Święta - wspólnie czy osobno?

Lubię Wielkanoc- w przeciwieństwie do BN
Nie jestem osobą rodzinną, więc każda chwila spędzona z rodziną inną niż mąż przyprawia mnie o dreszcze
Ale jestem w stanie tą godzinkę posiedzieć.

Odkąd jesteśmy razem, wszystkie święta spędzamy wspólnie - mój (wówczas) chłopak, potem narzeczony, dziś mąż -  spędzał je razem ze mną, w moim rodzinnym domu i z moją rodziną. W jego domu, w przeciwieństwie do mojego, świąt się nie celebrowało, nikt nie przywiązywał do nich wagi, więc też i on nie czuł potrzeby przebywania właśnie w tym czasie z rodzicami, natomiast chciał być ze mną. To dopiero ja pokazałam mężowi, że święta to wyjątkowy, ważny i rodzinny czas, takie chwile, które można poświęcić wyłącznie sobie i które niosą radość. I przyznaję, że dziś to ja mam do nich stosunek bardziej obojętny, natomiast mąż niesamowicie się angażuje i cieszy .

Czy stresowały mnie pierwsze wspólne święta? Absolutnie nie - ani te pierwsze wspólne, czyli za czasów narzeczeństwa, ani te pierwsze wyłącznie nasze, już po ślubie. Ja bardzo dobrze czułam się w towarzystwie swojego mężczyzny, moi rodzice go uwielbiali, zresztą z wzajemnością, więc nie występował tu żaden czynnik stresogenny. Z kolei ja nie miałam problemu z gotowaniem, mało tego, czułam się w tej roli bardzo pewnie, dlatego przygotowanie świąt w naszym domu też traktowałam wyłącznie w kategoriach przyjemności.

Mojej teściowej właściwie nie znałam, a teść początkowo żył swoim życiem, nie integrował się z nami, ale mimo tego zapraszałam go do naszego domu. Niby relacje były w porządku, twierdził, że bardzo mnie lubi, również to okazywał, a jednak zwykle miał własne plany na święta, oczywiście te plany nas nie dotyczyły. Z czasem to się zmieniło, ale i jego nie ma już wśród nas, zatem temat teściów w moim domu nie istnieje, a mama, to jest zawsze mama, zupełnie inna bajka .

u mnie na początku było tak że święta osobno spedzaliśmy kazdy w swoim domu,ale to było tylko pierwsze Boże Narodzenie i Wielkanoc
potem wyszło tak że zawsze pierwszy dzień świąt w mojej rodzinie ,a drugi w mojego faceta
sam na sam nigdy swiąt nie spedzilismy zresztą często tak jest że mojego nie ma bo jest w pracy,tak jak teraz na Wielkanoc

U mnie to wygląda tak, że raczej osobno, ale to raczej z przyczyn logistyczno rodzinnych. U mnie rodzina jest podzielona, więc muszę spędzać podwójne święta i nie ogarniam czasowo żeby np. Jechać do Niej 100km :-)

cześć jakoś mało do mnie się odzywasz haha

My 5,5 roku prawie razem, nie mieszkamy jeszcze razem i nie małżeństwo, po prostu para, ale tak chodzimy Ja jutro z nim do jego babci, on do mnie w poniedziałek do mojej babci. Oboje ogólnie spędzamy święta u babci, dlatego i u jego babci, i u mojej Po zamieszkaniu razem, ślubie raczej będzie podobnie Osobno świąt już sobie nie wyobrażamy, to jednak czas, gdy warto być tez z partnerem- dla mnie ważne jest, by być z nim w święta też teraz, przed ślubem, bo jest dla mnie bardzo ważną osobą i to, że nie mamy teraz papierka tego nie zmienia A wspólne święta są wspaniałe, nie odczuwam wręcz zmęczenia tym jechaniem, tu, tam, jest po prostu fajnie Do ciotek czy wujków w święta nie chodzimy Czy składanie życzeń mnie męczy? Chyba tak bardzo nie, bo składam tym osobom, którym naprawdę chcę. A te jeżdżenie po rodzinie też nas nie męczy, nie mamy też daleko oddalonych i jest fajnie. No, ale jak nam się odmieni, to pewnie kiedyś też rozważymy święta bez jeżdżenia, zawsze coś wtedy będzie można wymyślić. No, ale teraz jest ok i jak na razie nie jestem tym zmęczona