zakochałam się w chłopaku poznanym przez internet

Zawsze odpisuję na jego wiadomości, zawsze. Gdy tylko coś napisze cieszę jak dziecko, jestem cała w skowronkach... Wiem, że czas to najlepsze lekarstwo w takich sytuacjach, zdaję sobie z tego sprawę. Szkoda tylko, że tak musiało być, że musiałam trafić akurat na kogoś, kto rozpamiętuje przeszłość i nie jest jednoznacznie nastawiony na nową miłość będąc przy tym zblokowanym przez rozstanie z byłą ukochaną, którą zresztą nadal kocha On mówił mi, że teraz ma chociaż odrobinę ciszy w swoim życiu, a między nimi nie układało się już na 2 lata przed kategorycznym rozstaniem, więc nie wiem, czy ewentualny powrót byłby w ich przypadku możliwy, ale kto wie, skoro on nadal żywi do niej uczucia... Nie wiem jak to się wszystko potoczy... Najgorsze jest to, że mieszkając od niego ok. 400 km dalej, wariuję, chciałabym się z nim spotykać, albo póki co przynajmniej częściej pisać... myślę, że będąc bliżej niego miałabym większą szansę go wspierać i spędzać z nim czas... Z resztą myślałam, że po naszym spotkaniu (bo wydaję mi się, że zrobiłam na nim duże wrażenie) będzie się częściej odzywał...

Ale mimo wszystko dziękuję

Sama już nie wiem, być może, że "odbiło mi" z tym zakochaniem, powiedzmy w takim razie, że zauroczyłam się nim i nie ukrywam, że bardzo bym chciała spędzać z nim czas i tym samym poznać go takim jakim jest w rzeczywistości - może jak już przeprowadzę się tam gdzie mieszka, będę miała ku temu okazję... póki co brakuje mi go, tęsknię, ale też nie rozumiem, dlaczego tak rzadko się odzywa, mówił mi, że jest teraz bardzo zajęty i że na nic nie ma czasu, no ale nawet jednego głupiego smsa nie może przysłać? Jestem już rozdrażniona, niespokojna, staram się robić swoje, zająć się własnym życiem, czekać na niego, aż będzie gotowy, ale odkąd go poznałam, cały czas zaprząta mi głowę a trwa to już jak mówiłam 5 m-cy...

Dziękuję za słowa otuchy

samotnisia z mojego meskiego punktu widzenia to poprostu On wie ze ma Cie juz w garsci nie musi sie starac o Ciebie bo wie ze Ty czekasz z tel w reku i wlaczonym gg.Mialem taka sama sytuacje jak Ty dziewczyna sie zakochala pisala mi jaki to jetem super planowala przyszlosc bardzo ja polubilem a Ona mi caly czas wypominala ze sie w ogole nia nie interesuje.Pamietaj ze w necie mozna stworzyc osobowosc ktora ma niewiele wspolnego z rzeczywistoscia.Mi moja znajoma dala do zrozumienia ze chyba raczej nic z tego nie bedzie wiec sie wycofalem chodz dala cien szansy ze moze sie cos zmienic jak przyjedzie na wakacje ale to tylko takie pisanie.Daj chlopakowi spokoj nie mysl o nim tyle bo sfiksujesz bedzie zainteresowany zateskni to napewno poszuka byle jakiego pretekstu by sie z Toba skontaktowac.Wiesz my faceci nie jestesmy wylewni jesli chodzi o uczucia ja np wole okazywac uczucia niz o nich mowic i jestem pewny ze nie tylko ja tak mam ale wiekszosc samcow.Szkoda ze do mojego miasta sie nie przeprowadzasz .A tak na powaznie wiecej luzu co do znajomosci z tym chlopakiem.Pozdrawiam.

Wiem, wiem wszyscy macie rację. Tak czy owak postanowiłam się na razie do niego nie odzywać, zobaczymy czy zatęskni... Do tej pory zakochiwałam się bez wzajemności, a teraz pojawiła się szansa na coś naprawdę fajnego... ale cóż, nikogo nie zmusimy do miłości... mam nadzieję, że prędzej czy później się odezwie...

kacper1978 skąd wiesz, że nie przeprowadzam się do Twojego miasta, może akurat, w końcu nie podałam jego nazwy

A jednak nie, mój kierunek to północ Polski Ale dzięki za miłą propozycję A wracając do tematu to z naszą znajomością było tak, że on sam dał ogłoszenie na pewnym portalu, że szuka dziewczyny do rozmowy, przyjaźni a może nawet czegoś więcej i oczywiście nie kryły i nie kryją się za tym jakieś niecne zamiary - poznaliśmy się i wszystko jest ok. On szukał kogoś, by pocieszyć się po rozstaniu z ukochaną, a nas po prostu połączyła taka póki co "internetowa przyjaźń". Mam nadzieję, że gdy już przeprowadzę się tam gdzie mieszka, wszystko zacznie się układać i może poznam go bliżej, poznam jego prawdziwe oblicze i kto wie, może wtedy on przejmie inicjatywę o ile oczywiście będzie mu na mnie zależało...

No w sumie tak, masz rację, przeprowadzam się tam dla siebie, nie dla niego. Macie rację, powinnam wyluzować i zająć się sobą, w końcu jesteśmy przyjaciółmi, a co z tego będzie - czas pokaże, w końcu zawsze można się przyjaźnić, a kto wie może na mojej drodze pojawi się ktoś bardziej "chętny i gotowy" W każdym bądź razie nie będę się załamywać, a tym bardziej narzucać, z resztą nigdy mu się nie narzucałam i nigdy też nie dałam mu odczuć jakiejś desperacji z mojej strony. Zostawiam wszystko losowi...

I co ja mam teraz zrobić. Nie potrafiłabym mu teraz spojrzeć w oczy. Mam wrażenie, że wszystko popsułam, a przecież nie chciałam. On mi napisał, że równie dobrze to ja mogłam napisać pierwsza... Niby jest ok, pogodziliśmy się, że tak powiem, ale czuję, że wyszłam przed nim nie na tą, na którą może liczyć tylko na jakąś wariatkę co żąda zobowiązań bo jak nie to koniec... Ja wcale taka nie jestem, nie o to mi chodziło, ale wyszło jak wyszło i co teraz? Myślałam o tym by po prostu przestać się odzywać, może potrzebna jest nam przerwa, ja już nic nie wiem, doradźcie coś. Pozostaje mi być jego przyjaciółką, właściwie rzeczywistość powinna wszystko zweryfikować. Ja tylko chciałabym się w końcu zakochać z wzajemnością. Czuję, że właśnie teraz jest odpowiedni czas na miłość w moim życiu. Brakuje tylko jednego...

Na początku też wydało mi się to niemożliwe, żeby nie mieć chwili na chociażby smsa. Powiedziałam mu o tym. Ale on tak przekonywająco odpisał mi, że uwierzyłam i chyba ufam mu nadal. Napisał przecież, że mnie bardzo lubi. Ja miałam być dla niego wsparciem, przyjaciółką do rozmów, a zaczęłam kombinować... wyczuł to i jakoś wszystko zawisło w powietrzu. On jest dżentelmenem, przekonałam się o tym, nigdy by mnie nie skrzywdził, a jak by nie miał już więcej ochoty pisać to by mi to powiedział, w końcu jasno go o to zapytałam. Mam nadzieję, że nie zerwie kontaktu. Jemu naprawdę jest ciężko, bo wiem o jego zaległościach, studiach, pracy, to rzeczywiście obciąża człowieka. W końcu zawsze się do mnie odzywał, nawet po dłuższej przerwie, tak po przyjacielsku, pytał co u mnie, jak się miewam, bo miał mnie za przyjaciółkę, dopiero ja zaczęłam domagać się więcej i więcej, a powinnam tak naprawdę być miła i siedzieć cicho czekając na rozwój wydarzeń.W końcu nic na siłę. Wdzieliśmy się dopiero dwa razy, tj.spędziliśmy razem dwa miłe wieczory. Jeśli zaczniemy się widywać regularnie, jeśli będzie chciał, to może los da mi (nam) szansę? Do niczego go przecież nie zmuszę, to zależy czy on będzie gotowy i sam zainteresuje się mną w "ten" sposób,tyle że teraz mam co do tego mieszane uczucia...

On mi się podoba, ostatnio nawet śniłam o nim... ale męczy mnie to już. Chyba rzeczywiście dam sobie spokój. Rozczarowałam się tym wszystkim... nie chcę żeby z łaski odzywał się, chyba że będzie tak jak napisała alone i po tym wszystkim urwie się nasz kontakt. Chociaż gdyby miał mnie dość to by mi to napisał, w końcu jasno postawiłam sprawę: albo przyjaźń albo koniec... a potem go za te fochy przepraszałam... Tak czy inaczej nie odezwę się już do niego

mi się wydaje, że powinnaś dać mu czas... nie którzy tak reagują... trzeba poczekać i zobaczyć... jakoś go zachęcić... zazdrość dobrze działa na facetów

Dobra decyzja:) Wytrwałości:*

ja też mam podobny dylemat... nie chce się narzucać i tak dalej... ale koleżanka mi poradziła żebym to ja właśnie pierwsza napisała czy zagadała... nie którzy faceci też są nieśmiali i pierwsi nie zrobią kroku... a to że są nieśmiali nie oznacza, że są gorsi (mogą się tak zachowywać po np nie udanych wcześniejszych związkach, itp.)... jeżeli Ci zależy to walcz...
LEPIEJ JEST ŻAŁOWAĆ RZECZY KTÓRE SIĘ ZROBIŁO, NIŻ TE KTÓRYCH SIĘ NIE ZROBIŁO...

Głowa do góry, będzie dobrze

Dziewczyno! No otrzeźwiej trochę! Powtarzam po raz kolejny:
JEŚLI FACETOWI ZALEŻY, TO ZNAJDZIE I CZAS, I SIŁY, I CHĘCI NA KONTAKT, SPOTKANIA.
JEŚLI FACETOWI ZALEŻY, TO ZROBI WSZYSTKO ABY NIE DAĆ TOBIE O SOBIE ZAPOMNIEĆ.
A skoro on nie ma na Ciebie czasu, sił, nie pamięta o Tobie i nie wyraża chęci pogłębiana znajomości, to po co mu sie narzucasz?

Samotnisia przeczytalam wszystkie Twoje posty i wniosek jest tylko jeden: JEMU NA TOBIE NIE ZALEZY. W kazdym poscie probujesz go usprawiedliwiac brakiem czasu, rozstaniem z dziewczyna, odlegloscia, Twoim zachowaniem. Kochana nocna lampka ma racje, on nie jest Toba zainteresowany. Jak z boku to czytam to odnosze wrazenie ze jestes zdesperowana, zakochana i troszke naiwna bo wierzysz ze on do Ciebie cos moze czuc. Jesli na prawde by tak bylo to by znalazl czas zeby sie odezwac. Chocby nie wiem jak czlowiek byl zajety to czas na pojscie do kibla ma, na rozmowe ze znajomymi tez, na to aby zjesc obiad rowniez, wiec na to aby wyslac sms a zajmuje to przy dobrych warunkach 30 sekund tez ! Rozumie jak sie czujesz, potrzeba Ci milosci, zauroczylas sie i bardzo Ci na nim zalezy. Bylam kiedys taka jak Ty, serio. Ale z wiekiem robie sie madrzejsza i bardziej zdystansowana co mi pomaga w zyciu. Mam kontakt internetowy z chlopakiem poznanym na wakacjach. Biore to na luzie, zajmuje sie swoim zyciem i traktuje to z przymrozeniem oka. I wiesz co ? czuje ze mam kontrole nad sytuacja bo sie nie nazucam, i traktuje to jako zwykla przyjazn. I tak jest najlepiej, bo pamietaj ze chlopaki lubia zdobywac a jak zaczniesz sie nazucac to sie wycofa bo chlopaki nie przepadaja za takimi dziewczynami. Poczytaj sobie ksiazke: Jemu na Tobie nie zalezy + dlaczego mezczyzni kochaja zolzy. Sa to dwe swietne ksiazki ktore na pewno zajma Ci czas i z ktorych na pewno cos wyniesiesz. A co Tobie moge poradzic? Nie odzywaj sie juz do niego, nie pisz, zyj swoim zyciem, staraj sie o nim mniej myslec, poznawaj ludzi, idz z kolezanka na impreze, kup sobie nowy ciuch, i przeczytaj te ksiazki. I jeszcze jedna wazna rada: Nic na chlopaka nie dziala najlepiej jak brak kontaktu ! to tylko od Ciebie zalezy jak pokierujesz swoim zyciem, dlatego ucz sie, ucz i jeszcze raz ucz trzymam kochana kciuki !!

może na serio ma dużo na głowie... albo jeszcze nie chce rozpoczynać nowego związku, może się boi itd.
trochę zrozumienia...
jak się zabujałaś to koniec... czy ma to sens czy nie i tak będziesz na niego czekać...
ale kto wie może w końcu uwierzy jeszcze w szczęście i da Wam szanse...

nadzieja matka głupich ale bez niej w życiu ciężko żyć...
życzę Ci szczęścia

nie chodziło mi o to żeby się uwieszać na nim...
ludzie są skomplikowani z natury i często nie wiedzą czego tak naprawdę chcą...

Dobrze powiedziane saffari Nic na siłę.

Myślę, że to naturalne, że te pierwsze bliższe relacje damsko-męskie u każdego są nieco naiwne. Z całym szacunkiem do Ciebie Samosiu, ale tak trzeba to nazwać. Mimo to, wcale nie odradzam Ci tego kontaktu z nim. Mimo, że jestem mężczyzną, to jak byłem nieco młodszy, to miałem takie samo podejście jak Ty. Bardzo szybko się angażowałem, a odległość nawet 500km nie sprawiała, że te uczucia choćby trochę przygasały. Mimo iż związek, który w moich wtedy był idealny, rozpadł się po 2 latach z powodu odległości ( byłem wtedy uwiązany studiami dziennymi ), przeżyłem na prawdę wspaniałe chwile i myślę, że taka miłość nie skażona jeszcze racjonalnym myśleniem jest warta każdego dnia, który jej poświęcamy. Teraz, gdy jestem starszy o te kilka lat i mam już za sobą różne perypetie z kobietami, muszę powiedzieć, że o wiele ciężej znowu poczuć te same motyle w brzuchu
Co do tego chłopaka, spróbuj inaczej. Ty za bardzo pokazujesz mu, że Ci na nim zależy i w jego oczach możesz wyglądać jak atrakcyjna Rumunka pragnąca Ci wywróżyć z dłoni ( oczywiście nie za darmo ). Skoro on tak bardzo przeżywa rozstanie, to spróbuj delikatnie z nim o tym porozmawiać. Daj mu się wygadać! Mężczyźni także tego potrzebują, ale rzadko wam o tym mówią, ponieważ obawiają się, że przez to nie będą "tacy męscy" i przez to ich samopoczucie jeszcze bardziej upada. Pokaż mu, że z Twojej strony nie musi się niczego obawiać. Jeśli uda Ci się z nim wybudować szczerą przyjaźń, to masz szansę wybudować porządne filary pod coś więcej . Tu jednak mała uwaga. Jeśli kategorycznie nie będzie chciał się przed Tobą otworzyć, to nie rób tego na siłę!

Nie rozpędzaj się tak bardzo. Przyjaźń to najlepszy wstęp do dalszego etapu, który może... ale w cale nie musi nastąpić...

Doceniam wasze opinie i rady. Wiem jestem głupia, mam romantyczną naturę, w dodatku to moja pierwsza taka poważniejsza znajomość z chłopakiem, więc nie dziwcie się, że głupieję... Rzeczywiście, swoją zaangażowaną postawą dałam mu znak, że mi zależy, ale też nigdy nie odegrałam przed nim jakiegoś przedstawienia, przynajmniej tak mi się wydaje Postanowiłam udostępnić dla Was treść naszych ostatnich e-maili.

Treść usunięta przez moderatora ze względu na naruszenie regulaminu forum.

Sorki, za dłuuugi post, ale sami powiedźcie czy ja naprawdę źle zrobiłam??? Czy aż tak bardzo się narzucałam? Ja chciałam tylko wyjaśnić pewne skompilowane sprawy między nami, a mianowicie: co dalej? Nie odzywał się tak długo, a ja właśnie czekałam na jego ruch. Ciekawe co by zrobiła któraś z Was, gdyby chłopak po spotkaniu milczał prawie miesiąc? Co sądzicie o tych wiadomościach??? Spójrzcie też na to z mojej strony. W końcu zapytałam wprost czy chce utrzymywać kontakt czy nie. A on nic nie odpowiedział. Gdyby miał mnie gdzieś przystanąłby pewnie na zerwanie, a tak... sama już się pogubiłam... Tak czy inaczej, myślicie, że nasza przyjaźń po tych nieporozumieniach przetrwa?

...

Wiecie co ostatnio odkryłam... cóż od czego są portale społecznościowe. Z czystej ciekawości, mając chwilę czasu, poszperałam tu i ówdzie i znalazłam to czego chciałam, a mianowicie jego zdjęcia z byłą dziewczyną. Zaskoczyły mnie, bo okazało się, że jestem do niej podobna! Naprawdę. To chyba czysty przypadek. Moje pierwsze zdjęcie jakie mu przesłałam, kiedy po raz pierwszy wymieniliśmy się nimi na mailu, było zrobione w dość artystyczny sposób, czarno-białe. Kiedy zobaczyłam tamtą, na znanym wszystkim portalu, jej zdjęcie było bardzo podobne do mojego! Też czarno-białe i w podobnej pozie. To niesamowite. On nigdy nie mówił mi o niej jakoś szczegółowo, wiadomo, nie mówił też jak się nazywa, ale jak widać sama do tego doszłam i konkrety już znam. Dziwnie się teraz czuję, tym bardziej gdy zobaczyłam ich wspólne zdjęcia, jak się przytulają i całują Poczułam się okropnie. Jak sobie o tym pomyślę, to wychodzę z założenia, że nic z tego nie będzie, że jakoś przechodzi mi "ochota" (przepraszam za głupie określenie) na niego. Wiem, że między nimi już wszystko (chyba?) skończone, ale teraz po prostu nie potrafię o nim myśleć w ten "fantazyjny" sposób, bo zaraz włącza mi się obraz ich szczęśliwych...  

PS: Przepraszam moderatorów za udostępnienie treści prywatnej korespondencji.