nadzieja matka glupich ... maz pije

Droga, Ewo z tego co piszesz wynika, że jesteś świadoma tego, że to nie jest życie dla Ciebie i dzieci.

Nie piszesz nic o przemocy, więc zakładam, że jej nie ma, ale pomyśl, co jeśli mąż uderzy Ciebie, albo któreś z dzieci?!
Ewo, doskonale wiesz co powinnaś zrobić, tylko brakuje Ci odwagi na podjęcie takiej decyzji, bo to będzie duża zmiana. Skoro na Twojego małżonka nie działają, ani prośby, ani groźby, ani nawet perspektywa takiego życia jak jego ojca, to mogłaby mu pomóc jedynie terapia, jednak mąż musi być świadomy swego uzależnienia. Jednak jeśli nie da się już ratować Twojego męża, Twojego małżeństwa i Twojej rodziny, to uciekaj i szukaj lepszego życia, dla siebie i dzieci.

Życzę powodzenia.

Każdy człowiek ma prawo do godnego życia. Przemoc jest niedopuszczalna! Co jeśli mąż skrzywdziłby Cię już nie ważne czy fizycznie czy psychicznie, tak mocno że uniemożliwiłoby Ci opiekę nad dziećmi?

Czy jesteś zależna od Niego finansowo? Jeśli tak, to rób wszystko, żeby znaleźć taką pracę abyś dała radę utrzymać siebie i dzieci. Ewentualnie wytrzymaj troszkę, odłóż pieniądze, wynajmij coś i uciekaj!
Nie pozwól, aby Cię zniszczył. Poradzisz sobie, strach nie może Cię paraliżować!

Na pewno nie będzie lepiej jeżeli twój mąż ie będzie się chciał zmienić i nie uświadomi sobie żę pijąc niszczy swoje i twoje życie. Moja szwagierka ma męża który pije od dłuższego czasu, ale ona od niego nie odchodzi. Kilka razy siedział w więzieniu ponieważ składała obciążające go zeznania, ale później miękła i starała się wyciągać go z za krat i co najlepsze udawało jej się to. po czym sytuacje powtarzały się ponownie, Ona jest od niego uzależniona i nie zdaje sobie z tego sprawy , mają już 3 dzieci a teraz czwarte jest w drodze. Wydaje mi sie ze ona juz nie rozważa odejścia. Zrób wszystko aby nie być w takiej samej sytuacji jak ona. Spróbuj z nim porozmawiać, namówić na leczenie albo odejdź  póki w ogóle o tym myślisz. Trzymam za ciebie kciuki

Musisz się przemóc, poradzisz sobie sama. Zacznij nowy rozdział w życiu, oddziel grubą krechą, te wszystkie upokorzenia i strach. Dasz radę. Ja wiem, że łatwiej napisać, odejdź, niż to zrobić, jednak masz dla kogo żyć i dla kogo walczyć. Musisz przestać myśleć, że sobie nie poradzisz i uwierzyć, że możesz jeszcze być szczęśliwa. Bez Niego, bez awantur i smrodu alkoholu.

Cóż pozwólcie, że się wtrącę.... Mam prawie 50 lat, od 18 lat rozwiedziona po trzech latach picia mojego męża - nie jedno czy dwa piwa, ale na umór dzień w dzień przez trzy lata. Zniszczył mnie, moją młodość, delikatność i nieśmiałość, ale... szczerze mówiąc jestem mu wdzięczna, bo dzięki niemu musiałam wziąć życie za bary. Musiałam nauczyć się kupować meble, załatwiać hydraulika i naprawiać kontakty. Dziś nadal z nim mieszkam. Pomimo rozwodu nie było szans żeby go wyrzucić, z braku pieniędzy czy z powodu wypadku, jaki miał w pracy po alkoholu i po którym jest inwalidą. Źle mi z tym. Mieszkamy w małym mieszkanku we czwórkę. Ja mam studia podyplomowe, on technikum bez matury. Osoby, które mają kontakty z alkoholikami wiedzą, że mózg umiera. Nie dogadujemy się, kłócimy, mój ex ma reakcje osoby chorej psychicznie, ale zwykła litośc nie pozwala mi wyrzucic go jak psa... Cóż kto ma miękkie serce....

...jednak wracając do cyctatu wypowiedzi mojej poprzedniczki - dziewczyno nie wiem czym się kierujesz, bo ja mam dwóch synów, juz dorosłych, którzy wychowali się w tym domu i dzięki mnie są zdolni, doskonale się uczą i we trójke się bardzo kochamy. Wiem, że staną za mną murem. Pomyśl - to nie alkoholizm jest winą, że masz żal do matki tylko to, że nie poświęcała ci dość uwagi, nie umiała stworzyć atmosfery, w której czułaś się dobrze...

Wiem, że kobiety, które żyją z alkoholikami sa uzależnione i chore tak, jak ci mężczyźni, ale czy ci, którzy nie mają takich problemów wiedzą, jak trudno jest tę sytuację rozwiazać? Wielu osobom wydaje się, że to takie proste - walizka, ciuchy, dzieci pod pachę i znikam - ale dokąd? Ale za co? Dzieci to odpowiedzialnosć. Czy któraś z Was była kiedys w sytuacji, gdy nie było złotówki na mleko, a maluch płakał z głodu? Bo ja byłam. I doskonale to pamiętam pomimo upływu lat. Nie wiem, czy wolałabym przeżywać to jeszcze raz czy nadal mieszkać z pijakiem.

Każda sytuacja jest inna. To, że ktoś pisze "mój mąż jest alkoholikiem" nie zawsze oznacza to samo. Dla jednych będzie to codziennie wypijane jedno piwo, dla innych pół litra. Piwo sami sprowadziliśmy do kraju. Sami delektujemy się możliwoscią popijania przy grillu czy w sobotę podczas wizyty w pubie. To skąd pretensje o picie w domu?

Podsumowując - z doświadczenia wiem, ze lepiej pijaka pozbyć się od razu. Też mi mówili, że mój ex ma inklinacje do picia i się nie zmieni tyle, że ja miałam juz 25 lat nie 15. Gdybym miała jeszcze jeden raz ten sam wybór pewnie bym wybrała inaczej jednak trzeba realnie ocenić swoje możliwości. Przeanalizować przyszłość, wszystkie za i przeciw, a przede wszystkim na nikogo nie zwalać winy za własne niepowodzenie. Ja jestem dziś samotna, nie mam partnera, pracuje po 18 godzin dziennie na utrzymanie domu i nie mam się komu wygadać, ale zawdzięczam byłemu dwóch ukochanych wspaniałych synów, których bym nie miała gdybym podjęła inną decyzję.

Dziekuje kazdej z osobna za slowa wsparcia za szczerosc !!

Mam zal do siebie ze pozwolilam sobie na takie traktowanie i do nikogo wiecej niby silna pewna siebie usmiechnieta kiedys dziewczyna ... teraz z zalem moge powiedziec ze nic z tego nie zostalo walcze ze soba .. przeczytalam milion Forum o alkoholizmie chyba kazda historia ktora czytalam przypominala mi moja sytuacje

I ten zal ze na wlasne zyczenie dalam sie tak omotac i zdeptac - czasami w sumie dosc czesto zastanawiam sie za i dlaczego ??

bylam dzisiaj o porade u lekarza gdzie moge sie zwrocic o pomoc mam adres jutro mam wizyte -- od czegos trzeba zaczac by zrozumiec

BRAWO! Mocno trzymam kciuki, aby udało Ci się wyjść na prostą !