od jego synka zalezy nasz zwiazek

Gwiazdka25 nie dziw się ja jestem wdową jeślibym kogoś poznała to też najważniejsze zdanie miałaby córka, dlaczego ze wzgledu na wiek on ma dopiero 4 lata więc o niej muszę myśleć. Takie samo ma zdanie twój partner wiem, że to boli ale takie jest nasze nastawienie-samotnych rodziców. Inaczej sie patrzy gdy dzieci mają naście lat lub gdy mają swoje rodziny a inaczej gdy są jeszcze mali.

Głowa do góry nie martw się tak

Będąc matką, chciałabyś, by Twoje dziecko nie zaakceptowało, nie polubiło Twego partnera? Podjęłabyś decyzję o związku z nim wbrew swemu dziecku?

Napisałaś o swym stresie. Podejrzewam, że nie Ty jedna go przeżywasz. Zamiast na nim się koncentrować, zamiast zastanawiać się nad tym, jak "dobrze wypaść", pomyśl, co zrobić, by to spotkanie było udane dla całej waszej trójki.

Oboje powinni pracować nad budowaniem więzi z dzieckiem bo to długotrwały proces. Dawanie terminu do piątku wieczorem na zaakceptowanie kogoś w życiu lub nie jest chore.

Moim zdaniem facet zachowuje się bardzo odpowiedzialnie i uczciwie. Co innego, gdyby postawil Cię przed faktem dokonanym, ale zachowal się fer mówiąc Ci to i uprzedzając na samym początku znajomości.

Ojciecpiotr, nie określam tego, co jest zdrowe, a co chore. Nie dziwię się jednak, że ojciec siedmiolatka uzależnia dalsze trwanie związku od dobrej relacji między dzieckiem a autorką wątku. I zgadzam się, że to od dorosłych przede wszystkim zależy ta relacja. Ale też to pierwsze spotkanie jest bardzo istotne, bo ono pokazuje prawdziwy stosunek do dziecka.

Nigdy nie interesowały mnie panny z dzieckiem więc taki dylemat nie byłby moim udziałem. Dla mnie szczytem egoizmu jest parcie na związek, w którym małe dziecko nie akceptuje jednej ze stron.

Tak to prawda ze czuje sie troche jak zabawka na castingu a nie kobieta ktora kocha ale chcialam wam jeszcze napisac ze on z tym chlopcem nie mieszka widywania ma co drugi tydzien iweekend wiec dlatego wlasnie troszke tego nie rozumiem
m inaczej bym do tego podchodzila gdyby on miesxkal z synkiem ale maly na stale mieszka u matki wiec...przeciez to ze mna bedzie zyl...sama juz niewiem co czuc i co myslec ja zachowalabym sie tak ale wtedy gdy mieszkalabym ze swoim dzieckiem

Osobiście chciałabym, żeby moje dziecko polubiło mojego partnera, ale nie uzależniałabym od decyzji dziecka mojego związku!
"Lubienie" lub nie 7-letniego dziecka uzależnione jest od wielu czynników i raczej rzadko są to czynniki racjonalne. Rozumiem, kiedy nowy partner czy partnerka rodzica daje podstawy do tego, żeby dziecko jej/go nie lubiło. Ale często bywa tak, że sympatia dziecka zależy od okoliczności lub widzimisię. Już bardziej można polegać na sympatii 3-4 latka niż 7-letniego dziecka. 7-latek może ostentacyjnie sabotować wszystkie znajomości rodzica z zazdrości o uwagę, o czas, z podświadomego żalu za rozstanie rodziców, z powodu zbyt małej ilości zabawek jaką otrzymuje od nowej znajomej ojca lub po to, żeby czuć się najważniejszy. Żaden z tych powodów nie jest racjonalny do podjęcia decyzji o zakończeniu nowej relacji bo dziecku się nie podoba.

Do dorosłych należy stworzenie takich warunków, żeby dziecko wybrankę ojca zaakceptowało. I wcale nie musi jej akceptować od pierwszego spotkania. Ale jeśli ojciec stawia sprawę w ten sposób, ze albo mały będzie autorkę od razu darzył sympatią albo nie podejmuje dalszych kroków w celu rozwoju znajomości - on chyba przez najbliższe 15 lat żadnego związku nie stworzy. Bo najzwyczajniej w świecie nie daje dziecku ani jej szans na poznanie się i stworzenie jakiejś wzajemnej relacji. A jeśli dziecko (o zgrozo) jest uświadomione w poglądach tatusia to na 100% dzisiaj wieczorem obwieści, że tej pani to on nie lubi...

vinnga uważam , że masz absolutną racje.
Moja koleżanka jakby córuni słuchała to by NIGDY się nie związała bo ta mała NIKOGO kto jest blisko jej matki nie lubi.
Facet jest jakiś dziwny, dałabym sobie na luz z nim, szczerze. Później synek może się okazać rozpuszczonym dzieckiem bez szacunku do nikogo i zawsze będzie decydował o waszym życiu.

Jak znam kobiety to mamusia uprzedziła fakty zawczasu.

Dzieciak sto razy może zmienić podejście.

Zgadzam się z Tobą. Postawienie sprawy w ten sposób świadczy nie o trosce rodzicielskiej, tylko o nie poważnym traktowaniu partnerki. Jak dziewczyna dostanie złe noty od siedmiolatka to ma spadać. Tak się nie zachowuje zaangażowany facet.
Gdyby traktowałby dziewczynę poważnie, powiedziałby, że ułożenie relacji między synem a przyszłą partnerką są dla niego bardzo ważne, i że liczy na jej wyrozumiałość, cierpliwość  i zaangażowanie w tym względzie.

Stawianie sprawy: "syn jest dla mnie najważniejszy" oznacza, że Tobie może przypaść zaszczytne drugie miejsce. Nawet gdybyś była matką tego dziecka to ono powinno być równie ważne dla faceta, a nie najważniejsze. Owszem dla kobiety, dziecko zawsze jest na pierwszym miejscu, ale mimo wszystko nie powinno to być tak obcesowo komunikowane.Ilu rodzonych ojców ma o to pretensje.do swoich partnerek...
Równie dobrze kobieta mogłaby powiedzieć do faceta, z którym ma dziecko, że jak zobaczy, ze nie jest on supertatą to wynocha.
Poza tym dla mnie angażowanie się w związek z facetem, zanim poznasz chłopca jest irracjonalne.
Ja myślę, że facet ma złe doświadczenia z kobietami, z którymi się spotykał po rozstaniu z żoną, i dlatego teraz przyjmuje taką postawę. Dziwię się, że chcesz w wieku 26 lat wejść w taką sytuację. Musisz być bardzo zdesperowana.

Jesli chodzi o jego byla zone to nienawidzi jej wrecz wiec tu niemam o co byc zazdrosna ona tez delikatnie mowiac za nim nie przepada ale wiem ze bardzo probuje mu utrudniac zycie

Jak on tak bardzo kocha syna, a jego była go tak bardzo nie lubi to sugeruje to że nie był w porządku wobec niej. Może ona wobec niego zresztą też. W każdym razie od razu Ci powiem, że ekstremalną rzadkością jest żeby kobieta rozstała się z ojcem swojego dziecka w wieku przedszkolnym, jeśli on jest przyzwoitym człowiekiem. Zdarza się, (mamy tu tez przykłady na forum takich historii), ale jest to raczej bardzo rzadkie zjawisko. Szczególnie jeśli facet jest atrakcyjny. Ja bym podejrzewała, że to jest jakiś tyran.Ty jesteś młodsza to on Ci będzie stawiał warunki i mówił co i jak robić. Ale to są moje domysły tylko.

Ja również uważam, że ten facet nie jest w porządku.
Rozumiem, że dobro dziecka jest ważne. Z całą pewnością należy obserwować, jak układają się relacje dziecka z nową partnerką (niekoniecznie jej o tym mówić), ale zwracać uwagę przede wszystkich na obiektywne kwestie. Jeśli by np. zobaczył, że jesteś w porządku, że starasz się poukładać relacje z jego dzieckiem, to to powinno być czynnikiem warunkującym czy macie być razem.

Dziecko może rzeczywiście różnie podchodzić. Każde dziecko wolałoby przecież, by tatuś mieszkał z mamusią. Obca to ta, co to (z punktu widzenia dziecka) utrudnia. Więc raczej nie ma co oczekiwać, że od razu będzie okazywało sympatię, może nawet nigdy, jeśli nim odpowiednio manipulować (np. matka czy ktoś inny).

A on tak postawił kwestię, jakby od Ciebie oczekiwał, że będziesz teraz na rzęsach stawała, by dziecko Cię polubiło.
No i możliwe, że nawet spróbujesz to zrobić...

Tylko że w tym nerwowym staraniu (wszak to Twoje być albo nie być), dziecko szybko odkryje sztuczność, jakąś przesadę.
Może zacząć to wykorzystywać. Będzie Cię miało w garści. Ty będziesz tym sfrustrowana, złość będzie w Tobie narastać...
i w końcu prędzej czy później pojawią się całkiem obiektywne powody nielubienia Cię.
Często się słyszy o takich relacjach, gdzie tak stawiana jest sprawa. Moim zdaniem nie ma szans na ułożenie normalnych relacji, jeśli ojciec dziecka tak stawia sprawę.

Przeciwnie, dziecko powinno widzieć, że też jest ważne, ale nowa pani również. Dziecko musi wiedzieć, że szacunek musi być obustronny (tak oczekuje tata). Pani będzie ok, ale pani też się szacunek należy i tata nie pozwoli obrażać pani.
Łatwiej dziecku będzie to zaakceptować niż taką na siłę przymilającą się panią, co do której ma świadomość, że jak powie tacie, że pani nie jest ok, że jej nie lubi, tata nawet nie wysłucha zdania owej pani.

I rzeczywiście dziecku się może zmienić lubienie Cię milion razy. Przecież nawet swoich własnych rodziców, w różnych chwilach dziecko nie cierpi. To normalne. Co więc, całe życie będziesz drżeć o jego stosunek do Ciebie? A jak już się pojawi Wasze własne, to co? Zostawi Ciebie i dziecko, kiedy to pierwsze stwierdzi, że Cię nie lubi?

Jesteś dużo młodsza i on to wykorzystuje. Nie daj się. Niech on przemyśli warunki, jakie Ci postawił. Moim zdaniem są nie do przyjęcia.
Albo zmień mu myślenie, nie daj uzależnić swojej osoby od widzi mi się siedmiolatka, albo mu podziękuj.
Niech zaprosi dziecko i zrobi casting na swoją partnerkę.

Nie jestem ojcem ale za to jestem "jeszcze" mężem, który o mały włos byłby tym "dzieciatym" - zapewne też alimentacyjnym - facetem po przejściach, gdzie moje dziecko było by w tym związku kartą przetargową.
Tak czytając ten wątek i przyglądając się toczącej tu debacie widzę takie 2 niepokojące aspekty:
1. że autorka wątku jest traktowana w tym układzie kategoriami zbliżonymi do zasad panujących w Arabii Saudyjskiej, gdzie to kobieta jest "sklasyfikowana" niżej niż pies.
2. Jak ktoś już tu słusznie zauważył, to pierworodna matka miesza i mąci równo w Waszym związku dzieckiem, dla "dobra" którego facet podejmuje takie a nie inne decyzje.
Wziąłbym ten temat szerzej pod lupę, bo coś mi ta taktyka ex żony zalatuje szantażem emocjonalnym na jej ex mężu, gdzie paradoksalnie dziecko jest wspomnianą wcześniej kartą przetargową. Kobieta zachowuje się jak pies ogrodnika, ojca swojego dziecka nie chce z powrotem ale podkładając mu świnie metodą "na dzieciaka", nie pozwala ex mężowi stworzyć nowego związku.

Reasumując, to podejrzewam, że to właśnie nie dziecko jest pretekstem do rozpadu Waszego związku, a niewyjaśnione i nie zamknięte do końca relacje między Twoim partnerem a jego ex żoną. Gdzie facet bojąc się potencjalnych konsekwencji ślubnej szantażystki, zasłania się dobrem dziecka wobec Ciebie.

Mam po waszych postach istny metlik w glowie jesli chodzi o sprawe poznania to mam to jz za soba no i naprawde maly bardzo mnie polubil z czego nawet on jest zaskoczony bo maly sam ddo mnie az lgnie sam do mnie podchodxi i. Zagaduje mnie teraz dopiero przeczytalam co napisaliscie i naprawde jestem w szoku bo niewiem tak do konca co robic chociaz biore pod uwage ze macie racje

Wiecie, patrząc po swoim przykładzie wiem, że dziecko to problem dla jednej i drugiej strony.Jeśli nie ma swego.Dla facetów to nawet problem jak mają własne.

Myślę, że ten post podsumował najlepiej całą tą sytuację. Synek oczkiem w głowie tatusia, który jak widać nie ma w sobie za grosz racjonalizmu. Zaprasza Cię do siebie i musisz spać w innym pokoju? Mógł, albo Cię nie zapraszać na noc, albo zachować się normalnie. Jak widać jednak on wyraźnie pokazuje Ci, gdzie Twoje miejsce. Wychować cudze dziecko to ogromny trud, często ludzie nie mają nawet do swojego własnego cierpliwości, a co dopiero cudze i to jeszcze kiedy ty jesteś na drugim planie. Porażka, wydaje mi się, że powinnaś odpuścić - tak krótko się znacie, a już jest źle, to później będzie tylko gorzej, niestety.

Jesteś młodziutka, a ta znajomość jest bardzo krótka! NIE WARTO !!! Zasługujesz na faceta bez "plecaka", z którym będziesz mogła założyć WŁASNĄ rodzinę. Nie pakuj się proszę w tak wielkie problemy, nie niszcz sobie życia i daj sobie szansę na szczęście.

Tu nie chodzi o to byś nie wiązała się z facetem, który ma dziecko tylko chodzi o tego obecnego, który  nie dojrzał do związku z kobietą. Radzę Ci porozmawiaj z nim o swoich obawach i bądź gotowa na to, że powie Ci do widzenia. Jeżeli ten mężczyzna nie umie oddzielić miłości do dziecka od miłości do Ciebie to nigdy nie będziesz z nim szczęśliwa. Takie sytuacje jak dzisiejszej nocy będą powodowały Twoją frustrację, dni odwiedzin małego zaczniesz traktować jak przykry obowiązek a w końcu znienwaidzisz chłopaka. Ojciec nawet nie dostrzeże w tym swojej winy. Zgadnij kto będzie tym złym. Jeśl nawet wytrwasz w tym związku to dziecko bardzo szybko zorientuje się jak może Wami manipulować by mieć to co chce i będziesz popychadłem spełniającym zachcianki tatusia i syneczka.
Jeżeli to co powiesz tatusiowi nie spowoduje zmiany toku jego myślenia to sama uciekaj bo zanim się obejrzysz, zostaniesz podnóżkiem, który i tak wcześniej czy później podzieli los innych starych mebli.

No sama widzisz co sie dzieje. Szkoda mi ciebie. Chesz tak sie dalej meczyc? Boze moj syn tez ma 26 lat tyle samo co ty. Rada: zakoncz ten zwiazek i znajdzo sobie facet bezdzietnego w twoim wieku.
Powodzenia.

Ale mogą wziąć cywilny. Chodzi po prostu o to żeby zachować jakieś granice "dobrego smaku" przecież oni się póki co ledwo znają. Zresztą ten pan jako ojciec musi także dawać przykład synowi. Syn może się nauczyć od ojca albo że każdą kobietę można zaprosić od razu do łóżka albo że najpierw trzeba zbudować jakąś silniejszą więź. Niestety ale będąc ojcem musi cały czas myśleć o tym jaki przykład daje synowi. I jeżeli autorka chce się z nim związać no to musi być tego świadoma, że wielu rzeczy przy dzieciach się nie robi/nie mówi.

Siedmiolatkowi tłumaczyć, że do łóżka to po ślubie? Dziecko ma wiedzieć, że tatuś jest ze swoją gwiazdeczką a jemu (dziecku) jest z nimi dobrze. Nikt nie mówi, że dziecko ma wiedzieć co oni robią w sypialni. Dla niego łóżko jest meblem do spania.
Nie doszukuj się bezeceństw tam gdzie ich nie ma. Doprawdy zszokowany jestem jak Kościół niektórym potrafi wypaczyć rozumienie seksualności.

Co u Ciebie gwiazdko25?

Zgadzam się w pełni z powyższą wypowiedzią. Sama znajduje się prawie od dwóch lat w takiej sytuacji. Z jedną różnicą. Mój partner ma 10 letnią córkę. A jak wiadomo, czy kobieta jest już dojrzała czy jeszcze nie, zawsze potrafi z sukcesem zmanipulować mężczyznę. A zwłaszcza własnego ojca. Tym bardzej, że ona jest jego jedynym dzieckiem. A on od dnia rozstania z żoną nosi w sobie poczucie winy za to, że jego ukochane dziecko nie ma pełnej rodziny. Długo by opowiadać, jakie musiałam przejść sytuacje i pokonać trudności. Zawsze starałam się pokazywać, że wszyscy troje jesteśmy tak samo ważni i zasługujemy na szacunek, uwagę i uczucie. Nie mogę powiedzieć, że osiągnęłam sukces... Córka mojego partnera zaakceptowała mnie i nawet zaprzyjaźniła się ze mną. Niestety największy problem stanowi mój partner, który najwyraźniej jest zazdrosny o relacje, jakie wytworzyły się pomiedzy mną a jego córką. I TO JEST NAJWIĘKSZY PROBLEM.

Hmmm....niewiem nawet co pisac...u mnie niby dobrze ale i zarazem dziwnie dzis juuz rozstalismy sie bo mieszkamy od siebie 100 km ale on nawet nie dal mi buzi na pozegnanie tym bardziej ze teraz to raczej tak szybko sie nie zobaczymy...przykro mi to fakt tylko ja naprawde cos do niego czuje...ja mam chyba normalnie pecha do mezczyzn

Przykro mi gwiazdko. rozumiem, ze ci jest bardzo ciezko. Mam nadzieje, ze napisanie tu, na tym forum w jakis sposob pomoglo ci przemyslec twoj zwiazek. Pomysl teraz o sobie, zajmij sie czyms, wychodz ze znajomymi. Zycze powodzeina.