Dorastająca młodzież - problemy rodziców

bulinko młodzież poniżej 18 r.ż. się tu na pewno nie wypowie, ale już tacy "rośli" 18-latkowie, być może Byłam - tak się składa- nastolatką, rodzina, w której się wychowałam akurat do idealnej ani nawet blisko idealnej nie należała, ale jedno wiem na pewno:
Krzykiem się nic nie zdziała. Nastolatek -wbrew wszystkim pozorom- potrzebuje autorytetu, czegoś bardzo jasnego i sprawiedliwego. Nawet, jeśli wszystko uzna za niesprawiedliwe, potrzebuje rzeczowego wyjaśnienia, dlaczego (np. taka, a nie inna decyzja). Krzykiem i zakazem >nie bo nie< powoduje się tylko jedno: niechęć do własnej osoby, brak zaufania, stawaniem się w opozycji wroga.
Niestety.

Prawda. Bez konsekwencji jest masakra.

No właśnie.. Wiesz co, następnym razem niech idzie w czym chce do szkoły - jak się nauczyciele będą czepiać (oby byli w tym też konsekwentni) to sam będzie wiedział, dlaczego.

Rodzic powinien rozróżnia rzeczy duże od małych, ważne od błahych. A dodatkowo w wychowaniu dziecka istotne jest uczenie go samodzielności i odpowiedzialności.
Kiedyś pomagałam synowi przy lekcjach, ale w pewnym momencie, on poczuł się "zwolniony" z obowiązku sprawdzania, czy wszystkie lekcje odrobił, bo mama przecież sprawdzi, czy wszystko jest. Przestałam to robić i nauczył się (mimo iż był okres kiedy nazbierał trochę ndst - za brak pracy domowej), ale w końcu nauczył się odrabiać lekcję. Ocena za pracę domową jest oceną za własną głupotą - później wiele razy dostawał dostawał bdb, bo jako jedyny lub jedne z nielicznych miał pracę domową, a inni ndst.

Jeżeli twój syn ma problemy ze szkołą to nie czekaj na koniec roku, czy uda mu się wyciągnąć na mierny, tylko zastanów się co jest problemem, czy czegoś nie rozumie, czy nie chce mu się, może korepetycje, a może psycholog będzie pomocny. To jest właśnie rola rodzica, by pokierować trochę dzieckiem, szczególnie, gdy zaczyna się gubić.

Jeżeli nauczysz go, że jesteś od tego by myśleć za niego, dbać o jego interesy, itp to niestety, ale będziesz musiała potem przez resztę życia to robić, bo biedne dziecko zawsze będzie wpadać w tarapaty i czekać, aż ktoś go wybawi z opresji 

Przepraszam, że się wymądrzam na temat wychowania - mówię o swoich doświadczeniach, oczywiście w twoim przypadku może uda ci się znaleźć inny lepszy pomysł.

bulinka_1969 a czy Twój syn ma jakieś obowiązki? Oczywiście prócz uczenia się i przechodzenia z klasy do klasy.

Jak napisałam o konsekwencji, to nie miałam na myśli policyjnego reżimu. Moim zdaniem nie każde zawinienie potrzebuje kary, nieraz przewinienie jest już elementem kary. Jak dziecko nie odrobi zadania i dostanie jedynkę, to chyba wystarczająca kara? Chociaż są różne dzieci, niektórym wydaje się, że szkoła nie jest konieczna, a "starzy" po prostu się czepiają. Chyba metody wychowawcze trzeba dostosowywać indywidualnie i jeszcze uzależniać od sytuacji, tutaj nie ma żadnych reguł.

Wiesz - ale to Ty piszesz, że masz problemy, więc jakby twój sposób nie do końca, akurat w tym przypadku, się sprawdza?
Bicie jest bezdyskusyjnie złe.
Darcie się (stosowane przez ojca) nie za mądre - zwyczajnie "adresat się wyłączy".
Ale twoje niekończące się gadanie przynosi jakiś efekt? Moja nastolatka uważa, że (nawet, jak się na głos tego nie powie) to jest to "trucie". Bo czyż nie powtarzasz uparcie a BEZSKUTECZNIE?
KARA ma swój cel - chyba najlepszą karą jest cofnięcie przywileju lub odebranie prawa. Szlaban na komputer, odebranie kieszonkowego BOLI. Chcąc tego uniknąć, bacznie się omija "zagrażające" (temu) zachowania.
Zwalanie winy za głupie popisy na "niedobre" towarzystwo, to zwyczajne zwalnianie z odpowiedzialności... A nieprzyjemności w szkole - to SZPAN i lans przed rówieśnikami (bo taaaaaaki odważny) a nie ŻADNA kara.

mortisha, wszystko ok, ale jak masz męża furiata i wrzeszczy za byle co, to co wtedy? Mój np gdy któryś z synów przeklnie, karami sypie jak z rękawa, szlaban na neta na tydzień! A później widzi że gra online i nie reaguje, a jak mu mówię, że to nie wychowawcze, to mówi, że przecież nie jest potworem...
A jeśli chodzi o trucie, to mój starszy mówi że wolałby jakbym mu nastukała...a niestety mam do tego tendencje, tłumaczę, tłumaczę i tłumaczę, ale z drugiej strony jak inaczej? Wydrzeć się raz i dać karę, to wygląda  w moich oczach jak wojsko, a przecież lepiej być przyjacielem dziecka niż dowódcą w domu....Szczerze wam powiem to mam nadzieję, że do tej dorosłości za wiele głupot nie zrobią, a dojrzewanie przecież w końcu przechodzi...

I mam takie pytanie, nie widzę emotek ani Code, jak to włączyć?

No tak, na facetów to by i całego forum nie starczyło, jeśli chodzi o wychowanie

I tu bulinka_1969 masz w 100% rację, ale jak moje ględzenie nie przynosi efektów, to jednak jakaś kara się przydaje, choćby dla podkreślenia mojego autorytetu.

Różne sposoby na różne "nielaty" działają.
WBREW pozorom TY TO najlepiej udowadniasz - twoje metody działają na starszą córkę i najmłodszego (czas pokarze, czy już "na zawsze") - ale nie działają na syna  "problemowego". Ile jednostek nastoletnich, tyle mieszanek "genów"/stylów bycia i życia, radzenia sobie/charakterków.
TU nie chodzi o to "CZYJE górą"
Nikt Ciebie na zamierza przekonywać - MASZ problem, zadałaś pytanie, otrzymałaś odpowiedź.
A sprawdzają się (najczęściej): KONSEKWENCJA (którą piszesz, że stosujesz) i pozytywna motywacja (czyli nagroda - ALE za osiągnięcia, a nie by mu żal biednemu nie było). Czasem trzeba sięgnąć po karę w postaci odebrania tej nagrody/przyjemności.
Po co podchodzić do tematu, jak do kwestii niemal wojennej w skali "golono-strzyżono" - wynik dyskusji nie da lauru zwycięzcy - może za to, przecież coś ciekawego w codzienności "odmienić" (jeżeli JEST taka potrzebę ).
Powodzenia

Ale po co Ci świadectwa z paskami?
Moim dzieciom od poczatku szkoły mówiliśmy, że oceny nie są tak ważne jak to co mają w głowie ( co zresztą potem "perfidnie" wykorzystywały przy okazji wywiadówek ).
Oceny bywały różne, różniste Ale summa summarum dobrze wyszło. Nawet bardzo.

Co do ocen, to ja zawsze byłam ambitna, sama chciałam mieć jak najlepsze stopnie, więc z tym problemu nie było. Nie wiem w sumie z czego to wynika. Ale poza tym może z mojego przykładu coś wysupłasz dla siebie

Moja mama jak jej się coś nie podobało, to zawsze krzyczała. Nie byłam jakaś bardzo nieposłuszna więc nie było to jakieś częste, ale zdarzało mi się jak każdemu dziecku. Jak byłam mała to bałam się tych krzyków, znosiłam je w milczeniu i byłam grzeczna trochę dla świętego spokoju. Z czasem już stały mi się zupełnie obojętne, czasem jedynie było mi przykro. Potrafiła się denerwować o rzeczy zupełnie nieistotne, jeśli nie była w humorze.
Mój tata dla odmiany jest zupełnie inny. Tłumaczył mi wszystko, a przede wszystkim od zawsze był tym od rozpieszczania Nie czepiał się jakiś pierduł, co najwyżej kiwał z politowaniem głową jak robiłam coś mało rozsądnego. Pamiętam w całym swoim życiu dosłownie jakieś 5 przypadków, kiedy mój tata był na mnie zły o coś i to słusznie. I wcale nie musiał wtedy na mnie krzyczeć, ja to po nim widziałam, karał mnie symbolicznie. Widziałam, że go czymś rozczarowałam, że sprawiłam mu przykrość. I MNIE to strasznie bolało. Przez to jakie miał do mnie podejście, jak był (i jest) dobry, że szanował mnie i moje zdanie. 

Ze mną rodzice byli konsekwentni, mimo że reprezentują zupełnie inne podejście do wychowania. Od małego miałam obowiązki, które musiałam wypełniać, co mnie wiele nauczyło.
Nie wiem czy nie weszłabym tacie na głowę, gdyby mama takie nie była. Ale gdyby tata taki nie był, to pewnie w pewnym momencie mama miałaby w domu porządny bunt.

Ja mam co prawda jeszcze nie nastoletnie dziewczynki, ale ten watek jest chyba uniwersalny.. Chetnie skorzystam z Waszych doswiadczen.

U nas tak to wyglada:
Przede wszystkim - dzieci sa jak radary - wylapuja nasze, doroslych zachowania i najdrobniejsze bledy i wyciagaja wnioski. Wiec przed wszystkim przyklad.

Kary - tylko w ostatecznosci (ostatecznosci sie niestety zdarzaja). U nas sprawdza sie - naturalne wyciaganie konsekwencji. Jak cos zawalila, musi najpierw naprawic, zanim przejdziemy dalej. Chce ogladac flim, najpierw lekcje, jesli lekcje - to tzreba rozpakowac tornister.
Jak ma zachcianke, - tzreba na nia zasluzyc.

No i zawsze - po spieciu czy konflikcie jakims - przepraszamy, omawiamy, rozpracowujemy, wyciagamy wnioski na przyszlosc. Pierwsze pytanie - Co WTEDY nie tak zrobilas? 2 . - jak bys to TERAZ zalatwila?

Ale w gimnazjum maja wieksze potzreby przeciez - czyli wiecej chca od Ciebie jako rodzica. A jesli wiecej chca, to mozna tez wiecej wymagac, - czy to tak nie dziala?

Ja wiekszy problem mialam/mam ze starsza corka (8,5) - trudniej mi ją utrzymac w ryzach.

I bardzo madrze napisala Averyl, ze rozmowy - owszem, ale do pewnego momentu - mnie sie naiwnie wydawalo, ze dziecku to mozna wszystko pieknie wytlumaczyc, a ono bedzie spijac nauki z naszych ust jak nektar - nic bardziej blednego. Przylapalam sie na tym, ze ja gadam, gadam, a ona mechanicznie odpowiada, "tak, mamo", patrzac w dal, po czym robi dokladnie odwrotnie.
Uswiadomilam sobie wtedy, ze jesli nic z tym nie zrobie, to maly 8 brzdac bedzie sprytnie wodzil mnie za nos, osiagajac swoje cele - ku swojej szkodzie i ogolnej destrukcji rodziny .

Zdaa.Oceny nie są tragiczne,ale zupelnie nieadekwatne do jej wiedzy i intelektu. Jest to bystre i inteligentne dziecie, często zadziwia wiedzą ponad programową jak na jej wiek, lecz w szkole przez nauczycieli jest  nielubiana i za to ma zanizane oceny,za zachowanie , za antypatie.
Zachowanie poprawne , o maly wlos byloby nieodpowiednie (jak na I sem)tylko że sporo razy reprezentowala  szkole na zawodach sportowych i zdobyla za kazdym razem I miejsce,wiec zostalo jej naciagniete na poprawne.
Ocenowo ponizej 4 nie zeszla (ma kilka bdb) ,ale moglby byc stokroć lepiej,tylko duzo  w tym jej winy, że robi sobie wrogów z ludzi i ma wybitny talent do grania na nerwach ,jak widac nie tylko mi

Dziecko rodzi sie z czysta karta.A to jak sie zachowuje to wpływ rodziny ,srodowiska.Oczywiscie w wieku dojrzewania dzialaja rowniez hormony.Warto sie przyjrzec i porozmawiac z dzieckiem kiedy zaczyn sprawiac problemy wychowawcze.Warto rowniez przyjrzec sie sobie czy nie za duzo wymagamy,jak traktujemy dziecko,jak człowieka czy jak obiekt ,ktory ma byc posłuszny ,spelniac nasze oczekiwania i robic to co my chcemy? Nie odbierajmy dzieciom prawa do złosci ,swojego zdania i bycia odrębna jednostka

No tak, czworka to teorytycznie dobra ocena jak sama nazwa mowi dobry, ale w tym sęk, ze niemal z wszystkich przedmiotow  moglaby miec o stopnien wyzej ,zdecydowanie.O ile wiem,to z matmy wyzej niz 4 na koniec nie wyciągnie , z j.pol tez raczej nie ,to z reszty moglaby smialo, bez problemow,wystarczy tylko zmienić nastawienie do szkoly, do nauczycieli.Dla niej szkola to katorga, męczarnia, mordega,strata czasu,glupi ludzie,wariatkowo.
Miałaby z jednego przedmiotu celującu,lecz nie chcialo je sie brac udzialu w ogólnopolskim konkursie Nauk Przyrodniczych,miala na to olane (a wiedze ma ponad programową i bardzo  duzą) więc tym sposobem wkurzyla dyrekcje.W tamtym połroczu brala udział w olimpiadzie wojewódzkiej i miala znakomite czolowe miejsce, w tym postanowila juz nie udzielac sie w niczym oprócz sportu,zadne naciski,prosby nie zmienily jej decyzji,zaparla sie że nie i spadajta.
Z ocen wychodzilo jej miedzy bdb a cel, ale ze odmowila udzialu jako reprezentant to ma za kare ta nizszą.Z w-f za to ze startowala w zawodach i  olimpiadach sportowych to ma adekwatnie do wysiilku (cel) i tyle

Przekresla ją jej wlasne negatywne nastawienie, brak samoistnej wypracowanej motywacji i ambicji.Postawienie sobie bycie najlepszym ma tylko na treningach ,generalnie realizuje sie z pasją w sporcie,w innych dziedzinach zycia wszystko na odwal od niechcenia ,na odpierd... sie, a jak ktos naciska, czy wykazuje błąd  to apokalipsa ,ziemia sie trzesie
Prawa do zlosci sobie nie da zabrac,nie ma takiej opcji,to jest awykonalne ,aby takiej prawo jej odebrac ,chodzący nerwus, choleryk,zlośnik ,a swoje zdanie ma i to konkretnie dobitnie potrafi je wyglosić,bez owijania w bawelnie, ( w szkole jest przez to stratna)bycie jawnie indywidualnym mając swoj honor i godnosc to jest jej myśl przewodnia
Ja wiem ,ze takie twarde okazy w zyciu mogą miec lepiej od osob słabych psychicznie,,bo mają twardą d... i sytuacje stresogenne, konfliktowe im nie groźne, ale tez nie zawsze to pozytek przynosi

podobasz mi się bbasia...

O! To jakbym o mnie czytała! Dokładnie w tę pułapkę zapędziłam moich rodziców w wieku jakichś 13-14 lat.
Cud, że przeżyłam

Bulinko alez jest recepta i to jedna: madrzy rodzice. pierwszy raz czytam ten topik, moge tylko powtorzyc masz cudowne dzieci. A dzieci maja cudownych rodzicow. Pozostanie ci teraz tylko obserwować jak wyfruwaja po kolei z domu i jak dobrze im sie powodzi. Jesli chodzi o mnie to ja dopiero teraz ogarniam temat zdania nue zmienilem.

I po to trzeba było badań, profesorów, grantów, zawracania ludziom głowy, żeby stwierdzić: „zachować spokój, więcej wyrozumiałości i życzliwości” itp. banały? To są nauki znane od zawsze typu „dzieci szanujcie rodziców, rodzice szanujcie dzieci”. To może te naukowe tytany intelektu teraz zrobią badania typu „jak zachowywać się w pracy, w sklepie, w pociągu”. Wynik znam z góry: więcej uśmiechu, dobrego wychowania, wzajemnej pomocy. Nic, tylko stosować, bo na „badania naukowe” w tym zakresie to szkoda czasu.