popsuta maszynka do kochania

Mimo, że mój związek można nazwać 'szczeniackim' to trwał 3 lata i wyglądał bardzo podobnie, czytając Twoją wypowiedź miałam przed oczami sceny z mojego życia... przepraszam za śmiałość, ale nie jesteś przypadkiem DDA?

Nie wiem. Boję się myśleć, że tak. Wcześniej miałam długoletnie związki, wspólne mieszkanie. Życie się jakoś toczyło. Wtedy wydawało mi się, że kocham partnerów, z którymi byłam. W momencie, kiedy poznałam jego jakby ktoś za jednym zamachem przekreślił wszystko co wiedziałam na temat miłości.Nic wcześniej nie równało siez tym, co czułam będąc z takim facetem. Totalnie nic. A co dziwne nie łączyło nas również nic , od charakteru - ja impulsywna, gadatliwa, wybuchowa. On cichy,zamknięty. Później to się zaczęło zmieniać, im ja byłam słabsza, tym on silniejszy. Pasje też odmienne- ja sporty ekstremalne, motory, strzelnice... on samotne wyprawy w góry.

Kiedyś pokazał mi film Vicky Cristina Barcelona. Powiedział, że nasze uczucie jest takie jak Juan Antonio & Maria Elena. Kochali się i nie mogli ze sobą żyć. Ja się zafiksowałam na tym, że nam się uda.

Teraz zastanawiam się czy ja się kiedykolwiek wyleczę z tego, moja psychika i serce żyje w pokoju bez klamek. Bo jesli coś jest tak mocnego i wstrząsa Tobą jak tajfun, to...to jak po czymś takim normalnie żyć?

Powroty i rozstania, huśtawki nastrojów, adrenalina wyniszcza psychikę. To nie miłość tylko uzależnienie od faceta i od takiej formy związku, do tego dochodzi wybaczanie róznych grzeszków i tak jak w twojej sytuacji zdrady, byle był i niszczył ciebie dalej. Na dłuższą metę nie da się tak żyć. Po rozstaniu cięzko wrócić do równowagi, cholernie cięzko, cierpienie i ból zostaje jeszcze długo. jednak nie ma innego wyjścia aby kiedyś było normalnie.

Może jesteś kkkzb - kobietą która kocha za bardzo i dla której miłość oznacza cierpienie? nie wiem czy czytałaś tą ksiązkę Robin Norwood, jeśli nie to przeczytaj, od tego zacznij.
"kochać za bardzo to popaść w obsesję i nazywać ją "miłością", a następnie pozwolić, by owładnęła naszymi uczuciami i zachowaniem do tego stopnia, że nie potrafimy odejść od mężczyzny, choć doskonale wiemy, że ma to rujnujące skutki dla naszego zdrowia i równowagi psychicznej".

To się nie uda, najważniejsze to się odciąć choć to bardzo boli. ZERO KONTAKTU - to jedyny sposób na ratowanie siebie z toksycznych relacji a po przeczytaniu twojej historii widzę wyraźnie że taka była wasza relacja. Nie daj się więcej ranić, nie racjonalizuj i nie usprawiedliwiaj, daj czasowi czas.

Zatem wiesz jak ciężko powiedzieć nie, to złe, odchodzę. Czasem mam wrażenie, że nie wiem, co on musiałby zrobić, żebym przestała go kochac. Nie ma takiej rzeczy, bo zrobił wszystko, co można było uczynić, by zabić wszelakie uczucie.
Ja jestem bardziej zahartowana niż on. Zawsze to ja walczyłam o powroty- jak nawiedzona lwica. I później byłam wściekła, że ja zdobywałam się na walkę, o nas, przeciwko nam, przeciwko całemu światu.
Teraz odciął mnie bez słowa. Napisałam 3 maile- ale w granicach przyzwoitej żenua. W ostatnim faktycznie napisałam mu, że mogę się zgodzić na terapię małżeńska, na cokolwiek, choć uważam, że można dać radę samemu się dogadać (taka moją niechęć wrodzona do wszelakich próśb o pomoc). Napisałam mu też, że 2 dni przed rozstaniem wykupiłam wczasy na Kubie. W zasadzie wylatywać mamy za 3 tygodnie. To miała być niespodzianka. Nigdy, przez cały związek nie byliśmy na wakacjach. Zawsze przysłowiowe coś. Albo miał problemy z pracą, albo byliśmy skłóceni. Nawet Sylwestra żadnego nie spędziliśmy. Ten osotatni spędził ze znajomymi, bo wstydził się przyznać, że się zeszliśmy (o to tchórzostwo też później miałam pretensje).W lutym wysłałam go na kurs tatrzański, a teraz jak znowu zaczęło się psuć (on stracił pracę) pomyślałam o wakacjach.
I jak wysłałam już tego maila pomyślałam, że to strasznie żałosne. Że pisze i proszę. I zaklinam się i obiecuję. I przystaję na kolejne warunki typu terapia dla małżeństw, byle tylko nie odszedł. Jak nisko trzeba upaść. Nikomu ani o wakacjach, ani o mailach się nie przyznałam. Gram twardą, bo wiem, że tak trzeba. A w nocy i tak śpię w jego koszulce.

Odpisał Ci coś na te maile, odpowiedział ? Jak napisałaś o wakacjach i o terapii ?
I dlaczego w ogóle z nim zerwałaś ?
O matko ile u mnie było takich zerwań ! Bezsensownych, nieprzemyślanych, w afekcie ! A potem żal i zgrzytanie zębami.
Czasami zrywałam z nim, chcąc chyba sprawdzić czy będzie się o mnie starał... Takie testowanie to chyba było.
Jestem porywcza, mój facet tez, jak dwa wulkany, wyobrażasz więc sobie jak to wszystko wygląda.

Ja myślę, ze my jesteśmy po prostu chore, bo normalny, zdrowy psychicznie człowiek nie zachowuje się w ten sposób.
Ja z moim wielokrotnie jeżdziłam na wakacje. Raz pamiętam, były jakieś durne animacje w hotelu, wybory miss. Poszliśmy z braku laku. On oczywiście zajarany panienkami, a mnie szlag trafiał, po powrocie do pokoju urządziłam mu dziką awanturę. Tak go wyprowadziłam z równowagi, że rzucił mnie na łóżko i zaczął dusić za szyję, to był jedyny raz gdy naprawdę chwila i straciłabym życie, bo złapał i nie puszczał, aż mi zaczęło brakować powietrza. Gdy puścił to wyłam jak zwierzę, cały hotel chyba mnie słyszał. Na drugi dzień już się pogodziliśmy, całowaliśmy się w morzu jak gdyby nigdy nic. TO JEST NIENOMALNE,  ja to wiem, ale tak jak piszesz nie umiem/nie chce/boję się odejść ( on też ), bo cały czas mam nadzieję, ze będzie inaczej, bo kurde jest inaczej kiedy się nie kłócimy ! Mam wtedy wrażenie że tak jak my, to nie kocha się nikt na tym świecie, że nasza miłość jest największa na planecie Ziemia. Załamka.

Nie czytałam wszystkich postow, tylko kilka pierwszych, ale chyba ten pierwszy mi najwięcej powiedział...

Dziwi mnie to, że nikt nie zauważył egoistycznego podejścia autorki. Tak, w moim odczuciu to egoizm. Zawsze ona najważniejsza i musząca mieć to czego chce. Nie toleruje jego znajomych, ale on musi tolerować jej.Ona utrzymuje kontakty z eks partnerami, on nie ma takiego prawa. Dla mnie jest to nie w porządku z jej strony. Jeszcze man takie wrażenie że większość konfliktów rodziło się z jej winy.

Autorko takie właśnie mam wrażenie po przeczytaniu kilku Twoich postow. Widać, że strasznie go kochasz ale związek nie polega na myśleniu tylko o sobie. Związek to również kompromisy.
Kiedyś byłam podobna do Ciebie, ale to było dawno temu i było złe...

Myślałam że piszesz o wibratorze

nowaja29 ...być może tak właśnie jest. Mój tata był bardzo cichym, wrażliwym, ugodowym i po prostu dobrym człowiekiem. Żaden mój wczesniejszy partner taki nie był - jowialni, dynamiczni, odważni, brawurowi. Faceci za którymi laski szaleją.  A facet, któremu oddałam wszystko, zupełnie inna bajka. Nie potrafiłam go rozgryźć. Pamiętam jaki szok przeżyłam pierwszy raz, jak okazał totalną bezwzględność. To były początki. Zarezerwowałam nam weekend w świetnej miejscu, z tytułu jego sukcesu na polu zawodowym. Powiedział, że już umówił się na oblewanie z kolegą i nie pojedzie. Pojechałam sama w gory rozżalona. Dzwoniłam, prosiłam, błagałam, żeby przyjechał. Powiedział nie i w tym wytrwał. Ze stoickim spokojem rzekł, że próbuję go zmanipulować i wymusić coś na nim płaczem. Pierwszy raz wtedy istotnie płakałam. Pamiętam, że leżałam na łące i wyłam jak potępieniec. Tak moja samoocena wprost proporcjonalnie malała do tego, gdy on stawał się pewniejszy siebie.
Po wszystkim zamiast uniesć się dumą, przeprosiłam go, przyznając mu rację. Żal nosiłam w sobie, a potem za każdym razem po czymś takim sabotowałam wszystko - jakby w odwecie. Odreagowywałam w najgorszy z możliwych sposobów - na nim.
Nie potrafiłam przestać. Nie potrafiłam też wiele razy zrozumieć tej metodycznej bezwzględności. Ja działam w afekcie, wybuchnę, w złości powiem coś złego. Szybko się uspokajam. On jest inny,w precyzyjny sposób, z niepojętą metodyką krzywdzi tak, jak nie zabolałoby żadne słowo wykrzyczane w afekcie.
Ta sytuacja, znaim spał z inną, zaczął się spotykać z inną. Zeszliśmy się kilka miesięcy wcześniej. I przez cały czas przedstawiał mi to w ten sposób: Ty się starasz i masz mnie przekonać. W tym czasie nie mówił mi, że mnie kocha etc. Wytrzymałam tak trochę, a potem mnie szlag trafił. Odciął sięi poszedł do innej.
Jeszcze wcześniej jak się rozstaliśmy, zrobiłam rzecz w stylu mega żenua - przyjeżdżał raz na tydzień, na sex. Ja robiłam kolacje, szykowałam się jak na komunię, kochaliśmy się, było cudownie i rano uciekał, mówiąc, że nie wie czy chce być ze mną. Tygodniami to trwało. Ja żyłam tylko tym, co jeszcze mogę zrobić, żeby przy mnie był. Jak wrócił na stałe i starał się  wyżywałam się z agresją za te wcześniejsze upokorzenia.
Totalna masakra.
Nie potrafię dziewczyny rozgryżć co się stało.  Czy byłam egoistką? TAK. Chciałam go dla siebie, jak niczego w świecie. W równym stopniu raniłam, w równym byłam raniona. Wiem, że większość winy leży po mojej stronie. W wielu momentach, było tak cudownie, jak nigdy. Tak jak pisała jedna z Was - miałam wrażenie, że nie ma większej miłości od naszej. Jednak zaraz potem, nie wiem- jakaś koleżanka zapraszała go na spotkanie i dostawałam szału. Werbalnie odreagowywałam. On wtedy się odcinał. Nie podejmował ze mną rozmów, bo jak twierdził, jestem silniejsza i nie ma szans. Po prostu odchodził. Ja zostawałam sama i przerażona, że mogę go stracić. Zmieszana własną złością i żalem, którym chciałam mu rzucać w twarz, ale najbardziej przerażona. I żałośnie skomlałam o powroty.

Nikt nigdy mnie tak nie sprowadził do poziomu nano. A co gorsza nie potrafię go nienawidzić, bo wiem, że to moja wina - że gdybym się potrafiła powstrzymać przed odwetem, to byłoby ok...

Teraz się odciąl. Ja staram się żyć. Ale to nie jest tak, że tańczysz na łące i śpiewasz kumbaja. Cały mój świat stał sie totalnie niekompletny. Patrzę na innych facetów i nie czuję nic. Wstręt. Nawet flirtować nie potrafię, bo mnie to męczy. Cały polot i radość życia wyparowała.

Cholera wszyscy dążą do miłości, wszyscy chcą kochać i być kochanymi, a na świecie tyle patologii emocjonalnej... Nie ogarniam.

Nie. Odciął się totalnie.
Duzy wpływ na to ma jego mama czy też znajomi. Jak pisałam wcześniej, on nigdy nie był w związku (ponad 30-letni facet). Zawsze jakieś luźne relacje. Gdy się kłóciliśmy wszystkie nasze problemy omawiał ze znajomymi i rodzicami. Ja tego nie rozumialam, on odpowiadal, że ma super relację z mamą i to normalne... a ja jestem zwichrowana, bo nie mam takich relacji. Moi rodzice, czy w późniejszym okresie tylko mama nie wtrącali się w moje poczynania. Jeśli chciałam to mówiłam, jeśli nie to nie.
Tutaj, po każdej kłótni wyciągał wszystkie brudy, to co i jak mu powiedziałam mamie i znajomym, a później wymagał, żebym z nimi siedziała przy jednym stole.
Jego matka jest psychoanalitykiem, osoba bardzo opiekuńczą i stwierdziła, że mam borderline, że nie jestem dla niego odpowiednią osobą.
śmieszna sytuacja miała miejsce jakiś czas temu. Chciałam dobrze, nawet poukładać te nasze stosunki jakoś, zaproponowałam wspólny wypad z jego matką. Nie widziałyśmy się 2 lata. Bez schematów i uprzedzen. Było miło, rozmawiałysmy o malarstwie, etc.  Dopóki nie wspomniała mimochodem, o matce dziewczyny, z którą zaczął się spotykać, jak byłam w szpitalu (matka tej dziewczyny,to jej przyjaciółka). Opanowałam się i nie pokazałam nic po sobie. Potem jak wracaliśmy spytała czy chodze na terapię, bo jak nie to ona ma znajome, do ktorych mogę się udać. Znowu sie opanowałam i podziękowałam.
Jego matka uważa mnie za osobę nieodpowiednią dla syna.

Teraz jak się rozstaliśmy, mogę sobie tylko wyobrazić jak jest motywowany (wyprowadzil sie nawet do rodzicow po tym wszystkim).

nie nie moja droga zadna w tym Twoja wina to on sprawil, ze tak myslisz.. Mozemy sobie przybic piatke bo bylam w takim zwiazku 10 lat tylko, ze pozniej juz doszly lapki ze strony meza.. Ale nawet klocac sie z nim on rozmawial spokojnie i tak mnie zakrecil, ze bylam pewna, ze to ja sie czepiam, ze to ja szukam cholera wie czego i zapominalam swoich argymentow bo on je obalal raz dwa.. I szczerze Ci powiem wielokrotnie czulam sie jak glupia i tak to ja przepraszalam i ja robilam wszystko co chcial moj maz.. Pozniej byla kochanka jego argument byl prosty nudzilo mi sie ale w pewnym momecie powiedzialam dosc mam dosyc byc w jego i tylko w jego oczach kims malutkim moze nawet mniejszym niz pchla.. Znajomi zawsze powtarzali Ty pelna zycia ze skrzydlami z milionami pomyslow dalas sie tak stlamsic nie wierzymy! Nie Ty! Ale wlasnie tak dalam sie myslalam,ze kocham, ze bez niego sobie nie poradze bo tak na prawde on mnie prowadzil za reke o wszystko sie pytalam.. Teraz mysle po cholere czy ja w jakimms amoku bylam? Nie wiem zaczarowana?? Teraz wiem, ze zyje jestem w polowie wolna znow sie usmiecham spotykam ludzi nikt mi za to nie daje po uszach.. Teraz wiem, ze mam skrzydla ktore mialam podwiazane przez 10 lat jak w klatce, ktora zrobilam sobie na wlasne zyczenie.. Bo nie wiem jak Ty ale ja bedac przebojowa pewna siebie kobieta zmieniajaca facetow kiedy chcialam dzis rozmawiam z kazdym na plaszczyznie przyjqcielskiej chcialam pragnelam stabilizacji kogos kto kocha inaczej ... Mimo przykrywki jakim stawal sie styl bycia w srodku chcialam miec kogos kto mnie w koncu zatrzyma.. Zbyt chyba mocno bo posiwecilam kupe czasu a w zamian zmarnowalam kawalek czasu.. Wiec czytajac teraz Ciebie zaciskam zeby bo przezywalam podobnie i uwierz mi poloz na niego ogromnego ch... i uwolnij sie z tego toksyku .. Nie daj sie juz wiecej manipulowac.. Postaw na swoim choc w srodku bedziesz uwazac inaczej zagryz wargi zobaczysz raz drugi trzeci i oddetchniesz wolna... A jestem pewna, ze bedziesz miala okazje bo odezwie sie do Ciebie na 100%

Słyszałaś o pojęciu Twin Flame (Bliźniacze Płomienie) lub Soul Mate (Bratnie Dusze)? Bo to wszystko brzmi specyficznie - tak, jakby łączyło was coś więcej niż miłość romantyczna.
W internecie możesz znaleźć rożne informacje na ten temat, ja polecam strone Lonerwolf i twinflames1111

Jeśli jakimś cudem tu zaglądasz, to czekam na odpowiedź

eeeee

Tak, Autorka na pewno się ucieszy, że dostała konkretne odpowiedzi na swój post sprzed 4 lat...

Oooo..
Nie moje te wykopaliska
Ale mogłaby napisać czy się wyleczyla. Czy się pozabijali..