czy moje malzenstwo ma szanse sie zmienic?

Jest uzależniony od komputera. I to zdrowo uzależniony, skoro przedkłada granie na kompie nad potrzeby swojego kilkumiesięcznego dziecka. Tu chyba niezbędne będą drastyczne rozwiązania - wizyty u specjalisty od uzależnień, wyniesienie komputera z domu etc. Groźbą, która może na niego podziałać, żeby wziął się za siebie i jedyną chyba alternatywą, kiedy za siebie wziąć by się nie zechciał jest wniosek rozwodowy. Ale tak na poważnie, a nie na żarty, jak w twoim wpisie: "Powiedzialam dzisiaj zeby zlozyl papiery o rozwod,bo ja nie mam sily ciagle naprawiac sowjego malzenstwa".

O dziecko to ty się nie martw. Lepiej być wychowywanym przez jednego, szczęśliwego rodzica, niż dwójkę nieszczęśliwych. Swoją drogą, jak on nie zwraca uwagi na płacz niemowlaka, kiedy siedzi przy komputerze, jeśli on tak odlatuje w swój wirtualny świat, to po prostu strach zostawiać go samego z tak małym dzieckiem.

Ale nad czym tu się zastanawiać..kochana a dam sobie rękę uciąć że od zawsze tak było że coś obiecywał ble ble ble i tak to trwało bo miałaś nadzieję że jednak się zmieni.
A czy dasz sobie radę...jasne że tak i jak napisała wont lepszy jeden rodzic a szczęśliwy

no wlasnie ale jak go moge zmotywowac?kiedy rozmawiamy o wszystkich tych klotniach i o jego obojetnosci,wychodzi na to ze wszystko to moja wina.Powiedzial mi ze odkad pamieta tylko sie na niego wydzieralam...owszem dochodzilo do klotni,bo ja zawsze mowilam ze nie podoba mi sie takie zycie..On komputer a ja wiecznie sama...Powiedzilam mu ze skoro od zawsze na niego krzyczalam to po co mi sie oswiadczyl? moglismy sie wtedy rozejsc i kazde zaczeloby zycie od nowa.Nie mieli bysmy nic wspolnego..Dzieci w planach tez jeszcze nie bylo...Chcialabym to naprawic bo maz jest dobrym czlowiekiem i jak kazdy ma swoje wady..u niego to wlasnie obojetnosc i egoizm...
Czy napawde nie moge go jakos zmotywowac..???moze podzialal by wstrzas o rozwodzie,gdybym zadzwonila do adwokata popytac...??

Na pewno Cię nie pocieszę.
To jest typ faceta, który ma słomiany zapał. Zapewne dużo mówi, a mało robi.

Wraca z pracy o 14.30 i twierdzi, że jest zmęczony...Nic nie robi, nie pomaga, gra na komputerze, nawet nie pomoże. Widzisz, że on znowu obiecał zmianę, a jest dalej tak, jak było.

Rozwód to dobre posunięcie. Całe życie byś się męczyła, a masz dopiero 28 lat.

Też mam takiego w domu. Jakbyście zobaczyły stolik RTV to całe centrum medialne, jak nie jedna konsola to druga, to znów jakiś film sensacyjny, zwariować można. Weekend się nie obejdzie bez imprezki i dwudniowego kaca, ostatnio do tego nawet doszło, że poszedł na złość mi na miasto, a był już wstawiony i jak wracał, to go pobili i okradli, a "szczęśliwie" miał ze sobą 500 zł ze zwrotu podatku i wszystkie dokumenty.
Ślubu nie mamy, mamy jednak 2,5 letnią córeczkę. Mieszkam u niego, z teściami w dodatku, ale nienawidzę tego domu i najchętniej uciekłabym stąd daleko. Jednak nie stać mnie na wynajem mieszkania, z rodzicami też nie było by życia, bo muszę się ciągle dostosowywać do ich trybu życia, a gdzie czas na swoje sprawy? Pracuję u rodziców w sklepie, nawet pełnego etatu nie mam, na ciuchy szkoda, fryzjer dwa razy do roku, opłacić żłobek na mojej głowie, lekarstwa małej jak chora, ubrać ją też ja muszę, a ostatnio ze wszystkiego mi wyrosła, jedzenie do domu sprowadzić i ugotować też na mojej głowie. Bo jak wyślę jego na zakupy to zwiezie masę fast-foodów i słodyczy a nic zdrowego ;/ W dodatku ostatnio nie ma nawet o czym rozmawiać on ma swoje życie ja swoje, kiedyś starałam się go ciągnąć za język, co u niego w końcu na tym polega związek, żeby prowadzić jakiś dialog, interesować się sobą nawzajem, ale się irytował a nawet traktował to jak napad na niego, z kolei on się o nic mnie nie pyta (ewentualnie telefon, kiedy będę w domu, bo on chce wyjść lub potrzebuje auto).

Stan tej rzeczy mnie dobija, już rok temu chciałam od niego odejść, nawet na miesiąc wyprowadziłam się do rodziców, mówił, że zmądrzeje, że się zmieni, ale i tak jest po staremu. Teraz obrałam inną strategię, jakoś jeszcze wytrzymam z rok, chcę szkołę skończyć na opiekuna medycznego w ruszyć za granicę a potem ściągnąć córcię. Mała też będzie większa, będzie łatwiej mi się nią zaopiekować samej, a nawet przedszkole czy opiekunkę znaleźć. A on niech tu sobie siedzi sam. Teraz siedzę cierpliwie, robię co mam zrobić , kilka zadań do zrealizowania na ten rok, sprawy ruszą do przodu. Cierpliwość.

Małej też na zdrowie wyjdzie ograniczenie kontaktów, niech nie patrzy na tą bezproduktywną monotonię,  harującą matkę dla wiecznie niezadowolonego tatusia ;/

Balbinka pomyśl o sobie i o tym co chcesz w życiu osiągnąć, czasami trzeba być w pewnym stopniu egoistą, masz jeszcze szansę ułożyć sobie życie od nowa. Odpadnie Ci dużo obowiązków, a nawet jak czegoś nie zrobisz na czas, to nikt Ci nie będzie marudził, że jesteś niezaradna czy powolna. Wiem, że przy małym dziecku ciężko cośkolwiek ponad planowego zrobić, ale jak mały będzie miał już roczek, sprawy zaczną się lepiej układać a z każdym kolejnym miesiącem będzie łatwiej

A moze zepsuj mu ten komp jak bedzie w pracy ale tak jakby Sam sie zepsul

Shatterfly - dobrze, ze znalazlas jakas opcje na wybrniecie z tej patowej sytuacji. Wazne, ze cokolwiek zmierza ku lepszemu.
Niestety dzieczyny , Wasi faceci sa ewidentnie uzaleznieni od gier komputerowych. To juz nie jest hobby, czy rozrywka. Z tego co piszecie, to mozna podciagac pod jednostke chorobowa.
Nawet jak wymusicie na nich zainteresowanie domem, dzieckiem, to bedzie tylko chwilowe i dla swietego spokoju. Za czas jakis powroca do swojego swiata gier.
Jedyna nadzieja, to, zeby oni sami zauwazyli ten problem, ze swoje zycie zamieniaja w wirtualny swiat. Ale, zeby tak sie stalo, to trzeba kubel zimnej wody wylac im na leb - awantury, grozby nie zdadza sie na nic.
Z kazdym rodzajem uzaleznienia mozna wygrac tylko jednym - KONSEKWENCJA. Jezeli straszycie go czyms (rozwod,wyprowadzka itp), to nie tylko straszcie, ale robcie to!
Byc moze sie otrzasnie, jak dostanie pozew, czy  zauwazy brak drugiej polowy w domu. To jest jednak tylko byc moze, rownie dobrze moze pozostac przy swoim, ale czy wtedy warto  marnowac zycie na kogos takiego?

Ps jakis czas temu byla glosna sprawa w USA o zaglodzenie niemowlaka, bo mamusia nie mogla oderwac sie od kompa.

Dziewczyny ja nie wiem ku czemu zmierza ten swiat...jak bylam mlodsza patrzylam na dziadkow,ich szacunek do siebie,milosc..W kazdym malzenstwie sa klotnie..Ale kiedys sie naprawialo bledy a teraz ...ludzie sie poprostu rozchodza..Mialo sie po 7 - ro dzieci i jakos dawalo rade,malzonkowie sie wspierali.Facet potrafil naprawic cos w domu,umial wszystko..a moj maz dopiero pol roku temu dowiedzial sie gdzie sa narzedzia...wczesniej musialam sama wszystko robic..teraz zaczelam wymuszac.
Nie wiem co sie dzieje z tymi chlopami...Moj mi powiedzial ze skoro nie podoba mi sie jego hobby to on znajdzie sobie inne i tez mi bedzie nie pasowalo..Bez sensu..
nigdy nie pwoiedzialam ze nie podoba mi sie jego granie..niech gra ale z umiarem..Jezeli nei reaguje na placz dziecka,lub na nic nei ma czasu to juz przesada...
Brzanka26 ja tez zbieram zawsze butelki i wszystko co lezy na biurku po zanim on wyniesie to mnie szlak predzej trafi...
Nie wiem co robic...Widac duzo kobiet ma problemy,faceci pewnie z kobietami tez ...Czasami zastawialam sie czy moze powinnam docenic to ze jest spokojny,nie pije i nie wluczy sie gdzies po lokalach...
Chcialabym zeby wszystko bylo normalne,mam cudownego brzdaca..zawsze marzylam o dobrej rodzinie..rodzinma Meza mowila ze on od zawsze komputer...Kiedys imponowalo mi ze ma taka wiedze i tyle potrafi...Zycie ejst cholernie trudne..

Autorko Twoj maz jest prawdopodobnie uzalezniony,a w zwiazku z tym Ty wspoluzalezniona .
Zgłos sie do poradni i zajmij sie swoja terapia.Ty tez potrzebujesz leczeni,a maz ,jak zobaczy ,ze ma problem to moze cos z tym zrobi ,poki co to nie ma szans  zeby to zmienic ,gadaniem czy klotniami.
Zajmij sie soba przede wszystkim ,zeby dziecko mialo normalna rodzine ,inaczej to obydwoje  z maluszkiem sie umordujecie.
Podejrzewam ,ze jest Ci ciezko odejsc od meza,ale jak skorzystasz z pomocy terapeuty i poznasz mechanizmy uzalenien, bedzie Ci łatwiej z ta cała sytuacja.
Trzyma kciuki za decyzje.

Balbinka, wiem o czym mówisz. Mam to samo w domu, tyle tylko, że rodziców moich mam blisko, ale co z tego skoro pracują i też mają jeszcze dwójkę dzieciaków w wieku przedszkolnym i szkolnym. Nie chcę na nich zrzucać swoich dodatkowych obowiązków, bo swoich mają co niemiara, a teściowa nieodpowiedzialna, w dodatku nie podobają mi się jej poglądy wychowawcze, które wdraża jak się opiekuje małą.

Słuchaj, a pomyślałaś może o jakiejś opiekunce, nawet na godzinkę czy dwie w tygodniu, żeby wyjść i zrobić coś dla siebie? Przyjmą Ci dziecko do żłobka? Wiem, że żłobek się źle kojarzy, ale moja chodzi i jestem bardzo zadowolona, szybko postępy robi dziecko, jest komunikatywne, troszkę byś odetchnęła i miała szansę stanąć na własne nogi.

Pamiętam, że pierwszy rok po urodzeniu dziecka umęczyłam się strasznie, cały czas uwiązana w domu z dzieckiem, kilka pierwszych miesięcy spędziłam praktycznie w domu, bo urodziłam na początku zimy, prawa jazdy jeszcze nie miałam, więc musiałam wiecznie na transport innych liczyć, nawet na zakupy nie wychodziłam z domu. A jak się szło na spacer to zanim cały majdan się spakowało, i wybrało to dobre 1,5 godziny mijało. Plecy bolą, bo jednak to są ciężary przez cały dzień dźwigane, nawet to kilkukilogramowe dziecko parędziesiąt razy w ciągu dnia podnieść unieść i przenieść swoje robi.

Ale nie martw się będzie coraz lepiej, pomyśl o tej opiekunce, a może jakaś sąsiadka na emeryturze się nudzi i chciałaby pomóc, np. przypilnować dziecka gdy ma drzemkę a ty byś się mogła wymknąć trochę z domu?

Z kilogramami pozostałymi po ciąży walczę do dziś, i się ich pozbyć nie mogę, ale też wiecznie czasu brak lub szkoda pieniędzy na aerobiki czy zumby, dobrze tylko, że facetowi codziennie na piwko nie jest szkoda ;/

Radzę sobie z tym tak: wiem, że muszę odczekać jeszcze jakiś czas, kilka miesięcy, aż będę w stanie stanąć dobrze na własne nogi, wtedy wynoszę się do rodziców mam nadzieję, że nie na za długo, a potem jak ułożę sprawy sądowe, to szukam na stałe pracy w Niemczech i od razu jakiegoś małego mieszkanka. Potem tylko pozostaje mi małą sprowadzić do siebie. Przedszkole, może jakaś au pair i powinno się udać mam nadzieję

Ale to wszystko metoda małych kroczków, coś codziennie w tym kierunku nie daje mi zwariować i dodaje cierpliwości.

Może jak się zajmiesz tylko sobą i dzieckiem, na męża zwracając minimum uwagi, to może on w końcu zauważy, że coś jest nie tak, może nawet poczuje się tak odizolowany jak Ty teraz? Może taki zimny prysznic sprawi, że zastanowi się nad całą sytuacją?

Dziewczyno, przemysl co robisz i poczytaj swoje posty.  On się nie zmieni, a Ty tylko będziesz przesuwać granice, by dzanowny Pan się nie zliscil. Pewnie z tym komputerem była duza afera, a jutro będzie dalej grał. Kto wygrał?  Ty , dziecko, komputer ?

On jest chory - dopóki nie zdecyduje sam by się zmienić i sam nie porzuci komputera na nic Twoje tańce, krzyki itp.

Ktoś dobrze Ci poradził byś zajęła się sobą (ale nie by go zmieniać) i poszła na terapię.  Co dalej zobaczysz potem.

Balbinka ja dopiero planuję się przenieść do Niemiec (a i to jak szkołę skończę w lutym i się trochę ogarnę)  mam nadzieję że w przyszłym roku będę w trakcie. Bo tutaj w PL dla matki z małym dzieckiem perspektyw nie ma, o pracę trudno, żeby nie kolidowała z zajmowaniem się dzieckiem a wypłata taka, że usiąść i płakać, bo  sama się za to nie utrzymam (dodam że jestem z mniejszego miasta). Rozwodu nie będzie, bo nie mam ślubu na szczęście, są wzloty i upadki (przez 3 ostatnie dni nawet ze sobą nie rozmawialiśmy, ewentualnie złośliwie, dziś jest trochę lepiej (też chyba dlatego że cały weekend przesiedziałam w szkole i odpoczęłam i od domu i od dziecka i od niego, zresztą wyszłam do ludzi, chyba tego mi było trzeba). Będę chciała odejść, będę miała gdzie to odejdę, wiem tylko że czeka mnie batalia w sądzie o prawa do dziecka, skoro chcę z nim wyjechać za granicę, ale to dopiero za pewien czas. Póki co realizuję elementy niezbędne, aby znaleźć pracę w DE - szkoła i uczę się języka.

Powiedz lepiej co było jak wrócił do domu a tu nie ma jego sprzętów? Przemyślał trochę sytuację?

a i jeszcze jedna rzecz, pisząc psycholog - przyjaciel za pieniądze oznacza, że nie masz bladego pojęcia o terapii. Kontakt z psychologiem nie ma nic wspólnego z kontaktami przyjacielskimi. Terapia to terapia, a przyjaźn to przyjaźń.
Nie trzeba mieć depresji aby chodzić do psychologa. Jesteś współuzależniona i ktoś ci to musi uświadomić.