Czy ciąża to tylko "babska sprawa"? Gdzie jest miejsce faceta?

Może i od razu ja się wypowiem jak to u nas jest.

Od pierwszej wizyty u lekarza na wizyty chodzimy razem (sama byłam dosłownie dwa razy, kiedy mój mąż absolutnie nie mógł) więc mój mąż jest jak najbardziej na bieżąco ze stanem zdrowia i moim i maleństwa. I od samego początku mam poczucie, że to nie jest "moja" ciąża, ale "nasza". Mój mąż wie kiedy ide robić jakie badania i generalnie o nich pamięta. Sam dopytuje o wyniki i interesuje sie dlaczego te badania są ważne.  Przypomina mi też o codziennym braniu leków i mierzeniu ciśnienia. Dba żebym miała w domu świeże owoce i wodę mineralną. Teraz razem chodzimy na szkołę rodzenia. Razem też szykujemy powoli wyprawkę i myślimy nad imieniem. Ja zbierałam informacje na temat szpitali i na drodze dyskusji o nich wybraliśmy ten, który uznaliśmy za najlepszy. No i rodzić też oczywiście planujemy rodzinnie.

W sumie od czasu jak jestem w ciąży, to mam takie poczucie, że jesteśmy sobie jeszcze bliżsi, że nasza miłość jest jakaś taka pełniejsza. Od początku bardzo źle ciążę znosiłam i miałam chyba wszystkie z możliwych nieprzyjemności ciążowych. Mam poważne problemy z kręgosłupem, które już w okolicach 9t.c. tak mi się dały we znaki, że nie byłam w stanie pracować i od tej pory jestem na chorobowym. Mój mąż był i jest nadal ogromnie troskliwy i nie słyszałam od niego słowa wyrzutu, choć ja czułam się fatalnie z tym, że przez pare miesięcy właściwie nic nie mogłam zrobić w domu. I ja cały dzień leżałam i wyłam z bólu, a on musiał po przyjsciu z pracy zrobić zakupy, ogarnąć mieszkanie, zając się psem, zrobić obiad... no generalnie wszystko było na jego głowie. Jak miałam lepszy dzień i coś tam porobiłam, to obrywałam, że mam odpoczywać, bo potem cierpię jak się przesilę.

U nas ciąża była jak najbardziej planowana i chciana, a mój mąż stał się mężem z wieloletniej przyjaźni i może dlatego ta ciąza jakoś jeszcze bardziej zacieśniła nasz związek.

Izabellka, fajną kwestię poruszyłaś. Bo my faktycznie jesteśmy w dużym stopniu przez ciążę "ograniczane", ale na ile możemy oczekiwać, że nasz partner też jakoś zmieni tryb życia? No i na ile jest to konieczne? W końcu on nie ma nad głową bata w postaci "bo zaszkodzisz dziecku". W ogóle oczekiwałyście jakiś dramatycznych zmian w stylu życia od partnera z racji Waszej ciąży?

Ja tu niewiele ze swojego doświadczenia mogę powiedzieć, bo mój mąż generalnie jest mało "rozrywkowym" człowiekiem. Zanim zaczęliśmy być ze sobą rzucił palenie (hehe, wiedzial, że jako palacz nie ma u mnie najmniejszych szans ), pija alkohol tak okazjonalnie, że w przeliczeni na rok, to pewnie w dwoch szklankach by się zmieściło to co wypił, a od imprez woli posiedzieć przy kompie, albo iść na długi spacer ze mną i psem. Więc u nas o tyle coś tam się przewartościowało, że, jak pisałam wyżej, przez prawie pół roku miał na głowie cały dom i jeszcze mnie - niemal niepełnosprawną. I bardziej niż jakiś wyrzeczeń wymagało to od niego po prostu zaopiekowania się mną - i to często w bardzo podstawowych sprawach nawet z zakresu samoobsługi. Ale podołał I co jest dla mnie najważniejsze - dla niego było to aboslutnie oczywiste, że to robi, bo w końcu to nic dziwnego, że się o mnie troszczy, a że w tym okresie potrzebowałam tej troski o wiele więcej niż przeciętnie, to tyle otrzymywałam.

To wspólna sprawa. Ale niektóre kobiety wymagają od faceta co najmniej udawania , że on też jest w ciąży, albo traktowania ich jakby były niepełnosprawne. I to najczęściej takie które nie mają chorego kręgosłupa tylko w mojej opinii głowę.

A mój facet ciąży nie przeżywa jakoś specjalnie - raczej tak "typowo", "po męsku" Cieszy się z bombla; jak mu powiem, że byłam u lekarza to pyta czy wszystko OK, jeśli coś się dzieje to się przejmuje. Ale nie oczekuję od niego, że będzie codziennie dopytywał się mnie, że będzie znał szczegóły badań prenatalnych czy informacje dotyczące tego, co powinnam jeść i pić Kiedy mały kopał nie stawał na głowie i nie odgrywał filmowych ochów i achów - po prostu dotknął brzucha i się uśmiechnął, powiedział, że fajne ale dziwne uczucie i tyle. 
On ma pracę, dużo na głowie - a ja całe dnie wolne i naprawdę uważam, że mam z nim o czym rozmawiać zamiast podawać mu codziennie szczegóły diety bogatej w żelazo albo mieć pretensje o to, że to ja wybieram w Internecie łóżeczko i pościel

Wydaje mi się, że problem "nieangażujących się" mężczyzn to często problem kobiet, które znając swojego faceta (w końcu "widziały gały co brały") nagle, w trakcie ciąży są niesamowicie zdziwione, że reaguje on w taki a nie inny sposób. Umówmy się - są faceci bardziej i mniej rodzinni, bardziej i mniej empatyczni, bardziej i mnie czuli. Są tacy, którzy rozumieją nas w lot a są i tacy (i to bardziej powszechne), którym trzeba na spokojnie wytłumaczyć "słuchaj, potrzebuję Ciebie tu i tu, o tej i o tej godzinie, po to żebyś zrobił to i tamto".
Nie oczekujmy więc że facet, który od zawsze interesował się sportem, nowymi technologiami albo innymi typowo męskimi sprawkami nagle całkowicie zostanie pochłonięty przez temat butelek antykolkowych... Czy nie lepiej - zamiast mieć pretensje - powiedzieć "kochanie, sprawdziłam, poczytałam i uważam, że powinniśmy kupić taką a nie inną butelkę/leżaczek/łóżeczko"? Przy okazji możemy wtedy zabłysnąć przed naszym ukochanym, że jesteśmy odpowiedzialnymi mamusiami

Wiecie, tak sobie myślę, że może po prostu mężczyzna inaczej ciążę czuję. Sama czasem mam wrażenie, że dla mojego męża to dziecko jest jeszcze jakieś takie "wirtualne". Jasne - troszczy się o mnie, wyręcza w czym może itp, ale mam wrażenie, że tu idzie o mnie, a nie o dziecko. Wiem, że bardzo cieszy się z małego, ale chyba nadal jakoś do niego nie dociera, że już blizej niz dalej mu do bycia pełnoprawnym domownikiem.

No i z tym, ze jeszcze "mamy czas" to chyba typowe W końcu dla faceta jeszcze realnie nie ma dziecka, więc jest czas na wszystko Mój mąż też tak miał i nadal patrzy na mnie podejrzliwie jak mówie o przygotowaniach. No ale do niego akurat dociera argument, że poki czuję się na tyle dobrze, że jestem w stanie coś zrobić, to wolę to zrobić, a jeśli on uważa, ze to za szybko, to ja mogę odpuścić, ale niech będzie gotowy, że wtedy to będzie już na jego głowie, bo ja z wielkim brzuchem mogę nie dać rady

Mój mąż zachowuje się jak duże dziecko, zero wsparcia tylko jeszcze nerwy mi szarga. A nerwy to ja mam słabe, od 10 lat mam depresję z nerwicą.  I jeszcze czuję się jak kretynka, że człowieka nie przejrzałam przez 10 lat. A dzieci nie moglismy miec długo z bliżej nieokreślonych powodów, poddałam się już dawno a tu taka niespodzianka.  Chyba wolałabym być sama....wtedy nie miałabym na kogo liczyć, a tak niby mam a nie mam. Z mojego punktu widzenia wygląda że ciąża to babska sprawa. Pozdrawiam i życzę innych doświadczeń z tatusiami.

Nie moge juz 6 dzien w szpitalu

Witajcie

U Nas było to trochę skomplikowane.. Pod koniec sierpnia, moj facet wyjechał za granicę do pracy, bo w Polsce od roku nie mogł nic "normalnego i legalnego" znaleźć. Miałam doleciec do Niego w Maju/ czerwcu, tak, by miał troche czasu na zapoznanie się z nowym krajem. Ja w tym czasie pracowałam w Polsce w call center. Miesiąc po Jego wylocie okazało się, że owocem naszych pożegnań przed wylotem jest ciąża absolutnie nie planowana! Byłam wściekła na siebie, na Niego, że tak się stało. Mieliśmy plany, chcieliśmy wspólnie dorobić się na obczyźnie, wrocić, postawić dom i wtedy ewentualnie mieć dzidziusia. O dziwo mój "X" zareagował dużo lepiej niż ja Chwilami zastanawaiałam się nad aborcją w Anglii. (prosiłabym aby tego nie komentować) jednakże X ciągle powtarzał, że nic nie dzieje sie bez przyczyny, fakt, że znalazł prace za granicą i ta ciąża.. że to wszystko musiało być z góry zaplanowane. Od razu zabukował bilet bym mogła do Niego przyleciec chociaz na kilka dni. Z pracy musiałam zrezygnować z powodu niebezpiecznych skoków ciśnienia, brałam mnóstwo witamin, bardzo drogich.. X po każdej wizycie u lekarza pytał czy przysłać mi pieniązki na coś, czy czegoś potrzebuje.
Nie miałam jego wsparcia fizycznie, od początku ciąży, ale psychicznie pomógł mi bardzo dużo. Od lutego mieszkam z Nim, tutaj za granicą. Jako 22 letni chłopak utrzymuje mnie, siebie, mieszkanie, kupuje wszystko dla dziecka. Jest idealnym przykładem na to, że mężczyzna może być dużo bardziej odpowiedzialny niż kobieta, bo gdyby nie on, Naszego maleństwa by teraz nie było.. poddałabym się już na poczatku. I mimo, że X nie wariuje na punkcie brzuszka, nie skacze koło mnie jak pies, to wiem, że zawsze mogę na Niego liczyć. Dotknie brzuszka, gdy mały kopie, ale nie ekscytuje się tym jakoś zanadto. Chodzi na Usg, uśmiecha się gdy lekarz pokazuje poszczególne części ciała, jednak nie wychodzi z badania ze łzami w oczach.. Myślę, że mężczyźnie ciężko   wariować na punkcie dziecka, dopóki się ono nie urodzi. W końcu to my kobiety czujemy pierwsze ruchy, dla Nas dzidzia która mamy w sobie, jest bardziej realna. Dlatego uważam, że nie ma się co przejmować, gdy mężczyzna nie interesuje sie zanadto robieniem wyprawki lub podobnymi sprawami.. Ale jestem pewna, że gdy tylko weźmie swoje maleństwo po raz pierwszy w ramiona od razu zmieni nastawianie

Dziś natknęłam się właśnie na taką informację:

Dalej autor daje kilka rad przyszłym tatusiom jak mogą zaangażować się w ciążę i być wsparciem w tym czasie. Są to m.in. następujące rady:

- Przytulaj, głaskaj, rozpieszczaj
- Wspieraj i wyręczaj w obowiązkach
- Czytaj, pytaj, chodź na wizyty
- Wspólnie kompletujcie wyprawkę

Ja od siebie dodałabym jeszcze:

- słuchaj i po prostu bądz blisko

A czego Wy jeszcze oczekiwałyście od swoich mężów w czasie ciąży?