Co widzi moje dziecko?

Miałyście.
Wyobraźnia dzieci jest niezwykła (a może naprawdę widzą one coś, czego my - dorośli dostrzec nie możemy?). W takich sytuacjach wyganiałam to coś, czego bały się moje dzieci, mówiłam do tego czegoś, by nie straszyło, nie przychodziło. Pomagało... do następnego razu. Przekonałam się, że tłumaczenie dziecku tego, że nic "tam" nie ma, nie przynosi spodziewanych efektów. Wyrzucanie - owszem. I kiedyś, sama nie wiem kiedy, te lęki minęły.

No właśnie zaczynam myśleć o najdziwniejszych rzeczach

Intuicyjnie działam tak, jak radzisz - przytulam maleńką, mówię, że przy mnie nic jej się nie stanie, przeganiam "to coś"...

Dołożę teraz do pieca .
Czyli napiszę coś, co niektórym wyda się bardzo głupie.
Każdy z nas zostawia po sobie ślady.
Jeżeli wstaniesz z krzesła, to jeszcze przez kilka minut można przyłożyć do niego rękę i wyczuć ciepło Twojej pupy.
Podobnie jest z innymi naszymi (wszystkiego co żyje) śladami.
W miejscu jakiejś śmierci powstaje taki bardzo wyraźny ślad. Zawiera w sobie informację o bólu i przerażeniu umierającej istoty.
Jeżeli ktoś jest emocjonalnie związany z tą istotą, to jeszcze przez długi czas będzie zauważał w tym miejscu dziwną anomalię.
Może właśnie to zauważa Twoja córeczka. Pozostałe psy nie reagują, bo dla nich śmierć jest czymś naturalnym.
Takie normalne ślady ulegają z czasem zatarciu.

Dzieci nie są jeszcze "przytłumione" przez świat, więc widzą i czują zdecydowanie więcej niż dorośli. Twoja córka zapewne "widzi" aurę tego miejsca, w pewien sposób wyczuwa, że "jej" piesek tam zmarł.
Moja córcia często patrzy się za okno czy w jakiś punkt pokoju(często razem z psem), zaczyna śmiać, cieszyć i gadać do "czegoś". Więc spokojnie, takie rzeczy się zdarzają Raczej nie wywołają nic złego, z czasem takie zdolności powinny zniknąć(o ile nie będą pielęgnowane, ale to rzadko kto raczej robi, prawda? ).

Zainstaluj kamerę na ten kąt i zobacz co się dzieje. Jeśli miejsce którego się boi dziewczynka się zmieni... toooooooooooooo... to znaczy, że coś zmieniło miejsce.

Dzieci chyba widzą więcej niż dorośli. U mnie dziecko (jeszcze nie mówiło) pewnego razu bawiło się, nagle patrzy w kąt i jakby zamarło ze strachu, jak sparaliżowane, momentalnie aż pot na niego wyszedł. Nigdy nie zapomnę tego zdarzenia. Potem w nocy krzyki, dziwne "transe" z których nie mogłem go wybudzić. Po paru latach przeszło.

A ten piesek co zmarł szczekał na ten kąt?

U nas prawie identycznie, córka zaczyna się cofać, jakby chciała przed tym czymś uciec W nocy, dzięki Bogu, śpi spokojnie.

Nie, ten piesek również nie szczekał na ten kąt. Wręcz przeciwnie, często i chętnie w nim przebywał (stały tam jego miski z wodą i karmą).

Przyznam, że i ja czuję się, ekhem, nieswojo.