nie umiem niczego załatwić.

Tak, zginiesz w życiu - to przykra wiadomość. CHYBA ŻE.... masz 2 wyjścia:
a) nauczysz się działać sama
b) zrzucisz ten niemiły obowiązek na mamę. Znowu.

Co wolisz?

Szczęściara!
Ja mam w drugą stronę - jestem od wszystkich niemiłych, albo od ważnych decyzji (czyli jestem tą osobą, na której później leży odpowiedzialność za decyzję), muszę wszystko załatwiać, a jeszcze do tego słuchać jak to biedne żuczki - moi faceci sobie nie radzą z niesprawiedliwością dziejową. Myślę, że jest to przyczyną mojego chronicznego stresu, zmęczenia i wcale nie jest to fajne.

Jeśli wszystkie sprawy załatwiają za ciebie inni - pomyśl z empatią o nich. Pomyśl o swojej mamie, która ma dodatkową robotę, ale na pewno zamartwia się, jak sobie poradzisz w życiu, jeśli każda drobna rzecz wywołuje w tobie taki stres, lęk.
To są bardzo silne objawy (rezygnowanie z wizyty u lekarza, czy na poczcie, bo jest tam dużo ludzi), może poproś na początek mamę, by umówiła cię do psychologa, potem będzie łatwiej.

Ostatnio moje dziecko wysłałam do marketu budowlanego, by dokupił takie same podstawki do doniczek. Dałam mu jedną na wzór i powiedziałam, by zgłosił ochronie, że wchodzi ze swoją podstawką. Trochę się zmieszał, bo nie mógł znaleźć ochroniarza w sklepie, powiedziałam mu przez telefon, żeby się nie martwił, jeśli boi się, że ktoś go posądzi, że ukradł, to niech zapłaci za nią jeszcze raz.
Efekt, zapłaciliśmy extra 3 zł za podstawkę już kupioną, ale syn załatwił sprawę pozostałych podstawek i zyskał nowe fajne doświadczeni radzenia sobie z takimi sytuacjami.

Spróbuj na początek 1 sprawę załatwić: zastanów się, jak to trzeba zrobić, co złego może się zdarzyć, czy jest jakiś sposób, by załatwić sprawę i uniknąć niemiłych konsekwencji, i jaki zysk będziesz z tego miała (satysfakcja z przełamania lęku!)

To ja również myślę, że jeśli ten stres jest tak silny, idź do psychologa. On Ci i tak nic nie pomoże, na pewno nie okaże się wróżką, ale da Ci zadania do wykonania na dany tydzień czy dwa. M.in. takie, o których pisały koleżanki powyżej; np. zamówić pizzę przez telefon. Skąd to wiem?
Bo miałam wśród znajomych taki przypadek; niestety tu rodzice popełnili ogromny błąd bo we wszystkim dziewczynę wyręczali, od małego, gdy przyszło co do czego np. wypełnienie aplikacji na uczelnię, to był mały dramat. Osobisty.

Jeszcze jedno: nie skupiaj się na SOBIE, bo akurat to nikogo nie obchodzi jak co powiesz, tylko na EFEKCIE. Załatwianie różnych spraw to tylko droga do celu, a nie cel sam w sobie.
Myśl tylko o celach:
- święty spokój z PIT-em w skarbówce = brak kary, bo wszystko załatwione w terminie,
- spokojna głowa podczas jazdy autobusem (bilet miesięczny kupiony)
- fajna lektura przeczytana (bo wypożyczona w bibliotece)
- dobra pizza zjedzona (bo zamówiona)
- zdrowe ciało (bo wizyta u lekarza).

EFEKTY!!

Dziękuję wszystkim za rady. Tak, to prawda rodzice wszystko za mnie robili. W zasadzie nie było żadnych problemów, którym musiałabym stawiać czoła sama. Byłam też młodszym dzieckiem, mój brat jest sporo starszy i jakoś tak zawsze było, że z nim rozmawiało się w domu o poważnych sprawach, ja zawsze byłam takim dzieckiem, któremu nie mówi się wszystkiego. Ponadto moje problemy zawsze były ignorowane. Ciągle słyszałam tylko "wyrośniesz z tego" i tym podobne. Za każdym razem gdy muszę coś załatwić, mam wrażenie, że ktoś mnie wyśmieje, że zbagatelizuje mój problem, co się będzie przejmować jakimś dzieckiem co się przypętało. Co do rozmów telefonicznych - kilka razy zdarzyło mi się już, że odebrałam telefon i poproszono mnie, żebym dała kogoś dorosłego do telefonu. Ostatnio jakiś rok temu to się zdarzyło.

"Co do rozmów telefonicznych - kilka razy zdarzyło mi się już, że odebrałam telefon i poproszono mnie, żebym dała kogoś dorosłego do telefonu. "

Widzisz to już mały kroczek a będzie lepiej .... pomyśl jakbyś miała np. zadzwonić po pizze z 20 razy czy za każdym razem czułabyś lęk i te obawy co teraz masz ?? myślę że po każdym razie czułabyś się co raz lepiej więc głowa do góry i małymi kroczkami zdobywaj swój cel

"Za każdym razem gdy muszę coś załatwić, mam wrażenie, że ktoś mnie wyśmieje, że zbagatelizuje mój problem, co się będzie przejmować jakimś dzieckiem "

Dlatego musisz tą obawę przemóc bo nie jesteś już dzieckiem, jeśli zapytałabyś w kolejce kto ostatni mam 100% pewność że nikt by się nie śmiał a by odpowiedział na pytanie.

Studiujesz?

Jakim cudem? Wybacz.....
Widzisz, na studiach pewnie przekonałaś się, że trzeba wszystko załatwiać samemu- nie ma rodziców. I jak?

A wpisy? Załatwianie... poprawek na przykład?

Też mam(miałam?) taki problem, jednak w mniejszym stopniu. Ja mam z kolei młodsze rodzeństwo. Rodzice są tak przyzwyczajeni robienia wszystkiego za nich że za mnie też robią. Teraz razem z siostrą z tym walczymy, jak chcą coś za nas zrobić to mówimy, że nie jesteśmy inwalidami, że powiedziała co i jak i same to zrobimy. Mało tego, jeszcze jakiś rok temu (czyli miałam 23 lata!) tata wyskoczył mi z tekstem, żebym na wszelki wypadek nie smażyła frytek jak sama w domu jestem, bo nigdy nie wiadomo, czasem czuję się jak upośledzona. Na szczęście pracuję z obcymi ludzi, z którymi muszę rozmawiać i im doradzać, mimo, ze często się robię czerwona to jednak muszę. Ale urzędowe/lekarskie sprawy do załatwienia są nadal trudne...

"Załatwianie spraw" jest taką samą umiejętnością, jak każda inna; by ją nabyć, trzeba... ćwiczyć. Ćwiczyć, ćwiczyć, ćwiczyć, mimo lęku i obaw. Ćwiczyć, bez koncentrowania się na przeszkodach.

U ginekologa miałam taki sam problem jak u każdego innego lekarza - z zapisaniem się, kolejką  i wejściem do gabinetu.