Poszukiwanie motywacji.

Wypiszę w punktach, to może bardziej Cię zmotywuje:

1. Im szybciej pójdziesz na psychoterapię, tym szybciej poradzisz sobie ze swoimi problemami. Jeżeli nie będziesz teraz uczęszczać na psychoterapię, to problemy narosną, będziesz coraz gorzej się czuć psychicznie, a co za tym idzie pewnie też fizycznie, a wtedy terapia będzie trwać dłużej.
2. Nadal tak postępując możesz mocno wyniszczyć swój organizm, zniszczyć zęby itp. Bardzo wiele minusów. Domyślam się, że chcesz być szczupła, ale też zdrowa. Teraz źle postrzegasz siebie. Sama możesz sobie nie poradzić z tym problemem.
3. Rozumiem, że spotkanie z terapeutą to początkowo lęk i wstyd, ale warto zacisnąć zęby. Rozumiem, że będziesz się czuła zestresowana, będziesz czuła stres, ale warto się przemów. Możliwe, że terapeuta będzie widział, że się stresujesz np trzęsiesz ze stresu, ale to nie ma znaczenia. Ważne, byś powiedziała to co najważniejsze.
4. Z tego co wiem najważniejsze rzeczy można spisać na kartce. Może pokażesz ją terapeucie, a on jakoś Cię otworzyć. Zazwyczaj też terapeuta sam naprowadza zadaje pytania, coś w formie wywiadu (tak słyszałam), poczuj się jak na robieniu jakiegoś testu na sobie albo jak na rozmowie z koleżanką. Pamiętaj, że terapeuta nie będzie Cię oceniał, nie to jest jego zadaniem. Podejdzie do Ciebie terapeutycznie, będzie chciał Ci jedynie pomóc.
5. Nie ma powodu do wstydu, jeżeli chodzi się do psychologa lub psychiatry. Wstydem jest nie szukać pomocy, sami na tym tracimy.
6. Poszukaj w google dobrych terapeutów w swojej okolicy, wiem z doświadczenia, że warto czytać opinie o lekarzach w internecie (bez znaczenia czy to psycholog czy lekarz rodzinny). Wtedy łatwiej będzie Ci znaleźć lekarza, który sprawi swoim zachowaniem, że nie będziesz się tak bardzo stresować,

Dziękuję za odp.

Averyl oczywiście , że można rozwijać swoje zainteresowania , i staram się to robić - najgorsze co może być to nuda. Wtedy rzeczywiście przychodzą głupie myśli. Jednak to , że zajmuję się moim hobby czy to , że jestem w podróży nie powoduje ,iż zapominam o jedzeniu. Wyrzuty sumienia nie znikają , kontrolowanie też nie odchodzi w niepamięć.
Mam nadzieję , że kiedyś się uwolnię od tego.
Dziękuję za odpowiedzi.
Pozdrawiam.

Dziękuję Averyl za odp.
Jestem osobą , która przeważnie sama sobie ze wszystkim radzi , i rzadko kiedy prosi o pomoc. Stąd pewnie taka trudność by się zgłosić do specjalisty.
Ale będę walczyć-skoro raz jest źle , a raz jest dobrze , to znak , że może być jeszcze lepiej.
Mam nadzieję , że uda mi się z tego wyjść.

Pozdrawiam.