Wychowanie dzieci dzisiaj: sukces czy porażka?"

Niestety muszę się z tym zgodzić. Nie dalej jak kilka dni temu byłam świadkiem pewnej sceny w lodziarni:
weszła matka z około 10-letnim grubaskiem. Jojczył to kupiła mu loda i gdy tylko chłopiec tego loda (1 gałka na wafelku) dostał w rękę i raz liznął: lód mu spadł na ziemię.
Co zrobił chłopiec? Wydarł się na cały lokal i to jakieś 2 sekundy po upadku loda miał już gotowy tekst: "Popatrz, źle mi nałożyła i spadł!".
Co zrobiła sprzedawczyni? Zareagowała natychmiast: "Nałożę ci kolejnego".
Co zrobiła matka? Nic.

Moim zdaniem, każdy jeden popełnił tu błąd:
Chłopiec- bo zachował się maksymalnie niekulturalnie i od razu znalazł winnego: nie siebie,
Sprzedawczyni: bo uległa kaprysowi. Ciekawe czy gdyby mi przez nieuwagę wypadło ciasto z talerzyka, też by mi nałożyła za darmo kolejny kawałek?
Matka: Bo nie dała dziecku odpowiedniej lekcji.

Co do punktu 1: chyba sobie jaja robisz
Punkt 3 też jest przebojowy
Punkt 2 obserwuję co jakiś czas. Mniej rozgarnięci rodzice sądzą, że wszystko co robi ich dziecko jest wspaniałe, nawet zniszczenia. No i że wszyscy będą się tym zachwycać.

No to akurat są sytuacje ekstremalne . Do takich mniej - często widzę sytuacje, gdzie np. wnusio z babcią z zakupów wracają, babcia niesie wszystkie torby, a wnusio - widać, że młody, ale chłop "na schwał", idzie i je loda.

Ja sama byłam dość rozpieszczona przez  dziadków, z tym że moja mama usiłowała z tym walczyć, jednak ja sama wyleczyłam się dopiero, jak spędziłam wakacje z młodszą kuzynką, która swoim rozpieszczeniem wyprzedziła mnie na starcie o milion lat świetlnych - ale ją psuła cała rodzina. Jakoś tak ogarnęłam dopiero wtedy, jakie niektóre zachowania są denerwujące - zwłaszcza, że do tej pory to ja byłam pępkiem świata, przynajmniej dla dziadków. No i dziadkowie sami się napawali moim istnieniem, nie wymagali tego od innych, a u niej - rodzice, babcia - żądali tego od otoczenia. Jako przykład - jakaś rodzinna impreza, prezenty dla dzieci, ona chce rozpakować wszystkich. Nasz kuzyn, przyzwyczajony, że jej wolno, oddał spokojnie, ja z bliższymi kuzynkami i moim bratem narobiliśmy rabanu. Kuzyn się huśtał na koniku - daj - proszę. Któreś z "nas" się huśtało - daj - spadaj ;p. W ogóle jej matka miała jakiś kompleks księżniczki z Disneya - nie dla jej córki piaskownica, wyłażenie z domu przez balkon, łażenie po drzewach (ubierała ją w suknie z falbanami, po drzewach w tym to też bym nie skakała), dziewczynka miała siedzieć z dorosłymi i rozkosznie wyglądać. No i tragedia - bo jak my przyjeżdżamy, to wyłazimy przez ten balkon, biegamy, skaczemy... J. też chciała, ale została usadzona przez matkę pytaniem o treści mniej więcej takiej:
- Chcesz być damą, czy dzieckiem podwórka?
J. chciała być damą (sześcioletnią, ale co tam), więc siedziała dalej. Przeszło jej dopiero, jak urodziła jej się ciężko chora siostra i chcąc nie chcąc wszyscy jej odpuścili, gimnazjum też jej dobrze zrobiło. Jako dziecko jej nie znosiłam, teraz mamy całkiem dobry kontakt.

Jak to czytam, to wychodzę na osobę z psychicznej rodziny. Przysięgam, że ewenementem na taką skalę jest tylko moja ciotka i to dalsza .

Aewusiu, mój brat ma wnuczkę, która w styczniu skończyła dwa lata.
To śliczna, rezolutna dziewuszka.
To pierwsza wnuczka w obydwu rodzinach.
Nie mogę patrzeć, jak ją wszyscy psują, swoim pozwoleniem na niedozwolone zachowanie.
Majka może wszystko, włącznie z włożeniem tłuściutkiej łapki do mojego rosołu, w poszukiwaniu makaronu.
Jak coś zbroi, wszyscy radośnie "kwiczą" i zachwycają się jej sprytem, inteligencją i stanowczością, którą ja nazywam "oślim uporem"
Gdy w gronie rodzinnym, próbuję skrytykować "Księżniczkę", a przede wszystkim sposób wychowania przez synową mojego brata, bo jego syn, ma klapki na uszach i zbyt ciemne okulary, aby coś słyszeć i zobaczyć,wtedy słyszę: Poczekaj, poczekaj, będziesz miała wnuki, to zobaczymy, jak je wychowasz!
A ja odpowiadam, że moje wnuki, będzie wychowywała córka z zięciem, a ja ewentualnie, mogę je nauczyć wierszyków, zabaw i innych dziecięcych gier, których nie umieją dzisiejsze maluchy.
Co do Twojego nr1, to ta mamuśka nie kochała swojego syneczka, bo jeżeli wiedziała, że synuś taki zmaltretowany, mogła swoje ciało pozostawić w stanie pionowym, a dziecko usadzić na siedzieniu.
Też by się spotkała z dezaprobatą, ale jakoś by to wytłumaczyła, w razie głośniejszych "szeptów".
A dzieciaki z buteleczkami, będziemy mogły podziwiać, jak zaczną się upały, bo już nie jedno widziałam, nawet mamusię, która wyżlopała dziecku picie, komentując głośno swój wyczyn: "nie będziesz kropił jak kropidłem, nie jesteś księdzem. Maluch miał roczek, bo zapytałam, co zrobi, jak będzie mu się chciało pić?
Mama odpowiedziała, że jak poczuje mocne pragnienie, to nauczy sie, że nie można wymachiwać butelką. Nie będę mogła sprawdzić, czy nauka podziałała.

Eileen, ona zazwyczaj poszukiwania kończy na moim talerzu, a przy stole, nie słychać moich protestów, bo zagłuszają je śmiechy pozostałych domowników.
Ostatnio mi powiedziano, że psuję dziecku zabawę, bo je tylko karcę, więc pewnie nie będzie mnie lubić, gdy podrośnie.
Dużej straty nie będzie, ja mam kogo lubić, a to nie Majki wina, że dorośli, nie umieją jej wychować.
Szkoda mi tego dzieciaka, bo nawet nie wie, jaką krzywdę jej wyrządzają ci, co ją kochają.

W zeszłym tygodniu byłam na rozmowie kwalifikacyjnej w sprawie pracy jako opiekunka dla 2-letniego wulkanu energii. Siedzę sobie z rodzicami chłopca na kanapie, on sam słabo zainteresowany moją obecnością, biega z kuchni do pokoju, aby pooglądać śmieciarkę. Rozmawiamy, opowiadam im o sobie, i nagle pada pytanie; " Czyli nie przeszkadzało by Pani, gdyby się wyrwał na spacerze, i zaczął uciekać?". Nie wiedziałam jak to pytanie traktować, ale w końcu musiałam coś odpowiedzieć, więc powiedziałam że owszem, przeszkadzałoby mi, i gdyby trafił się na spacerze ze mną taki wybryk z jego strony, zapewne nie wyszedłby na dwór przez cały następny tydzień. Mama chłopca była bardzo oburzona moim podejściem do sprawy, no bo jak to tak, ona gania swojego syna po mieście, a ja za pieniądze nie chcę?

3 lata temu też byłam na spotkaniu kwalifikacyjnym, na którym dla odmiany wszystko poszło dobrze, i zostałam zaproszona na okres próbny. Przyszłam na następny dzień, i wpadłam jak śliwka w kompot. Do tej pory nie jestem w stanie stwierdzić, kto mnie bardziej zmęczył; rozpieszczona i bezustannie becząca podopieczna, czy obsesyjnie trzęsąca się nad nią matka...
Ustalenie było takie, że mama małej jest na górze zamknięta w pokoju, i uczy się do sesji, a ja się opiekuję dziewczynką na dole. Oczywiście rzeczywistość miała się zupełnie inaczej. Gdy mama tylko znikała na górze, dziewczynka zaczynała płakać. Płakała tak bardzo, że aż łapała bezdechy, i nie mogłam ją niczym uspokoić. Myślałam, że to może jakiś lęk separacyjny, że za krótko mnie zna i nie ma do mnie zaufania, ale wystarczyło, że pobyłam z nią trochę dłużej, żeby zauważyć, że to matka jest winna tym wszystkim zwichrowaniom. Kobieta zjeżdżała po poręczy schodów, aby podejrzeć co robimy. Wtedy mała słyszała skrzypnięcia podłogi, widziała jej cień i zaczynała płakać, a ona patrzała na mnie tak, jakbym jej dziecko chciała wrzucić do worka i podłożyć na tory kolejowe. Tłumaczyłam, że sama sprawia, że dziecko czuje się niepewnie, bo czuje jej lęki. Mówiłam, że gdy była na górze, mała zaczęła interesować się zabawkami, i pomału się relaksowała. Problem powrócił wraz z jej obecnością. Doszło do tego, że matka popłakała się dla odmiany, a dziecko widząc jej łzy, już kompletnie skojarzyło mnie z czystym złem, i nawet nie chciało się ze mną pożegnać. :-/

Osobiście jestem też bardzo wrażliwa na słownictwo dzieciaków. Nie podoba mi się, gdy mówią do mnie per TY. Pewnego dnia zwróciłam dwóm chłopców w wieku ok. 6 lat uwagę, że nie mówi się "Co ona powiedziała?", tylko "Co ta Pani powiedziała?". Jeden z nich rozpłakał się rzewnie, przyszła zdenerwowana matka, bo musiała ruszyć siedzenie i przerwać plotki, syn nawciskał jej, że krzyczałam na nich, i dostałam reprymendę, że jak jeszcze raz będę krzyczała na jej dzieci, zgłosi zawiadomienie na policję. Oczywiście próbowałam sprostować relację małego, ale w starciu z nim byłam bez szans... Bardziej hardcorowy przypadek miał miejsce zimą. Z Boskim wzięliśmy Merdatego na spacer, i spotkaliśmy trzy dziewczynki w przedziale wiekowym mniej więcej od 3 do 8 lat. Ich Tata szedł z psem w nieznacznej odległości za nimi. Małe z twarzyczek jak aniołeczki, dosłownie. Ale gdy w pewnym momencie usłyszałam z ust najstarszej zwrot skierowany do średniaczki: "Co Ty pie*dolisz?", to uznałam, że to nie są aniołki, a diabełki wcielone. Oczywiście zero reakcji ze strony Taty, a sama nauczona doświadczeniem, wolałam się nie wychylać...

za zepsucie całkiem niemało odpowiedzialne są babcie/dziadkowie. Moja koleżanka postanowiła dziecko dać pod opiekę niani jednak, bo nie chce, by babcia małą zepsuła, a wyczuwa, że dokładnie tak by było Efektem jest jej podopieczna, pierwsza wnusia, która ma 4 latka i jeszcze chodzi z pieluchą (od 4 miesiąca życia z babcią).

Ja jako matka byłabym bardzo zdziwiona Twoją odpowiedzią.
Bo dla dwulatka termin tydzień, jest jak wieczność.
Jeszcze dzień,dwa by dziecko przełknęło,ja też, to sowita kara + tłumaczenie. A jeśli dziecko ma problemy ze skupieniem się to już jak grochem o ściane nieiedy.
Ale tydzień?
Takiej niani raczej bym tez nie przyjęła i nie chodziłoby tu o pieniążki.

Kara tak,ale adekwatna do przewinienia i wieku.

O tak... Zgadzam się.
to per Ty, jest zmorą jakąś.
Pamiętam że gdy miałam jakies 17 - 19 lat,małe dzieciaki tak pięknie mówiły 'dzien dobry pani". Głupio się wtedy czułam,bo jaka ze mnie pani.
A teraz?
Aż się tęskni za tamtymi czasami.
To jeszcze nic...dzieciak jak zwrócisz uwagę potrafi Cię wyzwać i obrzucić najgorszymi wyzwiskami,a jak pójdziesz do jego matki, to malo po twarzy nie dostaniesz, bo jej skarbek nigdy w życiu! Aniołek,ja się czepiam i sru drzwiami przed nosem.
Aż czasami ma się ochotę,nie dziecko,ale tę matkę za ucho i do góry i do rozumu przemówić.

Dziecko musi znać swoje granice, musi być prowadzone łagodną,ale stanowczą i nieugięta ręką.
A my musimy miec silniejszą wolę,nerwy i upór od nich
I pamiętajmy że każde dziecko jest inne....

Naprawdę mam przykład w swojej rodzinie. Tak piekna,mądra dziewczynka...a tak zepsuta...
Jako półtoraroczna dziewczynka znała tak brzydkie słowa że mi jedynki ze zdumienia wypadały...
Jak do matki można powiedziec - odpie*** sie su**? bo mama chciala jej wytrzec buzke...
Czar pryska...a mama hihihi - jej reakcja...

Ale cóż babcia klnie jak szewc,mama jak szewc to dziecko ma sie kulturalnie odzywac?

Czasami nie zdajemy sobie sprawy ile dziecko wynosi z domu i swoim zachowaniem pokazuje obraz naszej rodziny.
Nie jest to oczywiscie tak, ze jak zle sie uczy,klnie i bije to tak jest w domu....czasami czynniki zewnetrzne potrafia zepsuć dziecko,pomimo usilnych staran rodzica aby tak nie nastapilo.
Bo nie jestesmy w stanie kontrolowac np. 7 latka 24h - szkola,podworka (w szkole co sie dzieje to "apokalipsa').

ja co prawda klnę za dużo,ale moje dzieci np.syn 12 letni takich słów nie uzywa,nawet przy kolegach nie zauwazyłam,2 latek jeszcze z bardzo mówić nie umie wiec nie wiem jak bedzie
jak ja byłam mała i powiedziałam do mamy na TY to prawie sciera po plecach dostałam nigdy więcej nie próbowałam tak powiedziec
a teraz widzę że to jest normalne wsród dzieci

moje dzieci nauczone są co wolno a czego nie,starszy syn juz ma taki nawyk że czasami pyta sie czy może sobie np.jogurt zjeść,wiem to trochę głupie ale chyba zostało mu to z młodszych lat,gdy o wszystko sie pytał

mam znajomą która swoje dzieci wyszkoliła tak,aby chodziły po kolegach i o jedzenie sie prosiły,chociaz w domu biedy nie ma
przychodzą do córki mojej drugiej znajomej,bawią sie tam razem dajmy na to 10 min,i ta co przyszła mówi do matki tej drugiej

-proszę pani jestem głodna
-a co chcesz zjeść-pani pyta
-4 kanapki sklejone,z jakąs wędlina

dobra można to raz czy dwa przełknac ale nie codziennie,to nie instytucja charytatywna
więc teraz ta moja kolezanka odpowiada do tej dziewczynki,że jak jesteś głodna to idz do domu sie najedz

i tak jest wszedzie gdzie by to dziecko nie poszło to woła jeść,a mataka co jej tam nic sobie z tego nie robi,bo zamiast zająć się dziecmi od switu do nocy lata po 15 koleżankach

druga kolezanka ma syna który może wszystkich trzaskać ,gryźć,szczypać dobrze że jeszcze dobrze nie mówi bo pewnie nawyzywałby
a ona siedzi i ma to gdzieś,tylko że jak synusia ktoś lekko trzepnie to jest wojna

dzieciom od małego trzeba wpajać co wolno,a czego nie

A co myslicie o mowieniu do rodziców po imieniu? ja sie z tym spotkałam

Chodzilo mi konkretnie o dzieci ktore mowią do rodzicow po imieniu, ludzie dorosli to już inna bajka
Nasza Mloda w zabawie,podczas wyglupow z ojcem  coraz częsciej do męza po imieniu mowi, są to sytuacje kiedy sie wydurniają,takie typowe na luzie, ,mąż jest zupelnie bierny,kiedy podczas wariacji corka do niego po imieniu zawoła,Ja mimo tego zwracam jej uwage,ale albo zero odbioru ,albo slysze od niej abym sie nie wtrącala
Mam mieszane uczucia co do tego

Droga autorko- to jak "chowają" swoje dzieci ich rodzice nieraz spowoduje,że obleją się rumieńcem gdy taki książe/księżniczka odpierdzieli jakiś karygodny numerek w stylu:rzuci się na podłogę w sklepie,nie da się wyprowadzić z sali zabaw i będzie wyć i kopać,będzie drzeć twarz w restauracji,odpowiadać po chamsku rodzicom.

Mimo,że sama mam dziecko to do szału doprowadza mnie jak mnie dziecko kopie w autobusie czy w poczekalni u lekarza bo rodzic nie może mu zwrócić uwagi i dopilnować by nie machał nogami.Wkurza mnie jak jakiś maluch sięga po moje rzeczy w stylu:torebka,kluczyki,podchodzi i wyrywa mi coś z ręki a mamusia rozkosznie się uśmiecha.
Chwilami zastanawia mnie fenomen dzieci u lekarza- wrzeszczą,biegają,zabierają ludziom ich rzeczy a rodzice biegają za nimi po poczekalni robiąc jeszcze większe zamieszanie.
A wystarczyłoby wziąć kredki,kolorowankę czy poczytać dziecku książkę.Nie widziałam jeszcze dziecka,którego by to nie zajęło.

To bieganie za dzieckiem jest dla mnie nieporozumieniem i porażką rodzica.Jeśli rodzic nie potrafi poskromić swego dziecka to jakim prawem wymaga tego od opiekunki?
Jestem mamą starszego już dziecka ale pamiętam spacery z dwulatką.Nie było możliwości by dziecko nie szło trzymając się mnie za rękę po chodniku czy przechodząc przez ulicę.Oczywiście na trawnikach,placach zabaw,w zamkniętym ogrodzie nie ma takiej konieczności.
Sądzę,że gdyby moje dziecko tak się zachowywało,że ucieka lub dziecko,które miałabym pod opieką to po prostu chodziłoby ze mną w szelkach.Jest to upokarzające,owszem ale BEZPIECZNE.

Ja takie szelki praktykowałam gdy moja córka zaczynała chodzić.Miałam problemy z kręgosłupem więc trudno było mi co chwila się schylać i podnosić córkę.
Wydaje mi się,że dobrze sobie poradziłam z poskramianiem nadmiernej motoryki córki i po prostu nie  uciekała,słuchała mnie.
Ciebie to nie raziło ale przyznam,że moją dwulatkę to chyba by rozjuszyło.Poza tym jako dwu-trzylatka była już na tyle kumatym dzieckiem,że nie dałaby się zaprząc w szelki:).Wyjątkiem była nauka jazdy na nartach:)

Nie jestem za tym by chronić od upadku- zresztą takiego zdania są także fizjoterapeuci.Dziecko MUSI upadać po prostu.Przez to uczy się upadać amortyzować upadek,upada na ręcę a nie np prosto na twarz.Jesli się tego nie nauczy to może sobie poważną krzywdę zrobić gdy będzie starsze.

Jak widzę trzy- czterolatki w szelkach to hmmm...Jeśli to samo dziecko chodzi na spacery przedszkolne normalnie,za rękę to na miejscu takiego rodzica spaliłabym się ze wstydu.

Czytam co mówi psycholog o mówieniu do rodziców po imieniu. Może to prawda.
Jednak jestem żywym i dorosłym przykładem, że nie zawsze.
Mówiłam rodzicom po imieniu od kiedy byłam małym dzieckiem. Dla mnie było jasne jak słońce, że niema różnicy czy używam imienia mojej mamy czy mówię 'mamo' ona i tak jest u władzy, tak samo co do taty. Nigdy nie było sytuacji żebym wyzwała, któreś z rodziców, ani sytuacji w której ignoruje ich zakazy i nakazy. Trzeba było wracać z podwórka jak mama mówiła, i jakkolwiek mi się to nie podobało to mogłam co najwyżej ładnie poprosić o więcej czasu
Nie robiłam scen w sklepach, nie ruszałam cudzego jedzenia z talerza, nie śmiałam łazić do koleżanek i prosić się o jedzenie, wiedziałam, że do starszych ludzi trzeba być grzecznym ustąpić miejsca, mówić 'pani,pan'.
Jak ktoś nie umie wychować dziecka, to mówienie 'mamo i tato' tego nie zmieni.
Nigdy nie dostałam od rodziców listy nakazów bez wytłumaczenia, wiedziałam dlaczego ustępuje komuś miejsca w autobusie, dlaczego nie wyśmiewam dziwnych ludzi i dlaczego nie depczę mrówek.
Wszyscy zgodnie twierdzili, że byłam najgrzeczniejszym i najbardziej kulturalnym dzieckiem.
Z rodzicami rozmawiałam i rozmawiam o wszystkim. Mam i miałam do nich zaufanie, mam zaufanie do ich rad. Teraz nie mówię im już po imieniu, ale nie mówię też 'mamo i tato' raczej 'dzióbku' 'kotku' i takie tam śmieszne słowa. 

A co do Pań w przedszkolu albo szkole, broń boże żebym do obcej osoby dorosłej mówiła na 'Ty' kiedy byłam dzieckiem, do głowy mi to nie przyszło, uważałam to za porażkę. Jak przypadkiem w rozmowie zamiast 'pani rozumie' powiedziałam 'rozumiesz?" to się cała czerwona robiłam

Mojemu możesz wyczarować złotego słonia który przez trąbe puszcza banki mydlane i będzie miał to głęboko gdzieś. Jak nie spotkałaś i nie widziałaś to mało sie znasz na dzieciach.
Dziecka nie można zaszufladkować, to są odrębnę osobowości. Możesz czasami na rzęsach stawać a i tak Twoje plany spalą na panewce. Tylko wkurza mnie obojętność rodziców na takie zachowania....wzruszanie ramionami,czy suszenie zebów. Za 10 lat będa suszyć zabki do kuratora sądowego.

Ja się nie dziwię. Ja zatrudniając wymagam i ja oceniam. A jak ktoś mi mówi że tydzien nie wychodzenia dla dwulatka to norma...
Niania może mieć swoje zdanie. Może i ma je zachować dla siebie i albo przyjmuje tę pracę albo rezygnuje.
Proste.
A Ty już od razu matke oceniłaś po 2 wpisach niedoszłej niani. Gratuluję dorosłości

Zgadzam się, każde dziecko da się ujarzmić,czymś zainteresować,a w jaki sposób to chyba rodzic wiedzieć powinien najlepiej.