No i stało się.

Pomóżcie!!

Po 2 miesiąca rozłąki z byłym, unikania go, przespałam się z Nim!

Wyszło normalnie, kawa na mieście - neutralny grunt. Później odwiózł mnie do domu i powiedział, że chce wrócić, ale nie wie jak ma mnie odzyskać.

Ogólnie był to toksyczny związek, którego każdy mi odradzał.. i sama też się przed tym broniłam, jednak tęsknie. Cholernie tęsknie i kocham.

Czy powinnam dać ponieść się emocją i pozwolić mu wrócić i odbudować naszą miłość?

Nie ma nic gorszego i bardziej niszczącego niż toksyczne związki. Ja wiem, że kochasz i tęsknisz, ale jeżeli dasz sobie czas to  uczucie straci na sile. Przypomnij sobie ile razy obiecywał poprawę ? czy dotrzymał słowa? Toksyczni ludzie to wampiry , wysysają resztki naszej godności i nie mają najmniejszego zamiaru się zmienić .To recydywa , może kilka dni bedzie lepiej a póżniej wszystko wróci do normy . Czas leczy rany, ale nie można lać na nie spirytusu będąc z takim wampirem bo Ci się nigdy nie zagoją . Z perspektywy czasu stwierdzisz ile czasu na tego człowieka zmarnowałaś nie dając sobie szansy na spotkanie normalnego człowieka , który da Ci szczęście, miłość i szczunek . Uciekaj i to szybko i jak najdalej . Wiem co piszę. 12 lat zmarnowanych na taką bestię daje do myślenia . Tylko konsekwencja może Cię uratować przed zmarnowaniem następnych dni u boku tego człowieka. I nie wierz w żaden koleżeński układ . Zero kontaktów

Toksyczne związki są bardzo uzależniające, są jak narkotyk. Twoja separacja - o ile do niej dojdzie, nawet poprzez czasowe rozstanie -  jest jak odwyk, a na odwyku brakuje Ci tego, co was uzależniło. Ponadto przez cały okres trwania związku Twoje życie było podporządkowane i zorganizowane wokół "szalejących" emocji Twojego partnera. Teraz brakuje Ci po prostu czynnika, który (paradoksalnie) nadawał Twojemu życiu kierunek. Teraz jest czas, żebyś rozpoczął swoje życie na nowo...

Toksyczny, oparty na uzależnieniu związek często się rozpada. Mężczyzna, albo nie mogąc znieść ciągłej dominacji kobiety i z chęci odzyskania kontroli nad własnym życiem, albo po tym, jak ją skutecznie upokorzył, odczuwając do niej niechęć i brak szacunku ? odchodzi. Inicjatorką rozstania bywa też kobieta, która nie może już dłużej wytrzymać zadawanych przez mężczyznę cierpień, rozczarowana tym, że jej całkowite poświęcenie się związkowi zostało niedocenione i że jej wysiłki, by partner się zmienił, nie przyniosły żadnych efektów.

    Myliłby się jednak ten, kto by sądził, że po takiej nauczce kobieta, dotknięta syndromem ?kochania za bardzo? zdrowieje - nie ma mężczyzny, to nie ma uzależnienia. Niestety, tak nie jest. Po pierwsze, gdy toksyczny związek się rozpada, cierpienie kobiety trwa nadal. Teraz dopiero przeżywa prawdziwe katusze. Na przemian odczuwa złość, wręcz nienawiść do swojego ex oraz tęsknotę, połączoną z nadzieją, że znowu będą razem. Jej życie znów przepełnia mężczyzna, choć nieobecny ciałem, to obecny duchem. Nie jest w stanie normalnie funkcjonować, odczuwać żadnej przyjemności, robić żadnych planów - wciąż myśli o nim. Często jej obsesja prowadzi do prób nawiązywania kontaktu, różnych rodzajów agresji, śledzenia go, niekiedy do błagalnych próśb o powrót. Jeśli mężczyzna wciąż jest od kobiety uzależniony, bywa, że po jakimś czasie rozłąki ponownie do siebie wracają i na nowo rozpoczynają swój toksyczny ?taniec?.

    Jest też inny scenariusz ? kobieta, by przerwać swoje cierpienie, tworzy nowy związek. Niestety, jeśli nie zrozumiała swojego syndromu, to najprawdopodobniej znów w nim będzie ?kochać za bardzo? i uzależniać się od mężczyzny. Jej głód miłości wciąż przecież nie został zaspokojony, a lęk przed samotnością stłamszony. Nałóg rozwija się, tylko narkotyk zmienił swoją fizyczną postać.

    Kobieta, która uświadomiła sobie swoje uzależnienie od mężczyzny, zrobiła już pierwszy krok. Pojęła, dlaczego tak naprawdę jest nieszczęśliwa i że droga do wyzdrowienia jest tylko jedna ? mozolna praca nad sobą. Mozolna i bardzo trudna, ponieważ gdy na nią wstąpi, co i raz dopadają ją wątpliwości, czy jest ona słuszna.

Ja mam znamiona toxic'a. To wynika z dominującego charakteru, racja. Wynika też z większej potrzeby bezpieczeństwa. Ja nie czuje się bezpiecznie, przy facecie, gdy czuje się silniejsza. To jest masakra. A zwłaszcza i co gorsza, gdy on na to pozwala, oddaje prym. A prawdziwy dramat jest wtedy, gdy dominant zakocha się w kimś słabszym.Gardzi nim, a czasem nawet sobą za tą "słabość" emocjonalną w jego kierunku. To jest przedziwna metodyka, ale nie jest tak, że nie rozumie swojej winy etc.
Nie zrozumie w ferworze walki, wyciągania armat. Pochylenie karku będzie tylko środkiem do uzyskania własnych korzyści. Zatem krótkotrwałym.
Coś, co sprawia, że zaczyna się zalążek refleksji i autentycznej zmiany to totalne ominięcie przez "słabszą" jednostkę dramatycznych akcji- heroicznych zrywów pt" odchodzę" czy wdawanie się w werbalny combat. Dominant/toxic jest silniejszy bo to pole walki doskonale zna.
Gubi się, analizuje a w konsekwencji skłania do refleksji w powolnym oddalaniu/dystansie- tu nie działa mechanizm "armat" i wio do boju. Siła spokoju i zimnej konsekwencji to jest klucz. Ignorancja i smiech
Nie jesteś sam przekonany do tego, by zerwać. Prawdopodobnie kochasz ją nadal, stąd wahanie. Zastanawiasz się nad tym, tylko dlatego, że sam nie czujesz się kochany. Co gorsza ona jest dominantem. Jesli zerwiesz drastycznie, nieprzekonany o słuszności odzyska Cię bardzo szybko. Będzie Aniołem przez miesiąc, obieca i omami wizją raju. Łykniesz to jak pelikan, bo tego potrzebujesz.
Potem niestety wszystko wróci do normy. Dlatego, że ona nie będzie widziała niczego niewłaściwego w swoim zachowaniu nadal, a wizja raju, jaką Ci zaprezentowała (nawet jesli będzie szczerze w to wierzyć na daną chwilę), będzie tylko środkiem do osiągnięcia celu - przywrócenia poprzedniego ładu.
Dlaczego tak myślę? Bo sama taka jestem.
To nie jest kwestia miłości, czy jej braku. Ona Cię nie szanuje.
Dramatyczne urywanie kontaktu i zryw bohaterski, będzie w Twoim przypadku chwilowy - trust me. Konsekwentne wyznaczanie granic małymi kroczkami. Wtedy szala siła-słabość przechylać się zacznie w Twoją stronę. A ona nie zareguje gwałtownie, jak w przypadku total odcięcia, by stłamsić bunt w zalążku. Nie wyciągnie całego arsenału zbrojnego, bo nie będzie widziała tak oczywistego zagrożenia.

Szacunek man! Do siebie. Jak zacznie się awanturować, stoisz przy swoim i nie podnosisz głosu, możesz nawet wyjść. Wszystko w ciszy i postaraj się spiąć poślady, tak żeby nie widziała, że targają Tobą emocje - jak zauważy, że się trzęsiesz ze złości, to po ptakach. Jedyne, co zachwieje jej poczuciem pewności to dystans i nonszalancja w obojętności.

Dopóki ona nie zacznie Cię szanować, dopóty będzie robiła z Tobą co zechce. Stosuj 34 kroki. I serio - pod żadnym pozorem nie podejmuj combatu werbalnego,bo przegrasz.

PS: odzyskanie szacunku w starciu z dominującą kobietą to jedyny sposób, żeby się wzmocnić. Odejście sprawi, że będziesz się czuł jak przegrana, skrzywdzona pussi i co gorsza zatęsknisz. Nie wiem, jest coś w naturze człowieka, że tęsknimy za katami. Jesli wytrzymasz i podejmiesz walkę, ale na innych zasadach, niż jej znane masz sporą szansę, żeby wygrac - w jej oczach owszem, ale w swoich tym bardziej. Niezaleznie od tego co potem zdecydujesz się zrobić z tym związkiem, będziesz zahartowany i silniejszy.

Pamiętam o tych wszystkich przykrościach. ale kurde no! tęsknie i kocham? Miałam tyle siły.. a teraz rozsypałam się jak domek z kart.

Odświeżam wątek, ponieważ chciałabym prosić o radę. Chodzi o chłopaka przez którego się tutaj znalazłam!
Od tamtego momentu widzieliśmy się raz. Był on wtedy ze swoją nową dziewczyną. Nie interesowałam się co u Niego, nie wypytywałam. Zablokowałam go także na fejsie, aby nie rozpamiętywać. Jednak ostatnio on zaczął dręczyć moją rodzinę. Wypytując o mnie. W tym tygodniu dostałam od Niego 3 esy oraz wysyła mi teksty piosenek, których słuchaliśmy jak byliśmy razem. Mówi do mnie zdrobniale, tak jak mówił kiedy byliśmy razem.
Ja sobie doskonale radzę bez Niego. Znowu się uśmiecham...
Pytanie teraz do Was! Co zrobić, aby on jednoznacznie zrozumiał, że nie ma sensu do mnie pisać. Manipulacja moją osobą skończyła się. Dlatego nie wiem czy mam mu coś odpisać czy nie odzywać się? Reagować na takie zaczepki?

Naprawdę, nie chcę mieć już z tym człowiekiem nic wspólnego! Nie mam ochoty się odzywać, dlatego szukam jakiegoś wyjścia z tej sytuacji, która powoli zaczyna mnie męczyć.