Rozstanie...i co dalej..? - Netkobiety.pl

tak mi wpadło do głowy: a nie pomyślałaś, że może on ma dosyć tego, że po kłótniach zawsze on musiał zabiegać o zgodę? tego, że zamiast rozwiązać problem i wyjaśnić mu o co masz żal to go zostawiłaś?

Miał się oświadczyć ?

Trouble- nie zawsze on musiał, ale na ogól robił to tak szybko, ze mi jeszcze zlosc nie mineła....

Dopisałam, ze chodzi o zlozenie przez niego papierów na rozwód koscielny...Byc moze to istotne....To nie jest tak, ze "zrozumiałam swoj blad", bo moim zdaniem to było z jego strony powazne wykroczenie przeciwko naszemu zwiazkowi... Przeciwko jego wierze w nasza przyszlosc... I mimo, ze próbowałam wyciagnac reke nie czuje, ze to ja jestem tej sytuacji winna..

ok rozumiem, że kwestia delikatnie mówiąc była dla Ciebie istotna ale czy na prawdę nie można było o tym porozmawiać...nie wiem, jeszcze raz wyłuszczyć jak ważna ta sprawa jest dla Ciebie? Może on nie przywiązuje do tego aż tak wielkiej wagi jak Ty.. a Ty, moja droga, odebrałaś mu szansę na wyjaśnienia...nie chciałaś rozmawiać, nie chciałaś słuchać ani wytłumaczyć, po prostu odeszłaś. A może to był dla niego znak, że to Tobie na Was nie zależy?

Osobiście wyczułam u Ciebie ogromne pragnienie wicia gniazda. Rozumiem, że mając te 30 lat, czuje się na swoim karku oddech bezustannie pędzącego czasu, i chciałoby się stanąć na ślubnym kobiercu, mieć potomstwo (jeśli nie macie w planach dzieci - niepotrzebne skreślić ), ale bez względu na wiek, partnerowi należy się zrozumienie i wsparcie, tym bardziej w tak delikatnej kwestii jak rozwód. Rozwód nigdy nie jest lekki, łatwy, i przyjemny, a kościelny to już w ogóle brzemię, chociażby dlatego że w Polsce tak bardzo się go nie praktykuje, i ludzie lubią dodać swoje trzy grosze. Powinnaś być oparciem, porozmawiać z nim, próbować się dowiedzieć dlaczego zwleka, a tymczasem powiedziałaś to, co Ci ślina na język przyniosła w danym momencie, i odwróciłaś się na pięcie.

No właśnie, kupa kasy... Może nie jest w stanie tyle wyłożyć ?

Oj, upraszczam - oczywiscie chodzi o unieważnienie małzenstwa.

Mówicie, ze to kupa kasy- stać go.
A jakby nie było, to ja bym wyłożyła.

O takich sprawach chyba sie rozmawia, prawda...?! A nie ignoruje obietnice. I to TAKA obietnice

No właśnie. A nie się odchodzi, bo facet nie spełnił swojej obietnicy. Jeśli czekasz, aż on pierwszy wyciągnie rękę do Ciebie to licz się z tym, że się nie doczekasz.

No właśnie a może warto było porozmawiać i dowiedzieć się dlaczego ową obietnice zignorował, hę? a nie z góry zakładać, że mu nie zależy..

A może rzeczywiście nie był pewny Ciebie i przyszłości. Pisałaś, że "on zawsze ale to zawsze, w ciągu kilku godzin dążył do zgody..." Może miał już dość? Jeśli tych kłótni było za dużo, to mógł odpuścić po prostu.

Rozwód, unieważnienie - zwał jak zwał, liczy się kontekst.

Tia30 Jeżeli będziesz trzymała mydło zbyt mocno, wyślizgnie Ci się z rąk. Ty swojego partnera tak przydusiłaś z tym unieważnieniem i ślubem, bo rozumiem, że po unieważnieniu małżeństwa miał rozporządzone podjęcie następnych kroków, że wycofał się czym prędzej, gdy tylko nadarzyła się okazja. Może stwierdził, że zależy Ci tylko na ślubie, że gdyby nie on, to mógłby być równie dobrze Zdzisław z parteru... Za bardzo szalejesz. Gdybyś mogła, to nie tylko byś mu to wszystko opłaciła, ale też wypisała co trzeba i za rękę zaprowadziła gdzie trzeba.

Bo dla mnie to jest naturalne, ze jak sie znajduja dwie polowki jablka, to cholernie tego chca!! Oboje, sami z siebie.  Zeby nie bylo, ja TEZ mam watpliwosci, ale nie a tyle duze, zeby nie planowac z nim przyszlosci, bo uwazalam, ze warto "zainwestowac" w niego, ze trzeba mu dac szanse.

Myslałam, ze on mysli o mnie tak samo, jak o drugiej połówce.

A jezeli nie...? To po co w ogóle razem byc? Jezeli on "nie jest pewny". To co, rok nie jest pewny, a za 1,5 bedzie pewny...? Moim zdaniem to bzdura. Albo sie kocha, albo nie, nie ma polsrodków.

PS. Własnie znam same pary, które jezeli spotkały sie po raz pierwszy w okolicach 30stki to bardzo szybko sie wiaza. Ale ja nie mówie o slubie. Nie wyobrazam sobie, zeby po roku zwiazku z jego ust nie padały zadne bardziej długotrwałe plany co do przyszlosci niz wakacje.

Moze to ja zle oceniam i to nie on mi byl pisany? Bo skoro sa watpliwosci na tyle duze, to "gdzie sa watpliwosci, tam nie ma zadnych watpliwosci"..?

A zastanawiałaś się, po co Ci właściwie ten ślub ? Nie kwestionuję samego pragnienia za mąż pójścia, bo to indywidualna sprawa, ale chciałabym się dowiedzieć, co takiego w tym wszystkim widzisz, że aż tak jest Ci to do szczęścia na już potrzebne.

Tak, to kwestia mojej wiary, Pozwolisz, ze nie bede sie zagłebiala w szczegóły. To bylo dla mnie hiperwazne.

Wiec powtórze po raz kolejny - a dla mnie to był kolejny dowód, ze nie ma powaznych planów. A to jest powód, aby odchodzic.

Rozumiem. Szanuję Twoją wiarę i Twoje zasady.
Mimo to, czy Twoja wiara narzuca Ci gnębienie partnera, aby osiągnąć cel? Czy w Twojej wierze ważniejszy jest jak najszybszy ślub, czy poszanowanie dla czyiś decyzji i przeżyć wewnętrznych?

Chłopak , biegał, zabiegał, starał się a Ty kopnęłaś go w jednej chwili.
Oczekiwałaś, że znowu będzie za Tobą latał a tu psikus. Więc sama podjęłaś próbę odnowienia kontaktu, ale w końcu zrozumiał, że nie potrafisz wypracować kompromisu. Gdyż to on zawsze musiał wyciągać rękę jako pierwszy. Znudziło mu się bieganie za Tobą jak piesek bo ile można. Stracił cierpliwość... a to że zakończyłaś związek uraziło jego dumę i to na pewno jest dużym problemem.
A co do powodu zakończenia związku....Skoro sam mówił, że jesteś dla niego ważna tzn. że mógłby załatwić te formalności, a odwleczenie tego w czasie może uznał za niezbyt duże wykroczenie, które mógłby jeszcze naprawić, ale nawet nie pozwoliłaś niczego wyjaśnić bo jako kobieta pokierowałaś się emocjami. Być może czuł się bardzo osaczony przez Ciebie i chciał, żeby wszystko toczyło się trochę wolniej, ponieważ jest po rozwodzie i ma obawy. Szybko podjęłaś decyzję, której teraz nie jesteś do końca pewna. Jak widać po jego zachowaniu wziął to bardzo do siebie i być może zamknął drzwi, które od początku były otwarte na rozcież...

A moze on spotkal kogos innego..?
W końcu to on zapytał- kiedy ja tylko byłam wsciekła - "czy to koniec?". Sam sie w emocjach o to doprosił, ja nie pomyslałam o tym wczesniej. No i sie doprosił... A teraz sie nie odzywa.

Mi tez juz coraz mniej na nim zalezy. Tak sie nie zachowuje kochajacy człowiek. W sumie chyba nie wierze w ta jego miłosci i wielkie plany.

No to odeszliście. I w czym problem?

Ja wiem, ze dorradzacie tylko na podstawie tego, co ja Wam opisze, i nie jest łatwo cos doradzic.

Ale moim zdaniem to, ze zabiegał o mnie nie swiadczy o tym, ze maił powazne zamiary.
Obawiam sie, ze moze byc tak, ze ktos jest bdb partnerka do bycia razem, ale do bycia matka i zona juz moze nie. Ja przyznaje nie umiem gotowac, raczej jestem nastawiona na kariere niz gotowanie zupek.... Boje sie, ze on chce ze mna byc i "niby" kocha, ale na zone chce inny typ kobiety....

W poprzednim malzenstwie tez miał problemy z decyzja. Slub sie odbył po 10(!) latach bycia para, a za nim- mial miejsce dosyc szybki rozwod.

Ja rozumiem, ze on sie np.  moze obawiac ze historia sie powtórzy, ale jak mam mu udowodnic, ze tak sie nie stanie, zanim do tego dojdzie..No nie da sie!

Margolinko:

ZARÓWNO ON JAK I JA W MOMENCIE, GDY MI TO OBIECYWAŁ ORIENTOWALISMY SIE, JAKIE SA TO PRZYPADKI

1. Pierwszy raz o rozwodzie koscielnym wspomniał ON w listopadzie. Ja tylko podchwyciłam temat i oczywiscie kontynuowałam.

2. Szansa istnieje zawsze, ale tu jest mala i dlatego mnie zdziwił, ze o tym wspomnial.

3. Zobowiazał sie sam, oczywiscie poprosiłam go o to, a on checia nie pałał, bo wiadomo, ze to nic przyjemnego, ale jednak- obiecał.

4. Oczekiwałam ze PRZYNAJMNIEJ pogada z jakims prawnikiem koscielnym w tej sprawie, ze ruszy tyłek i zrobi COKOLWIEK. Poczytaniem wiele nie załatwi.

5. Zdziwiłam sie, ze tak latwo poszło, bo doskonale rozumiałam, ze moze sie to dla niego wiazac z nieprzyjemnymi rozmowami np. z rodzicami, z grzebaniem w przeszlosci, itp. itd... Zdziwiłam, sie, ze tak latwo "poszlo" z ta obietnica...No a skoro nie robił problemów obiecujac, to sie nie wtracałam ...

Równie wazne znaczenie ma dla mnie to, czy złozył te dokumenty (to dałoby mi pewnosc, ze mysli o mnie na bardzo powaznie), jak tez i to, jak sie zachował po decyzji, ze tego nie zrobi.... Przeciez musiał sie spodziewac, ze jezeli zignoruje obietnice nie omawiajac ze mna powodów, to awanture ma raczej gwarantowana.

Łatwo się mówi...ale to on teraz unika kontaktu i nawet nie próbuje nic wyjaśnić. W ogóle nie próbował.

A mi coraz mniej zależy, bo co można sobie pomysleć o partnerze, który się tak zachowuje, jakby to rozstanie było mu na rękę. Tez mi wielka miłość. Ja do niego rękę wyciągałam kilkakrotnie.

Moim zdaniem facet z jakiegoś powodu nie chce się bawić w unieważnienie ślubu kościelnego, co swoją drogą nie jest proste, szybkie, ani przyjemne. Zwykle trwa to latami, wymaga wielu pism, spotkań, sprowadzania świadków, etc, a i tak w 95% przypadków kończy się odrzuceniem wniosku. Naprawdę, unieważnienie małżeństwa kościelnego to skomplikowana sprawa i musi być naprawdę mocny powód (np. choroba psychiczna małżonka, zatajenie bezpłodności, ślub wbrew własnej woli, z przymuszenia..), żeby takie coś doszło do skutku, zwykły zjadacz chleba, któremu się w związku nie powiodło, nie dostanie unieważnienia.

On być może o tym wie i tylko mówił Ci, że złoży wniosek dla świętego spokoju, a kiedy zobaczył, że się nie wywinie, że postawiłaś sprawę na ostrzu noża to doszedł do wniosku, że nie ma sensu trwać w związku pełnym kłótni z powodu, którego nie da się zwalczyć i postanowił odpuścić. Mogło też tak być (często zdarza się to u mężczyzn), że dużo wcześniej podjął decyzję o rozstaniu i czekał na moment, żeby Ci o tym oznajmić, a że natrafiła się sytuacja "rozstaniowa" zainicjowana przez Ciebie to wykorzystał ją i upiekł dwie pieczenie na jednym ogniu: rozstaliście się i może się uwolnić od poczucia winy, że to on zostawił Ciebie, ba, może mówić, że to Ty taka zła i niedobra bo go zostawiłaś. Zastanów się czy nie zostałaś podpuszczona: po kłótni nie próbował rano przepraszać, rozmawiać czy wyjaśniać, tylko od razu wyjechał z pytaniem czy chcesz się rozstać - diabeł tkwi w szczegółach).

Biorąc pod wagę fakt, jego nagłej przemiany z kochającego, biegającego za Tobą pieska w oziębłą i stanowczą osobę, to widzę w sumie dwa wyjścia (zwykle tak to wygląda w większości historii opisanych tu, na forum): albo kogoś poznał i przelał uczucia i emocje na nową osobę, tudzież podjął decyzję o rozstaniu dużo wcześniej, kiedy byliście jeszcze w związku, więc jest już opanowany emocjonalnie, albo uraziłaś jego męską dumę tak bardzo, że będzie teraz czerpał satysfakcję z tego jak się kajasz przed nim, a on będzie zgrywał niewzruszonego pana i władcę.

Tak naprawdę jedyne co możesz zrobić, co pozwoli wyjaśnić tą zagadkę i ewentualnie dać Wam szansę na powrót to ignorowanie go. Nie odzywaj się, uzbrój się w cierpliwość i czekaj na jego krok teraz. Jeśli kogoś poznał bądź podjął decyzję o rozstaniu wcześniej to nie odezwie się do Ciebie i Wasze drogi definitywnie się rozejdą. Jeśli zaś zgrywa dumnego Pana, a tak naprawdę nadal mu zależy na Tobie, to prędzej czy później zatęskni, jak nie będzie odzewu z Twojej strony to skontaktuje się z Tobą. Aczkolwiek nie nastawiaj się na tą opcję, zwykle trafia się najrzadziej. Ja czekałam kilka ładnych miesięcy na swojego ex, który zostawił mnie z dnia na dzień (w piątek mnie kochał, tęsknił i uświadomił sobie, że jestem miłością jego życia, a w niedziele rano, jak się spotkaliśmy to stwierdził, że on jednak potrzebuje być sam i chce rozstania myślałam, że to przejściowe, że coś mu odbiło po kolejnej wizycie u mamy, ale niestety, od tamtego czasu więcej go nie widziałam i to był mój NARZECZONY.

Dlatego proponuję odrzucić nadzieję i rozpoczęcie pracy nad jak najszybszym powrotem do życia. Jestem w podobnym wieku, wiem co czujesz jeśli chodzi o wiek, zegar biologiczny i prędkość rozwoju nowych znajomości, myślę dokładnie tymi samymi schematami, dlatego ogarnij się jak najszybciej, żeby nie tracić bez sensu czasu, którego obie mamy mało.

sorki, nie doczytalam 2 strony wpisow

Amen!
Kurcze nie róbcie z tego faceta drania! Zawsze to on po kłótni rękę wyciągał, zawsze pierwszy za nią latał i przepraszał. Rano też chciał o tym porozmawiać, ale księżniczka zamiast powiedzieć: 'jestem teraz na Ciebie bardzo wściekła i nie mam ochoty teraz z Tobą rozmawiać, więc odwieź mnie do domu i porozmawiamy o tym kiedy indziej...' to ona zerwała i czekała aż on (porzucony facet) znów przyjdzie do niej i będzie chciał powrotu. No to księżniczka się zdziwiła, że jednak nie przyszedł, więc sama próbowała to odkręcić. Ja bym temu facetowi medal za to dała. Bo tak jak pisałam: to nie był powód by się ROZSTAĆ. A to że później do niego pisałaś i dzwoniłaś to już mało istotne, bo to już musztarda po obiedzie.
Jak zaproponowałam jej, by przyszła do niego i w oczy z nim porozmawiała, że żałuję tej decyzji, to mi odpisała, że ona jej NIE ŻAŁUJĘ, bo nadal uważa, że to był powód by go zostawić. Więc prawda jest taka moim drodzy, że autorka nie potrafi do winy się przyznać i szuka nadal powodu by go obwinić za rozpad tego związku (bo niby szukał pretekstu by się rozstać, na rękę mu było...) No nóż w kieszeni się otwiera! Prawda jest taka, że on o nią dbał i kochał (tak o nim na początku pisała). Błąd popełnił, że wniosku nie złożył i to był powód by go rzucić?!
Autorka niech nauczy się ponosić konsekwencje za swoje czyny i przyznawać się do błędu.

Rozumiem. Ale mieliście w planach ślub, więc po prostu trzeba było z nim na ten temat rozmawiać. Ja nie wiem czy na dzień dzisiejszy miała byś możliwość wziąć z nim ślub cywilny. Jeśli tak to po prostu do tego trzeba było dążyć. Mi się wydaje, że facet po prostu miał dość, że z rozstaniem przesadziłaś. Kochasz go? To czemu tak trudno Ci zrozumieć, że Twoje tak łatwe odejście go zraniło. Za walcz o niego jeśli jest on mężczyzną z którym chcesz wziąć ślub. Pojedź do niego i z nim prosto w oczy porozmawiaj. Piszesz, że jestem młoda bardzo, ale sama robisz błędy młodzieńcze. Dorosły człowiek rozmawia w oczy, a nie bawi się w pisanie na fb.
Tyle w tym temacie ode mnie.

Nie chcesz to ok. W takim razie życzę Ci powodzenia przy innym facecie, który będzie planował z Tobą przyszłość i z którego będziesz bardziej zadowolona.

Tia30 nie czuj się winna. Według mnie on nie myślał o Tobie poważnie, będąc z Tobą chciał zapomnieć o byłej..
Może to nie był powód do rozstania, ale dorosły, rozsądny facet wie, że mówiłaś to w gniewie. Gdyby chciał być z Tobą dłużej na pewno dał by się przeprosić przy ierwszej Twojej próbie. Ty tylko ułatwiłaś mu odejście, gdy stwierdził, że nie może dalej mydlić Ci oczu..
Postaraj się już o nim nie myśleć, pozbierać się,  życie nie jest łatwe.