Wyraźcie swoją opinię. SZCZERZE!

Doczytałam do końca i szczerze nie wiem co myśleć, gardze ludzmi ktorzy zdradzaja swoich partnerów chodź nie zaprzeczam że kiedyś też zdradziłam swojego chlopaka pare ładnych lat temu i do dziś tego żałuje bo karma się za mną ciągnie przez dobre 7 lat. Nie wiem co ci doradzić. może wynika to z twoich relacji z ojcem który wmawiał ci ze jestes  brzydka a ty na siłe potrzebowałaś docenienia i poczucia bycia kochaną i szukałaś tego w objęciach obcych mężczyzn. Dobrze że chcesz się zmienić nie zdradzać co do J ja bym na twoim miejscu go zostawiła, od razu widac że jesteś plastrem na rany po byłej bo inaczej nie interesowałby się jej lodem. Życzę ci dużo samozaparcia i wiary w siebie:)

a ty mu tak po prostu uwierzyłaś?? Wiem co czujesz ja byłam przez 3 lata porównywana do byłej faceta z którym się spotykałam 3 lata ( moja historia w innym wątku jeżeli będziesz chciała się zapoznac) i co też było że to zamknięty rozdział bo ona go zdradziła i też była o wiele ładniejsza ode mnie a teraz się dowiaduje że w wielkanoc imprezował z nią także ja takie zapewnienia faceta biore na chłodno, nie musze wspominać że nie mam z tym koelsiem juz kontaktu zerwałam znajomość wczoraj. Jeżeli masz pewność że on naprawde nie ma juz z nia kontaktu to ok ale musisz zrobic cos ze swoja samoakceptacja bo co z tego ze masz super chłopaka który cię porównuje do swojej byłej w dodatku w łóżku no to moim zdaniem cos jest nie tak.

Kochana, zrobił to raz i nieświadomie (mówię tu o porównaniu, a raczej powiedzeniu "że chce ze mną czegoś sprobować, bo wcześniej tak już próbował i było mu miło"). On już tak ma, że coś chlapnie, a potem pomyśli. Skąd mam tą pewność? Zszokuję Cię zapewne ale spotkałam się z tą dziewczyną niedawno. Była bardzo miła i była zszokowana, że tak to przeżywam. Powiedziała, że ma super faceta, z którym wynajmują mieszkanie, haruje na nią, jest bardzo atrakcyjny (mój J był od niej niższy) i powiedziała, że gdyby miała zdradzić już swojego to na pewno nie z moim J. Że była wtedy gówniarą, nie było to dla niej absolutnie nic poważnego i kompletnie jej nie interesuje. Dziewczyna wygląda jak modelka, a gdy spotykała się z moim była 14 latnią lolitką, jeszcze niewyklutym łabądkiem, któremu zaimponowało to, że zainteresował się nią 3 lata starszy chłopak dlatego też wierzę w to. Tylko nie czaję po co jemu to oglądanie fot było, a to porównanie? Kurde, nie mogę mu tego zapomnieć, mimo, że minęło już ze 2-3 lata. Nie wiem czy kiedykolwiek mu wybaczę...

Anonimowa..jestęs chodzacym kompleksem...wszedzie widzisz ładniejsze , lepiej ubrane itd. Kobieto nie ciuchy , uroda , centymetry świadcza o kobiecości..Twoja porazka w zwiazkach to druga strona medalu, rzucasz sie w pierwsze otwarte ramiona emanujace fałszywym ciepłem , które okazuja sie porażka.Wiaże sie to też z niskim poczuciem własnej wartosci.. Twoje zdrady to tez poszukiwania dowartościowania..Moja Droga ..musisz uwierzyć w Siebie , wiem ,że to brzmi banalnie ,lae innej drogi nie ma..Zacząć doceniać Siebie..popatrzeć w lustro i powtarzac jestem zajebi...laską. Usmiech luzik to przyciaga facetów.. wtedy Ty wybierasz..Niestety Twoi Rodzice a szczególnie Ojciec tez zaburzył Twoje Ego..chyba głównie On, podkopał Twoje Ja skutecznie..Przydałaby Ci sie terapia specjalistów , żebys mogła odzyskac swoje zagubione Ego..

Przeglądał je 3 lata temu. To ja nie mogę sobie tej sytuacji wyjaśnić i zapomnieć. Prawie się z nim wtedy rozstałam, cholernie się starał ponad rok i w końcu na nowo zaczęło być w miarę normalnie (pomijając moje zdrady). Co do Twojego ostatniego zdania, to ta 14 latka wyglądała doroślej niż ja, dwudziestoparoletnia krowa. Wyglądała bardzo dorośle, a umówmy się, 17 latek też ma pstro w głowie. Mój J. nie jest jakimś żigolakiem. Jestem jego 3 kobietą w życiu, 3. partnerką seksualną. Jest bardzo wrażliwy, czuły, ciepły. JEDYNE co mam mu do zarzucenia przez te pare lat związku, to ten kontakt z jej matką i bratem, te zdjęcia i jedno porównanie. Ale podkreślam, że to było jakiś czas temu, powiedzmy, że na początku związku. Czy dobrze zrobiłam spotykając się z nią, nie wiem ale uświadomiła mi ona, że mój J. jest dla niej przygodą z przeszłości. Teraz to ona by mogła mieć 10x lepszego na pstryknięcie palcem (takie wrażenie odniosłam, gdy to opowiadała).
bags, masz sporo racji, wybieram się do specjalisty, jednak nie ze wszystkim się zgodzę. Kocham obecnego partnera i nie uważam, żebym była z nim "na siłę". Nieraz po tych sytuacjach chciałam od niego odejść ale ON bardzo walczył, przepraszał, zabiegał. Gdy się kłociliśmy to on wyciągał rękę, przepraszał, starał się. Także nie do końca masz słuszność. Na pzór wydaję się pewną siebie, otwartą, przebojową dziewczyną. Niestety w środku jestem zakompleksioną galaretką, która ma dość duszenia w sobie prawdy. Dlatego też zawitałam do Was...

beba62, bardzo Ci dziękuję za tą odpowiedź. Uważam, że mądrze mówisz i masz słuszność w tym co napisałaś. Mój facet jest na prawdę dobrym człowiekiem. Mówi, że kocha, okazuje czułość, ciepło, troskę, komplementuje na każdym kroku. Gdy strzelę fochem, to albo łagodzi sytuację albo jest spokojny, stara się rozmawiać. Nie unosi nawet na mnie głosu. Umówmy się, że ja mam charakterek i temperament trudny do ujarzmienia ale on jest moją oazą spokoju. A gdy mówiłam, że to nie ma sensu i może lepiej sobie odpuścić ten związek, to walczył jak lew.

Anonimowa jesteś DDA i masz pewnie ogromy głód akceptacji i miłości. Korzystasz z seksu aby to otrzymywać.

Moim zdaniem znowu zaczniesz zdradzać jak nie popracujesz na sobą. Mogę Ci powiedzieć z doświadczenia, że poszukaj sobie jakiegoś dobrego terapeuty bo jak tego nie przerobisz i nie odbudujesz siebie to będzie jak zamknięte koło.

Sama jestem DDA i miałam straszny problem ze związkami. Dopiero na terapii odkryłam siebie na nowo i zaczęłam rozumieć wiele spraw. To, że pytasz do dużo znaczy, bo już rozumiesz, że coś jest nie tak. Musisz zbudować siebie i swoje własne poczucie wartości wtedy wszystko się zmieni.

No i co uważacie co do tematu "zdrady emocjonalnej" mojego J.? Bo ja bardzo chciała bym mu wybaczyć, tak w pełni ale coś mnie blokuje. Boję się, że spotka swoją eks w tramwaju, czy markecie, boję się imienia w telewizji, boję się kobiet, które mogą być do niej podobne. To jest totalna paranoja. Codziennie śledzę jej poczynania na blogu, oglądam jej zdjęcia. Dostałam pier....ca do głowy na jej punkcie mimo,  że tego nie chce! Miała któraś z was tego typu problem z zaakceptowaniem siebie/jego relacji z eks? Przegadać problem próbowałam ale widziałam, że temat już go męczy, że kręcimy się w kółko z tematem i nic nowego to nie wnosi, prócz moich nerwów i tętna powyżej setki. Mam jakąś paranoję i niebardzo wiem jak z tego wybrnąć. Czy jedynym wyjściem było by rozstanie i rozpoczęcie kolejnego związku?

Dlaczego mówisz, że ta zdrada emocjonalna nie jest prawdziwa? Możesz to wyjaśnić? I gdy pójdę na taką terapię, to może się udać? Zmienię się? Zapomnę o tej dziewczynie w końcu? Mój chłopak na prawdę nie mówi o niej, nie wspomina. Powtarza ciągle, że jestem piękna, że mu się podobam. A ja od razu w myślach mam... że nie umywam się do jego byłej, że ma większy biust (ja go praktycznie nie mam), długie nogi, piękną twarz, pewność siebie. Wiem, że to zepsuta dziewczyna (pare osób mi to powiedziało) ale co z tego skoro jest taka naj... Oczywiście mówię to sarkastycznie.

Mój problem polega na tym, że wciąż marzę o idealnym, czystym związku, gdzie nie było kłamstwa, zawodu, bólu. Gdy związek czymś takim się "skazi" skupiam się na tym obsesyjnie i kręce w głowie filmy. Dodatkowo mocno zalatuje to hipokryzją, bo sama co robię? Ja bym mu zdrady fizycznej nigdy nie wybaczyła, brzydziła bym się nim ale jak myślę o swoich zdradach, to myślę sobie... zasłużył. Myślał o byłej, o tej swojej piękności, to ma. Tylko coż to za kara skoro jest skrywana i będzie w tajemnicy? To jest wszystko chore.

Anonimowa zdrada emocjonalna jest prawdziwa jeśli druga osoba coś czuje do innej, a nie do swojego stałego partnera. Z tego co napisałaś on tylko szukał informacji na jej temat, a twierdził że nic już do niej nie czuje. Nawet jeśli coś było to ja bym dała temu pokój, może początkowo był niepewny Ciebie. W mojej ocenie jesteście w związku kochacie się. Ty go zdradzasz ale ciągle nie daje ci spokoju jego zdrada.

Terapia może bardzo pomóc ale musisz się wysilić. Musisz poczytać o syndromie DDA. Musisz próbować zrozumieć siebie i te wszystkie mechanizmy w Tobie, które każą Ci non stop potwierdzać swoją wartość. Musisz znaleźć niewłaściwe schematy i je wyeliminować.

Jako DDA możesz się dostać na terapię refundowaną przez NFZ. Możesz się zgłosić do AlAnon w swojej okolicy i pogadać o terapii. Pochodzisz z rodziny dysfunkcyjnej podobnie jak ja. Uwierz mi można się z tego "wyleczyć".

Ja jestem "trzeźwiejącą" związkocholiczką, która poczucie własnej wartości miała na poziomie podłogi. Jeśli nic z sobą nie zrobisz będziesz powielać schemat ciągle i ciągle.

Jeśli go kochasz to go nie rzucaj, nie uważam, że powinnaś się z nim rozstawać. Nie zmienia to postaci rzeczy, że musisz sobie pod deklem poukładać. Bycie w zwiazku nie wyklucza powodzenia terapii.

Szczerze to to czy jesteś DDA, czy DDD nie ma dla mnie znaczenia ale jeśli mówisz, że miał ciągi to wygląda mi to na alkoholizm ale nie mnie to oceniać. Moja matka tez nie zalewała się w trupa i normalnie funkcjonowała ale alkoholiczką jest.

Marzysz o cudownej, idealnej i nieskażonej miłości ? No jakbym siebie kiedyś słyszała. Tylko problem polega na tym, że pragniesz bezwarunkowej miłości, której pewnie masz deficyt przez problemy w domu.

Masz fajnego faceta, kochasz go ale go zdradzasz. Pewnie poza poczuciem niskiej wartości masz problem z bliskością. Tworzysz sobie w głowie iluzje, a gdy one się nie spełniają to szukasz jakichś powodów. Wpadasz w obsesje dotyczące spraw zupełnie nieistotnych.

Problem tkwi w twojej głowie. Nie zrozum mnie źle nie mówię, że jesteś wariatką. Masz poważne problemy, które powtarzasz z dzieciństwa. Masz szczęście bo trafił Ci się fajny facet ale nie potrafisz z nim być bo gdzieś w głębi duszy boisz się bliskości.

Pisze ze swojego doświadczenia i ze swojej drogi. Nie mówię tu nic na 100% ja doradzam Ci solidną psychoterapię dla DDA, plus lekturę paru książek o toksycznych rodzicach, kobietach kochających za bardzo, lęku przed bliskością. Może zanim pójdziesz na terapię poszukaj w necie. Jest wiele kobiet takich jak Ty i nie ma czego się wstydzić.

Ważne, że wiesz, że jest coś nie tak. Musisz to w sobie sama poskładać do kupy. To da się naprawić. Możesz mieć z tym facetem jeszcze fantastyczny związek ale nic z tego nie będzie jak nie zaczniesz pracować nad sobą, bo sama go zniszczysz.

Ech... Anonimowa czuję się trochę jakbym czytała historię własnego dzieciństwa. Mój brat był też złotym dzieckiem. Ja też byłam ładna i inteligentna, radosna z poczuciem humoru jednak zbyt mało doskonała dla moich rodziców.

Jestem prawie pewna, że Twój problem wynika ze skrzywdzenia w dzieciństwie. Jednak terapia pomoże Ci o tyle jeśli po pierwsze trafisz na dobrego terapeutę, który zna się na problemie rodzin dysfunkcyjnych.

Kochana musisz zadbać o siebie, pokochać siebie. Marzysz o cudownej miłości ale to o czym marzysz to coś czego nie dostałaś w dzieciństwie. Musisz to zrozumieć, opłakać tą miłość i postarać się zrozumieć czym jest bycie z drugim człowiekiem i jak być z nim blisko.

Bardzo chciałabym Ci jakoś pomóc bo wiem co przechodzisz i sama to przechodziłam. Moja terapia jest jeszcze nie skończona i wiele się o sobie dowiedziałam. Wiele się zmieniło. Zaczynam powoli kochać siebie i nie jestem już tak uzależniona od ocen.

Zrób coś dla siebie, bo inaczej zniszczysz sobie życie. Ja "obudziłam" się bardzo późno. Jest kilka blogów terapia poprzez pisanie, moje dwie głowy. Możesz pogadać z ludźmi o swoim dzieciństwie i o tym jak to działa. Możesz wpaść do mnie na bloga.

Dasz radę tylko musisz się ogarnąć i chcieć się zmienić, chcieć zrozumieć jak to wszystko działa.

Ściskam Cię Anonimowa i trzymam za Ciebie kciuki.

Anonimowa i dobrze, że o tym mówisz. Link do mojego bloga jest w mojej sygnaturce.

http://terapiaprzezpisanie.blogspot.com - to jest link do dziewczyn. Dobrze by było abyś w miłej atmosferze opisała swoje doświadczenie.

Jeśli chodzi o życie seksualne to ja miałam podobnie .

Pisanie o tym pomaga i błagam nie poddawaj się. Nawet jeśli nie jesteś gotowa na terapię to wpadnij na bloga do dziewczyn zobacz na jakiej zasadzie działa. Może spisz swoją historię i zobaczysz. Tam jest wiele mądrych kobiet, które strasznie mi pomogły.

Pamiętaj jednak, że w tej drodze to nie jest towarzystwo wzajemnej adoracji i klepania po pleckach. Dostaniesz tam bardzo otwarte rady i możesz się początkowo przeciwko nim burzyć ale to są ludzie z ogromnym doświadczeniem.

Wiesz nie wiem czy tak miałaś ale ja czasem czułam się fatalnie po takim seksie. Właziłam w bezsensowne relacje bo wydawało mi się, że mam potrzeby seksualne. Jednak to tkwi głębiej. Szukasz miłości, akceptacji, a gdy trafiasz na partnera który może ci to dać uciekasz bo nie potrafisz być blisko. To Twój mechanizm obronny, bo nie umiesz i nie potrafisz. Tak mi się wydaje. To nic złego i na pewno da się naprawić .

Anonimowa bo kobiety uzależnione od emocji (miłości, akceptacji) wykorzystują seks aby dostawać tego haju. Jesteśmy dobre w łóżku i choć czasem nas to upokarza nadal to robimy, nie dbając o siebie.

Kochana zacznij od opisania swojego dzieciństwa. Opisz to co się z tobą dzieje i naprawdę opublikuj to u dziewczyn. Terapia przez pisanie bardzo pomaga.

Widzisz otworzyłaś się przede mną bo jestem taka sama jak ty. To trudny i czasem bolesny proces ale jak tego nie zrobisz to będziesz ciągle gonić za czymś czego nie ma.

Nie ma sensu też się nad sobą rozczulać. Trzeba się ogarnąć i zapanować nad własnym życiem. Dopiero wtedy człowiek czuje się szczęśliwy.
Ja np. ciągle cierpiałam i nigdy tak naprawdę nie potrafiłam się z czegoś cieszyć. Miałam momenty szczęscia ale w większości żyłam w przygnębieniu.

Dasz radę bo nie jesteś sama .

Anonimowa możesz napisać do dziewczyna na maila. Opisać swoją historię albo jeśli masz jakieś pytania to zapytać.

Nie musisz mieć bloga. Musisz mieć tylko konto na blogerze z dowolnie wybranym nickiem. Nie musisz podawać żadnych danych osobowych, pozostaniesz anonimowa.

Ideą każdego bloga jest publiczność i Twój tekst będzie publiczny a pod nim będzie toczyć się dyskusja z dziewczynami.

Postaraj się przygotować sobie taki tekst do publikacji, opisz swoje bolączki.

Przeczytaj zakładki na blogu, historie dziewczyn (między innymi moją) i zobaczysz jak to wygląda - są z boku po lewej stronie. Postaraj się opisać swoje dzieciństwo, swój związek w podobny sposób. Ne sugeruj się tym, że tam dziewczyny wychodzą z toksycznych związków. Ja np. nie jestem z psychopatą, a jednak dzielę się swoimi przemyśleniami.

Zapoznaj się dokładnie z blogiem i sama będziesz wiedziała.

Mam nadzieję, że się pojawisz .

fajka2 tak naprawdę nauczyłam się, żeby nie oceniać ale zgadzam się, że Anonimowa musi pójśc na terapię. Ona jednak musi sama "odrobić lekcje" i zrozumieć jakie kwestie na nią wpłynęły. To co mi się rzuciło w oczy to fakt, że Anonimowa w pewien sposób rozgrzesza swoich rodziców ale nadal pozostaje pod wpływem ich oceny.

Nie wszystkie fora internetowe i sposoby internetowego "wyżycia się" są złe. Oczywiście dopóki ktoś się tylko wypłakuje i wchodzi w rolę tej biednej i skrzywdzonej to nic nie zmienia. Jednak pomimo, że sama jestem w terapii mnie kontakt z dziewczynami z TPP dał bardzo wiele. To są mądre kobiety same po terapii albo w trakcie. Nie mówię aby to mogło zastąpić terapię ale mnie np. cholernie pomaga.

Nawet tu na forum jest wątek dla kobiet kochających za bardzo gdzie jest wiele dziewczyn, które doskonale rozumieją co się z nimi dzieją i wiedzą, że samo wyżalanie się nic nie pomaga. Dlatego nie wrzucajmy wszystkich do jednego wora.

Mam nadzieję, że Anonimowa zrobi krok w dobrym kierunku, znajdzie dobrego terapeutę i skorzysta też z internetowej kopalnii wiedzy i wsparcia.

Ehdi, debby1234, dziękuję Wam za słowa otuchy. Zalogowałam się też na innym forum i tam otrzymałam bardzo gorzką odpowiedź. Że jestem poj...na, zaburzona, "skrzywdzona" przez pojeb... rodzinę, że daję d..py na prawo i lewo, że gdyby nie choroba to bym się nie zmianiła, no i że szkoda mojego chłopaka. Zabolało... Być może faktycznie nie potrafię stworzyć związku ale... On jest ze mną szczęśliwy! Spędzamy dużo czasu razem, nie kłócimy się, okazujemy uczucia, wspieramy... Czy egoistycznym jest to, że nie powiedziałam mu prawdy? On też mnie okłamywał, na pewno nie w takim stopniu ale też. Cytując House`a: everybody lies. I nie mam złudzeń, że jest inaczej. JUŻ nie.