Depresja

Też byłam w takiej sytuacji kiedy nie miałam sił aby żyć. Niestety nie pomożesz sobie sama w tym, bez szczególnego wsparcia, ale zbyt ogólnikowo piszesz...Rozwój zawodowy, czy podjęcie jakiś decyzji w tej kwestii z pewnością Ci pomoże, ale może jakieś szczegóły chętnie pomogę i doradzę:) Każdy krok do przodu zawsze napawa nadzieją i dodaje skrzydeł:) A jak Twój chłopak w tym wszystkim? Rozmawiacie o tym?

Pisze ogolnikowo przepraszam nie wiem od czego zacząc początek, Wszystko sie zaczeło w dziecinstwie wychowywałam sie w patologicznej rodzinie,bez okazywanej miłosci,wiecej przemocy i zła. Wychowywały mnie siostry i dzieki Bogu wyszłam jakoś na człowieka który idzie tą dobrze obraną drogą. Obecnie pracuje na dwa etaty nie lubie siedziec przy tv uwazam ze to strata czasu, Lecz problem tkwi we mnie, 5 lat temu zaczeły wypadac mi włosy zle sie czułam okazało sie ze mam łysienie plackowate to choroba ktora dotyka dość dużo kobiet. O ponad 5 lat chodze w peruce i od ponad 5 lat przechodze koszmar,moj były mnie zostawił bo jak powiedział jestem koszmarna i nie moze na mnie patrzec,zaś obecny partner jest nad wyraz wyrozumiały,troskliwy i kochany. Ale strach ktory mnie paralizuje to taki ze zostane ponownie odrzucona z tego samego powodu,chodz Arek powtarza mi to ćzesto " MÓZG CZŁOWIEKA IGNORUJE WADY I NIEDOSKONAŁOŚCI OSOBY KTÓRĄ KOCHAMY" zebym nie przejmowała sie tym  a zaczeła z tym walczyc i ze bedzie mnie wspierał. Wiem co powiecie ze mam wspaniałego i kochanego faceta, tak jest kochany ale moja panika jest gorsza od tego wszystkiego i nie potrafie jej sie postawic ciagle widze w sobie łysą i brzydka poczware,ktora marzy ze gdy rano  otworzy oczy  zobaczy długie i piekne blond włosy jak kiedys oraz swoj uśmiech.

osamotniona_dusza,  wiem jak bardzo jest to bolesne. Ja włosy straciłam w wieku 17 lat, odrosły po 2 latach...
Masz alopecia tatatis? Ja miałam tylko alopecia areata ale i tak sobie z tym nie radziłam.

Stan podobny do Twojego miałam od bardzo, bardzo dawna. Próbuję robić małe kroczki. Nie poddaję się, chociaż więcej jest chwil zwątpienia i żalu niż ulgi. Próbuję nad sobą pracować dzięki ludziom poznanym na tym portalu. I Ty też takich spotkasz

My Ci pomożemy.

"może warto spróbować na jajo (no chyba że golenie jest niewskazane ze względu na podrażnienia). Cała reszta to już kwestia przyzwyczajenia. Możesz przy tym nosić chustkę, czapeczki. I ..... otoczenie "

Klarek, wiesz, łysienie plackowate jest bardzo bolesne dla większości ludzi. Zwłaszcza dla kobiet. Nie mówię o bólu fizycznym oczywiście...
 
To jest tak, że gdy mężczyzna jest łysy - z reguły nadal jest atrakcyjny.
Gdy kobieta straci choć odrobinę włosów - czuje się "ciagle widze w sobie łysą i brzydka poczware,ktora marzy ze gdy rano  otworzy oczy  zobaczy długie i piekne blond włosy jak kiedys oraz swoj uśmiech."
I tutaj zasadniczo osamotniona opisała stan, który jest bliski dużej ilości Kobiet, cierpiących na tę przypadłość.

Co więcej, kobieta stara się za wszelką cenę dbać o te włosy,które zostały... A nie golić się na łyso...Mówię z doświadczenia Klarku... Choć może się mylę...Tak było w moim przypadku.

Metody które wymieniłeś - chustka, czapka - są dobre, ale tylko na krótką metę...I nie poprawiają sytuację tylko phownie, wizualnie. Chustka nie pomoże poczuć się troszkę bardziej komfortowo czy atrakcyjnie...
   
To miłe, że takie Kobiety Ci się podobają. Szkoda, że takich ludzi jak Ty jest niewielu. Ja spotykałam się raczej z nietolerancją. Powiem Ci, że straciłam 1/3 włosów. Nie wiem dlaczego wypadły. Nie wiem dlaczego odrosły. Podobno od stresu. Teraz mam takie napady, że potrafię kilka razy dziennie sprawdzać, czy nie robi mi się ten cholerny, okrągły placek...

PS osamotniona_duszo, dlaczego się nie odzywasz? Daj nam znać co u Ciebie i jak się czujesz...