twoim poście;D Tak apropo nich to raczej jestem osobą, która zawsze ma coś do zrobienia. Pomijając sprawy związane ze studiami, daje też korepetycje itp. to jestem raczej aktywna w sposobie spędzania czasu wolnego. Więc takie rzeczy jak rower, siatkówka itp. nie są mi obce:P Czas wolny potrafię sobie zorganizować, bo też zawsze mam się z kim spotkać (mam bardzo dużo znajomych).

Odnosząc się do Twojego posta Krokodyl666 to jest tak: To nie jest tak, że mój facet nie czuje potrzeby wyjaśnienia przyczyn sprzeczek. Bardziej chodzi o to, że on się po kłótni "zamyka" i sam pierwszy nie zacznie o tym rozmawiać, ale jeśli ja to zrobię to chętnie podejmuje temat i zawsze mamy wszystko wyjaśnione. Więc to nie jest na zasadzie, że mówimy sobie "przepraszam" i koniec tematu. Rzeczywiście jemu jest bardzo trudno zacząć wyjaśnienia jako pierwszemu, ale też nie wiem czy to całkiem niemożliwe, bo ja z kolei jestem niecierpliwa i nie lubię trwać w takim "zawieszeniu" więc szybko (nie czekając na Niego) podejmuję temat. Także to raczej kwestia tylko tego kto inicjuje rozmowę a nie tego, że On w ogóle unika wyjaśnień. Generalnie rozmów na konkretne tematy związane z naszym życiem, naszymi uczuciami, oczekiwaniami, pragnieniami itp jest bardzo dużo i to właściwie od samego początku związku.
Co do reszty to myślę, że coś w tym jest. Rzeczywiście to mój pierwszy związek, ale jakieś tam doświadczenia z facetami rzecz jasna wcześniej miałam, tylko po prostu trudno te relacje nazywać związkami... I dlatego to co napisałaś w tym punkcie 1. jest chyba dość trafne. Swego czasu byłam strasznie zakompleksiona, teraz już to się zmieniło (na co miało wpływ wiele czynników zresztą), ale coś z tą niską samooceną chyba rzeczywiście jest na rzeczy...Ale z drugiej strony nie boje się, że mnie zostawi... Nigdy się nad tym nie zastanawiałam. Ale już na pewno nie boję się, że będę samotna kiedy to nastąpi...
Co do tego o czym pisałaś w pkt 2 to już w sumie odpowiedziałam trochę wyżej;) Ale całkowicie się z zgadzam z ostatnim zdaniem w Twoim poście.

Pozdrawiam!

Jasne, że się zastanawiałam, za każdym razem się zastanawiam, po fakcie niestety. Jakie myśli krążą mi po głowie gdy on się długo nie odzywa? Hmmm głównie takie, że ma lepsze rzeczy do roboty niż rozmowa ze mną. I w sumie czuję się lekceważona tak jak napisałeś. A co oznacza takie zachowanie? Szczerze mówiąc to oznacza tyle, że jestem dla niego miłą odskocznią od "nudy" i rutyny codzienności. Że szuka kontaktu ze mną, przypomina sobie o mnie wtedy kiedy inne opcje skupienia na czymś swojej uwagi już mu się wyczerpały.

Krokodyl666 masz całkowitą rację. I ja o tym wiem, że przecież On nie jest mną i wcale nie musi zachowywać się tak samo, tak samo okazywać uczuć itp., ale mimo tego i tak sobie coś wkręcam.
Raczej jest tak, że dopisuje sobie te czarne scenariusze. Bo realnych w sensie racjonalnych powodów On mi nie daje, daje mi je bardziej moja psychika;/
Ale tak jak napisałam już wczoraj, postanowiłam to jakoś uporządkować i zmienić się dla Naszego dobra.

Czekoladka7 niedziela minęła na eksperymentach:P stosując się do Waszych rad dałam swojemu facetowi odetchnąć, zajęłam się sobą i spokojnie sobie czekałam na sygnał z jego strony. To wcale nie takie trudne jak myślałam! Oczywiście pod warunkiem, że się nie siedzi na kanapie z telefonem w reku:P Wieczorem nawet odpuściłam sobie dodawania swoich 3 gorszy do jego pomysłu zabierania na wakacje niepotrzebnych całkiem rzeczy. I obyło się bez kłótni. Ależ byłam z siebie zadowolona, możesz sobie wyobrazić

PS. Przeczytałam też książkę, którą mi poleciłaś. Rzeczywiście stereotypowo podchodzi do sprawy, ale dużo w miej prawdy poza tym dawno się tak nie uśmiałam! Także dziękuje ci bardzo:)

Witajcie! Od mojego ostatniego posta w tym temacie wiele czasu upłynęło i akurat dziś przy przeglądaniu poczty naszło mnie aby tutaj napisać co u mnie i jak się to wszystko potoczyło. A potoczyło się lepiej niż mogłam sobie zamarzyć. Nadal jestem ze swoim facetem, o którym pisałam półtora roku temu, od 4 miesięcy jesteśmy małżeństwem i w końcu mieszkamy razem. I jest naprawdę cudownie! Zdaje sobie sprawę, że to też wynik krótkiego stażu itp, ale przez te 4 miesiące było tyle stresów, na które kiedyś zareagowałabym "w swoim stylu" (czyli beznadziejnie) a jednak udało nam się przejść przez to razem bez większego szwanku:)
Po tym kiedy tutaj napisałam, doszło do mnie, to co pisaliście, że ta zaborczość zniszczy wszystko. Sama o tym wiedziałam, ale nie potrafiłam się zmienić, powstrzymać. Od tamtego czasu wiele się nauczyłam. I dzięki netkobietom (bo czytam regularnie) i dzięki wieeeelu przeczytanym książkom, ale przede wszystkim dzięki cierpliwości mojego męża i sama nie wiem co jeszcze się do tego przyczyniło:) Chyba czas - tak jak pisała Catwoman - dorosłam do budowania relacji.
Tak czy siak daje mi to nadzieje, że wiele można w sobie zmienić na lepsze, jeśli ma się tylko odpowiednią motywację:)