Kryzys??Co dalej??

Rozmawialiśmy dużo.
Problem tkwi w tym,że on nie potrafi ze mną rozmawiać, nie potrafi mnie wysłuchać. To są moje monologi, często nie dostaje żadnej odpowiedzi zwrotnej. Jest strasznie zamknięty w sobie. Nie mam do niego "dostępu". Nigdy nie wiem co w nim "siedzi", nigdy nie wiem kiedy mówi prawdę, a kiedy żartuje.

Te cechy zawsze mnie denerwowały,ale jakoś starałam się nie zwracać na to uwagi. W końcu troszkę udało mi się do niego dotrzeć. Myślałam,że się coś zmieni. Ale sprawy zaszły za daleko i już nie mam siły ciągle do niego mówić i mówić. Poza tym to wygląda tak, jakbym miała do niego wieczne pretensje.

Wszystko co w życiu do tej pory przeszłam sprawiło,że nie potrafię już kochać i wierzyć w prawdziwą miłość...I chyba to jest mój główny problem...

mi się wydaje że załamana ma rację.. tamte wydarzenia na pewno Cię zmieniły, zmieniły Was.. jednak mi się wydaje szczerze mówiąc że macie marne szanse na bycie razem.. wcześniej nie wyszło, teraz nie patrzysz na niego przez różowe okulary i widzisz wiele wad, cech które nie  odpowiadają Ci we wspólnym zyciu. wg mnie powinniście porozmawiać jeszcze raz, powinnaś powiedzieć mu jak się czujesz, może pora na przerwę? może powinniście ochłonąć i odpocząć od siebie-wiele przeżyliście razem ostatnio.. może powinniście się rozstać na jakiś czas i odetchnąć, zastanowić się czy jesteście jeszcze WY, i czy sama tego jeszcze chcesz.....

Ciężka decyzja, a ja nie chce jej podejmować teraz. Muszę najpierw uporać się sama ze sobą. Wszystko sypie mi się na głowę w jednym czasie. Po prostu nie wyrabiam psychicznie...
On to widzi. Zauważył,że coś jest nie tak jak być powinno. Zapytał mnie wczoraj czy mam do niego o coś żal. A ja poczułam się bezsilna. Nie byłam w stanie wydusić z siebie nawet jednego słówka. Tylko się popłakałam, tyle. Zapytał czy chce odpocząć od niego trochę, uspokoić się. Stwierdził,że usunie się na bok jeśli tylko tego chce, jeśli to ma mi pomóc. Stwierdził,że będzie czekał na mnie tyle, ile trzeba. Ja jeszcze nie podjęłam decyzji.
Bo z jednej strony strasznie go potrzebuje, a z drugiej strasznie mnie drażni.

Już sama nie wiem co się ze mną dzieje. Stres, hormony itd.- nie mam pojęcia.

Ale czuję,że jeśli teraz zrobimy przerwę, to już do siebie nie wrócimy...

Dzięki,że włączyłyście się do dyskusji!
Pozdrowionka!

a może to jest tak że teraz kiedy już było dziecko wiesz ze może być następne i widzisz dopiero teraz że on nie nadaje się dla ciebie jako partner do poważnych planów ?? może to jest problem ......
daj sobie czas, wiesz dobrze że byłam w podobnej sytuacji i uwierz mi że ja miałam mysli że to nie jest ten jednak na całe życie .... a może to a może tamto. sama siebie napędzałam i nakręcałam to tak właśnie działa .......
no nie wiem może u ciebie jest inaczej każda z nas jest inna i inaczej to odbiera ..... daj sobie czas odpocznij może od niego zatęsknij może będzie ci lepiej chociaż troszkę ...... czas czas czas

wiesz ja już w marcu tego roku powinnam być mamusią a nie jestem ... ehh ale to leci boże kochany

Totalny paradoks! Nie potrafię odejść i nie umiem już z nim być...

Nastała cisza...A wiecie dlaczego?? Byłam u fryzjera odświeżyć fryzurkę- ufarbowałam i troszkę podcięłam włoski. To było wczoraj. Będziemy się widzieć dopiero w weekend,więc wysłałam mu mms-em zdjęcie nowej fryzury. I wiecie co dostałam w odpowiedzi zwrotnej?? Nie,to nie był tekst:"Jak ślicznie wyglądasz". To był tekst: "Pomalowałaś?? Mówiłem coś na ten temat!"
Tak mówił. Powiedział,że woli mój naturalny kolor włosów i poprosił,żebym ich już nie malowała. Na początku, bo kiedy ja stanowczo odmówiłam powiedział,że to mój wybór, moja decyzja i jeśli je ufarbuje to koniec związku.
Nie wzięłam tego na poważnie, bo wydało mi się to po prostu śmieszne. Nie farbuje włosów w jakiś "krzykliwy" sposób. To są zazwyczaj pasemka, akurat teraz mam ciemne z blondem. Fryzurka fajna, dobrze dobrana. Nie wiem o co mu chodzi. Ale stanowczo powiedziałam,że akurat w takich sprawach nie dam sobą rządzić. To bez sensu.

Teraz się nie odzywa, nie odpowiada na smsy, telefony...
Nie wiem co się dzieje. Zaczynam się zastanawiać co mnie łączy z tym człowiekiem? Stał się zupełnie obcy.

A gdzie te wszystkie wspólne chwile?? Uśmiechy, szepty, czułości, spacery, wieczory,noce, wspólne wypady?? Gdzie??

Jak mam do niego dotrzeć?? Przestać walczyć?

Już sama nie wiem...

Leemonka - i tak trzymaj
To jak zachował się Twój były już chłopak świadczy o jego wielkiej niedojrzałości...
Tobie jest potrzebny prawdziwy mężczyzna !
Mam nadzieję, że takiego znajdziesz i to szybko
Pozdrawiam

Aaaa
I bardzo słusznie

Ps. "Prawdziwych" facetów niestety chyba coraz mniej
      Ale iskierka nadziei pozostaje hehehh

Kennedy,
nie było już innego wyboru. To już po prostu były granice wszelkiej wytrzymałości! tyle pracy włozyłam w ten związek,żeby go utrzymać,żeby było dobrze i taką "niespodziankę" dostałam na koniec.

Jeszcze sie tumaczył,że nigdy nic zlego nie zrobił i nie zrobi,że powiedział, bo chciał być ze mną szczery. ma nadzieje,że przemyśle i wróce do niego, bo jestem miłością jego życia. Tylko,że ja nie wierze w ani jedno jego słowo!Nawet nie chce tego słuchać.

Jedna rada: omijać takich szerokim łukiem!!

Ja już na początku jak przeczytałam, że nie odbiera telefonu przez to, że włosy pofarbowałaś to wiedziałam, że nic dobrego na koniec nie przeczytam... Świetna decyzja. A z faceta kompletny palant.

Wydaje mi się, że te siły biorą się z tego, że mialaś zwyczajnie dośc tego faceta i związku z nim. Podziwiam Cię i będę brała przykład z Ciebie...mimo, że jestem mężatką. Nie ma sensu ciągnąć czegoś co nie ma przyszłości:***

Już takie jest życie...nigdy nie wiemy co się zdarzy, kto stanie na naszej drodze...lepiej nie gdybać - tylko się nim cieszyć Brać to co z niego najlepsze...
Będzie dobrze

Leemonka, na pewno wkrótce poznasz kogoś, kto zasługuje na taką samodzielną i rozsądną kobietę.

Witajcie po długim milczeniu!

Myślałam,że już się z tym wszystkim uporałam,że mam już to za sobą. Okazało się,że jednak nie.

Wczoraj M. bez mojej wiedzy, zgody itd. przyjechał z kwiatami. Nie chciałam z nim rozmawiać,ale prosił żebym go wysłuchała. Mówił,że się zmienił,że poczuł co stracił itd. Żebym dała mu szansę,że teraz mnie nie zawiedzie, bo wie,że jestem tą jedyną. I powiem Wam szczerze,że choć jestem na niego strasznie cięta to w pewnym momencie zrobiło mi się go żal!. Naprawdę! Żal mi było patrzeć, bo wydaje mi się,że przeżywa to wszystko równie ciężko jak ja. Powiedział,że mnie nie zdradził,że to, co wtedy mówił było tylko grą, testem. Chciał żebym była o niego zazdrosna. Ładna mi to gra! Cholera jasna, tylko facet może wpaść na taki pomysł!

Nie wiem co mam o nim myśleć, naprawdę już nie wiem...

Wpadłam przez to w jakiś melancholijny nastrój. Analizowałam wczoraj swoje życie osobiste pod tym względem. M. to jest trzeci facet, który chce ze mną być,ale ja go konsekwentnie odtrącam. Chyba jednak ze mną jest coś nie tak. I powiem szczerze,że mam już dość tego ciągłego wysłuchiwania jaka to jestem zła, bezuczuciowa itd.
Ehh...ja to zawsze muszę się wpakować w kłopoty, sama utrudniam sobie życie

Pozdrawiam Was moje kochane! Trzymajcie się!

Hej hej Noelle87,
dziękuję, heh...dużo by pisać co u mnie, bo dużo się dzieje. Pomimo tych moich "przemyśleń" leci jakoś do przodu. W ciągu wakacji zrobiłam kilka kursów podwyższających moje kwalifikacje; w przyszłym tyg zaczynam już zajęcia na uczelni; czas wypełni mi się inaczej.A u Ciebie jak tam??

Wracając do tematu - to nadal jest problem, a ja chyba potrzebuje znowu takiego porządnego "kopniaka" motywującego do działania.
Po przemyśleniu stwierdziłam:
1) masz rację - 30letni facet może zmienić swoje podejście, a może nie i tego się najbardziej boję;

2) zafundował mi "wrażenia" już dwa razy, na trzeci nie mam ochoty;

3)po prostu czuję,że to nie jest to;

4)niby nie to,ale z drugiej strony  taka chwila zastanowienia : a może to jednak TEN?? Ten, który będzie mnie kochał, szanował i da to,czego szukam?? Tylko czy taki "przekalkulowany" na zimno związek ma w ogóle rację bytu?

5) nie wiem czy któraś z Was jest w stanie mnie zrozumieć, bo powiem szczerze,że sama mam z tym ogromne problemy. Z jednej strony nie odpowiada mi w nim baaardzo dużo rzeczy: od stylu bycia, zachowania, podejścia do spraw, poglądów itd. na samym wyglądzie kończąc. Z drugiej jednak strony nadal jest mi bliski.

Ja wiem,że powinnam to kategorycznie odciąć, zostawić w tyle,ale nie jest tak łatwo, bo ciągle jest w moim życiu. Naprawdę chciałabym,żeby dał mi już spokój.

Niby mówią: lepiej żałować tego, co się zrobiło niż zastanawiać się co by było gdyby". I niby do tej pory tak postępowałam,ale w tym momencie mam niesamowite opory, nie potrafię postawić na jedną kartę, dokonać wyboru itd.
Przepraszam za chaotyczność mojej wypowiedzi,ale w głowie mam mnóstwo myśli, których nie mogę na razie uporządkować, a chciałam się komuś wyżalić...

Noelle,
jesteś kolejną osobą, która mówi,że zasługuje na "coś lepszego". Może coś w tym jest...
Dziękuję za wsparcie. Chyba właśnie tego potrzebowałam: takiego normalnego kontaktu z drugim, bezstronnym człowiekiem

W moim życiu nastąpił kryzys. Kryzys wartości, zasad itd. Chyba najwyższy czas uporządkować to wszystko, wyznaczyć cele, priorytety i pozbierać się.

Jeszcze wszystko przede mną...

Pozdrawiam!

Leemonko - zgadzam się z dziewczynami...on na Ciebie nie zasługuje...
Rozumiem, że jest Ci bliski...że były piękne chwile w Waszym związku...
Ale kochana - przypomnij sobie bardzo dokładnie te złe momenty, to w jaki sposób się zachował, co mówił, jak to bolało...czy chcesz to przeżywać po raz kolejny? Nie wierzę bowiem w Jego cudowną przemianę... Czy nie lepiej zacząć jednak wszystko od nowa?
Dać sobie szanse na szczęście z kimś innym...
Czuje, że wiesz co zrobić...
3maj się, pozdrawiam

Hmmm...Leemonko - ja na Twoim miejscu patrząc mu w oczy powiedziałabym - że już go nie kocham, że uczucie do niego już wygasło, za dużo było złego...a tych złych chwil nie jesteś w stanie wymazać...i że jeśli chce dla Ciebie jak najlepiej, chce Twojego szczęścia - to niech już da Ci spokój, bo tego spokoju najbardziej teraz potrzebujesz..

Leemonko...musisz sama podjąć decyzje, ale gdy będziesz ją podejmować pomyśl o przyszłości i swoim szczęściu...
podstawowe pytanie - czy go kochasz? czy czujesz, że to właśnie "TEN"? Bo jeśli nie jesteś tego pewna, wahasz się - poczekaj z decyzją...a gdy już potrafisz udzielić na nie odpowiedzi i brzmi ono - NIE - nie widzę innego wyjścia jak zakończyć to szybko i pomyśleć dalej o swoim życiu już bez niego...
Uwierz mi on teraz cierpi, podchodzi do tego emocjonalnie...ale po czasie zacznie żyć swoim życiem, pogodzi się z tym...najgorsze co mogłabyś zrobić to dać mu nadzieję, wrócić nie kochając go...bo on jeszcze bardziej się zaangażuje, a Tobie będzie jeszcze trudniej odejść mając wyrzuty sumienia...
Czasami trzeba być egoistami, trzeba pomyśleć przede wszystkim o sobie! O swoim szczęściu! Bo wracając do niego może akurat stracisz szanse poznania kogoś wyjątkowego
Przemyśl to dobrze...pozdrawiam

Cieszę się Leemonko
A gdy dopadną Cię gorsze chwile, które tak na marginesie każdy z nas czasami miewa - wpadaj do nas na forum i pisz kochana - smutki szybko miną
Trzymaj się - pozdrowionka !