Czy możliwe jest, że on wróci..?

Co konkretnie miałby zrozumieć?

Różnie, ale to Ty powinnaś wiedzieć najlepiej, jakie są szanse w Twoim przypadku.
Statystyka nie zadziała - jeśli nawet istnieje.
Nikt też nic mądrego na Twój przypadek nie wymyśli - poza biciem piany.

Szczerze wątpie.. jestem w takiej samej sytuacji, czekam juz 4 miesiące a on zamiast wrócic gdy proponuje spotkac totalnie mnie olewa albo nie odpisuje.

Mój ex mi za każdym razem odpisywał jak pisałam, teraz już milczę i od prawie miesiąca nie mamy kontaktu. Eh tyle, że miesiąc temu zrobił mi takie nadzieje, po czym się wycofał:( i to był długi związek.

czesc dziewczyny !
jestem tutaj nowa ale bardzo potrzebuje jakiegos wsparcia i pomocy .. Bylam z moim facetem 4 lata to byl niesamowicie burzliwy zwiazek .. ciagle sie rozstawalismy i wracalismy do siebie. On jest okropnie uparty, zawziety i czasami mam go dość ale jego brak po prostu doprowadza mnie do szału. Fakt, że zawsze wraca daje mi nadzieje na to, że bedziemy jeszcze razem, ale tym razem mysle ze to na prawde koniec. Jak myslicie ? W ogole nie moge spac, a jak już zasne to mam koszmary i budze sie jeszcze bardziej zmeczona niz poszłam spac. Wiem, ze to pewnie troche toksyczny zwiazek, ale zadne z nas nie moze zyc bez drugiego .. Czy wy tez tak kiedys mialyscie ?

rozstalismy sie 4 dni temu .. w ogole sie do siebie nie odzywamy tylko jest taki problem ze on oddal moj telefon do naprawy i powiedzial ze mi go odda a ja mam jego pieniadze na lokacie ktore chcialam mu oddac.. jest zmuszony do mnie napisac zeby dac mi telefon ale ja nie potrafie byc jego kolezanka a przy rozstaniu powiedzial ze juz tylko to mi zostaje .. wszesniejsze rozstania tez trwaly mniej wiecej tydzien albo nawet nie .. ostatnim razem jak zerwalam to po 2 dniach prosil mnie na kolanach zebym wrocila a teraz sam mnie zostawil bo powiedzial ze mam wiecznie pretensje i to nie ma sensu ..

wiem ze 4 dni to nic ale nie rozumiem jego zachowania najpierw prosi mnie na kolanach zebym worcila a po miesiacu mowi ze to nie ma sensu .. szczerze mowiac to na prawde sie staral przez ten miesiac i w ogole robil duzo zebym byla zadowolona ale po tym wsyztskim co juz przeszlismy jakos nie potrafilam i o wszystko sie czepialam .. moze i sie meczylam ale szczerze mowiac wole sie z nim meczyc niz miec kogos innego .. To jest moja pierwsza milosc i nei wyobrazam sobie bez niego zycia..

on ma 23.. wydaje mi sie ze pewnie nie dojrzal .. szczerze mowiac to nie poznal bo po pierwsze jego najlepszy przyjaciel juz sie ozenil drugi jego kolega poza swoja dziewczyna nie widzi swiata a jego kolezanki.. sa tylko do tego zeby popisac pare smsow i to wszystko, jeszcze na odchodne potrafil mi powiedziec ze jestem dla niego najwazniejsza osoba w zyciu tylko skoro tak to dlaczego mnie zostawil .. mam wsyztskiego dosc albo nie spie albo budze sie z koszmarami .. A u Ciebie jak to wygladalo ?

Obydwoje nie dojrzeliscie do zwiazku. Ani on, ani Ty. Jakby bylo tak jak mowisz, nie czepialabys sie o wszystko;) bys dorosle podeszla do tematu, nie rozstawalibyscie sie co chwila. Nie szukaj Kochana winy tylko w nim, bo obydwoje ciezko pracowaliscie na to, zeby w koncu doszlo do rozstania.
Ja na Twoim miejscu dalabym sobie spokoj. Jestem niewiele starsza od Ciebie, ale juz sie nauczylam, ze czasami lepiej jest byc samej, niz meczyc sie w toksycznym zwiazku.. I niszczyc siebie nawzajem. Bo to jest takie wyniszczanie.
Przez pierwsze kilka miesiecy jest bardzo ciezko, ja Ci nawet nie bede pisac w jaki sposob ja odreagowywalam rozstanie z exem, bo to nic przyjemnego, ani fajnego. Ale w koncu bylam wolna, uwolnilam sie od uczucia do niego, od tesknoty, od checi napisania do niego. Czasami poprostu warto odpuscic i zaczac zyc z sama soba. Nie ma sensu walczyc o cos na sile.

Może masz racje, wiem ze wina jest po obu stronach gdybym mialam pewnosc ze on juz nigdy nie wroci to moze jakos bym to wszystko przeszła ale po tylu powrotach to jest najgorsze ze ja nigdy nie wiem kiedy jemu znow odpali i wezmie go na wyznania i powroty ..

Ja placze codziennie, niestety ale mieszkamy od siebie jakies 5 minut.. wczoraj zobaczylam go w sklepie jak swoi w kolejce i w jednym momencie sie rozplakalam.. wiem ze to dopiero poczatek ale ja tez nie wiem co ze soba zrocib najgorsze wlansie jest to ze wszyscy na okolo kogos maja, planuja a ja.. moj chlopak miesiac temu pytal co chcialabym miec wygrawerowane na zareczynowym pierscionku a ostatnio powiedzial ze jakby ktos kazal mu sie ze mna ozenic nastepnego dnia to by tego nie zrobil.. I jak ja mam go zrozumiec ? 

moj sie mna bawi i tyle. jest nieodpowiedzialnym gowniarzem i bylam dla niego tylko zabawka.. ale co z tego jak tylko czekam na ten glupi telefon i marze o tym zeby byc w jego ramionach ..

Poza tym, po takim czasie wkrada się rutyna, nuda. Jesteś dla niego przewidywalna, zna Twój ruch, wie że co by nie zrobił jesteś za nim. I tak na niego czekasz, wrócisz do niego. On jest o tym w 100% przekonany. Nuda nuda nuda, dla nie dojrzałego człowieka tym bardziej, który szuka przygód. Koleżanki są atrakcyjniejsze, zabawniejsze.. każdy kogo pozna, bo to nowość. A Ty? Przyjeżdża do Ciebie.. ciągle to samo... Nie myślałaś o tym? Ale jak to jest prawdziwe uczucie to prędzej czy później zatęskni.. choć może już dla niego będzie za późno, bo może Ty już zdążysz się ogarnąć i powiesz "spadaj kotku, miałeś swój czas".. W każdym związku jest nuda, rutyna, ale każdy dojrzały człowiek przeciwdziała temu, próbuje coś zrobić by było inaczej, a nie dojrzały, któremu nie zależy "odkłada zabawki na półkę"...

później tzn. po jakim czasie?

No właśnie i on już wiedział, że nie musi się starać. A po miesiącu odszedł, bo? pokłóciliście się? i odszedł z byle powodu??

a o co dokładnie miałaś pretensje? o co się czepiałaś?

Kiedyś wiedział, może faktycznie zagubił się? Przytłoczyło go wszystko? Ja, moja miłość?

ok zagubil sie ale co ja mam sie kolejny raz plaszczyc i prosic zeby wrocil ? jesli zrobie to pierwsza to on nigdy nie bedzie mnie szanowal ..

Kornelia, napisałaś to w pierwszym wpisie: "Czy jest szansa, że on coś zrozumie? Że coś z tego co obiecywał tamtego dnia było prawdą? i że w końcu napisze do mnie skruszony i powie, że popełnił życiowy błąd i chce wrócić? Często żałują i wracają? "

to czego Ty chcesz - powrotu faceta, czy skruszonego psa???, bo jeśli tego drugiego, to daruj sobie od razu - nawet jak tak gostek zrobi, to i tak jego w kiblu spuścisz - bo się ukoił... i naraz stwierdzisz  - cholera, to nie to... i wątpię, że "się pogubił", raczej o coś wqrwił...

do gen--> chce mojego ukochanego, to nie ja zawiniłam, uwierz, że stawałam na głowie by było dobrze. Ok zawsze wina jest po obu stronach, ale jednak zawsze kogoś jest większa. Chce, żeby wrócił, bo go kocham...
Poza tym czemu wątpisz, że się pogubił? tylko właśnie wkur***?

nie wątpię, że potrafimy;p jak to kobiety;) no, ale żeby zrywać? Jeśli by kochał to by już zatęsknił, a skoro tak nie jest.. nie wiem. Zawsze wiedział, że jestem na wyciągnięcie ręki...
To co sugerujesz Gen?

pytałam..
a poza tym jaka duma? Kurczę to on zerwał, więc jeszcze miałby być dumny nawet jeśliby tęsknił? Halo.. dziwne trochę. Kumam jeśli ja bym zerwała i chciała wrócić to on mógłby unieść się dumą (nawet jeśli by kochał), a tak? nie rozumiem..

haha a o co miałabym zapytać? no powiem Ci szczerze, że były;p dobry jesteś, rozgryzłeś mnie;p przecież mówię, że wszystko już zrobiłam, łącznie z tym, że pokazałam jak bardzo mi źle bez niego...

no wlasnie pokazalas ze Ci zle ja tez pokazalam i mamy taki rezultat jaki mamy ...

wytrzymaj wpierw ten miesiąc, a piwo, to nie sikanie za nim, a raczej po nim... znaczy, po piwie... wyluzuj, bo jesteś spięta jak gimnazjalista podczas pierwszej wizyty w burdelu... ewentualnie, jak cnota u ginekologa...

Nela, a może zwyczajnie poszło się sadzić??? bywają takie rzeczy w naturze... i czas się z tym pogodzić, nie Ty pierwsza, nie ostatnia... zamknij ten rozdział, i nowy otwórz... czasem tak lepiej jest... wiem że boli, ale takie życie... nie zawsze dostajemy to, czego chcemy...

każdy cierpi, tyle, że jest różnica - kopnąć czy zostać kopniętym w dupę... i tu jest cały problem...

kurczę tylko jak się pozbyć tych myśli o nim, nadziei, ze może się ogarnie...

Wcześniej też go nie zamęczałam, ale czasem się odezwałam. Wiem, że już wykorzystałam wszystkie możliwe wyjścia, dlatego całkowicie się odcięłam, postanowiłam sobie, że albo on wykaże się czymś, chociaż by zapytaniem co u mnie albo to na tyle:(

Znaleźć sobie po prostu zajęcie , ja zawsze polecam jakiś sport. A czas pokaże co będzie dalej ... jak wyżej napisano , nic innego nie wymyślono

A po co miał się starać jak Ty to robiłaś za Was dwoje. Ja nie wiem czemu kobiety myślą, że jak będą wychodzić z siebie i stawać na głowie to facet będzie wniebowzięty. Jak widzisz, że facet się przestaje starać to też odpuszczasz, a nie zaczynasz się bardziej wysilać, bo to niestety nie daje pożądanych efektów.
Wiem że Ci ciężko, bo sama przeżywałam rozstanie po długoletnim związku. I dobrze, że nie odzywasz się. Może zatęskni i wróci po jakimś czasie Do mnie chłopak chciał wrócić po 7 miesiącach, a z drugim (innym) to wróciliśmy do spotkań po roku. Też wpierw pisałam pierwsza do niego, gdy odpuściłam go sobie totalnie, to po pół roku sam pierwszy napisał.. Więc nadzieja zawsze istnieje kochana

Czemu nie jesteśmy.. dobre pytanie Brzydko zaczynając: A więc tak, ten pierwszy chłopak porzucił mnie 2 razy. Pierwszy raz, dlatego że mu zawadzałam w spotkaniach z kolegami i paleniu trawy. Potem nagle oczy otworzył jak zobaczył, że mam dużo adoratorów. Wtedy nie wróciłam do niego, bo uważałam, że jest dobrze jak jest. Wróciliśmy do siebie po 15 miesiącach, gdy był w wojsku- był kochany, ale tylko dlatego jak się później okazało, bo koledzy go opuścili. Po wyjściu też było ok do czasu aż koledzy powrócili, ale nic nie mówiłam, bo miałam sama problemy, z którymi musiałam sobie poradzić. Po roku czy dwóch (już dokładnie nie pamiętam) znów ze mną zerwał, a to tylko dlatego, że chciał pojechać z kolegami na wakacje sam, gdyż koledzy byli singlami i on też tak chciał. Super, nie? Po przyjeździe nagle znowu się obudził i ponownie zaczął się koło mnie kręcić aż w końcu ja mu powiedziałam, że już do niego nigdy nie wrócę. I odczepił się jak tylko poznał swoją już obecną żonę.

Co do drugiej znajomości to to była dla mnie największa zagadka w moim życiu. Dziś nawet nie wiem czy on żyje, nie wiem nic Dobry był z niego człowiek, ale bardzo zamknięty na świat i miłość. Ciężko mi było go rozgryźć. Pierwszy raz to ja kazałam mu się odczepić. Nie miał i nie chciał znaleźć dla mnie czasu. Miał (i pewno nadal ma) pracę, którą bardzo kochał i kolegów, i to mu wystarczyło. Gdy dałam sobie z nim na dobre spokój to on napisał i od tego się powoli zaczęło. Było miło, jednak gdy tylko zaczęliśmy się do siebie coraz mocniej zbliżać to on się zamykał i im bardziej się zbliżaliśmy tym on bardziej się w sobie zamykał. Na końcu wyszło tak (po jakimś roku), że już nie mogłam i się przemogłam, określiłam, a on zamilkł.. Nie wiedziałam przez dłuższy czas, dlaczego tak się stało, co takiego złego zrobiłam aż nie uświadomiono mnie, że to jest chłopak z syndromem piotrusia pana Fakt długo po nim rany leczyłam i w sumie jeszcze trochę je leczę, ale już wychodzę na prostą, bywam szczęśliwa No tylko dużo mi pomogli znajomi i rozmowy, za które jestem im bardzo wdzięczna oraz wyjścia i ćwiczenie fitness na które się zmuszałam..

Tak więc kochana nie łam się, pamiętaj cokolwiek się stanie będzie dobrze Najlepiej zajmij się czymś, znajdź sobie jakąś pasję, bo nie warto myśleć i się zadręczać. A może wtedy kogoś nowego poznasz, kto okaże się równie sympatyczny i zawróci Ci w głowie Ja właśnie tak poznałam pewną osobę i jestem

Z kolegami niestety nie wygrasz, ja nawet nie próbowałam, bo nie powiem nawet ich lubiłam tylko mi przeszkadzało palenie, bo tego jestem przeciwniczką, ale mniejsza już oto..
Kochana dla poprawy humoru polecam książkę: Dlaczego mężczyźni kochają zołzy ;-P

możesz się odezwać na GG ? 4129614