Cały mój świat powoli się wali, a ja mogę tylko patrzeć.

1 Temat przez qto 2013-03-27 18:35:05 Ostatnio edytowany przez qto (2013-03-27 19:08:20)

qto
Niewinne początki
Nieaktywny

Zarejestrowany: 2013-03-27
Posty: 3

Temat: Cały mój świat powoli się wali, a ja mogę tylko patrzeć.

Z reguły nie lubię pisać na żadnych forach itp. ale teraz chyba mam potrzebę opowiedzenia komuś o moim życiu, a nie mam zaufanej osoby. Po prostu chcę to z siebie wyrzucić. Może komuś z boku wyda się to wszystko banałem, ale ja czuję, że świat mi się wali na głowę. Jestem młodą osobą, od niedawna mieszkam z chłopakiem. Od zawsze miałam ciężką sytuację rodzinną, moi rodzice się kłócili, ojciec zdradzał matkę, chociaż to ona była tą, która dominowała. Często jako nastolatka załamywałam się przez to, ale bardzo pomagał mi mój chłopak i znajomość z nim. I w pewnym momencie nastąpił jakiś przełom. Jeśli wcześniej wydawało mi się, że jest mi ciężko to teraz jest to dla mnie niczym w porównaniu z obecną sytuacją.
Najpierw zachorował mój dziadek. Okazało się, że ma raka. Zawsze był bardzo aktywną osoba, więc tym gorzej było mi patrzeć jak choroba go wykańcza. Najpierw pobyty w szpitalu i leczenie, przez co czuł się jak w więzieniu, potem niemożność zrobienia samodzielnie podstawowych rzeczy i przykucie do łóżka. W końcu śmierć. Wszyscy bardzo to przeżyliśmy. W między czasie wyszło na jaw, że ojciec zdradzał mamę. Ona za to, jako osoba silniejsza psychicznie, przez to wszystko zniszczyła go w tym aspekcie ( wiem, że nie celowo, po prostu nie mogła się z tym pogodzić). W międzyczasie choroba ojca o podłożu psychicznym i neurologicznym i kłopoty ze zdrowiem mamy. Mieliśmy też kłopoty finansowe, mama nie miała pracy, a tato nie zarabiał zbyt wiele. Ciężko było związać koniec z końcem, przez co pogarszała się sytuacja między rodzicami. Nastąpił jakby kompletny rozłam małżeństwa, czasami wręcz nienawiść, lecz nie potrafili oni odejść od siebie co przysparzało dodatkowych cierpień..
Potem między mną, a chłopakiem też się popsuło i rozstaliśmy się. Trwało to jakieś 4 miesiące. Potem przez przypadek się spotkaliśmy i okazało się, że oboje nie potrafimy zapomnieć. Wróciliśmy do siebie. To były najpiękniejsze chwile w naszym życiu, po raz pierwszy czułam tak wielką miłość. Teraz mieszkamy razem, ale od jakiegoś czasu wszystko umarło. Nie rozmawiamy, nie spędzamy razem czasu, tylko kłócimy się czasem. On był jedyną osobą, której byłam w stanie powiedzieć co mnie dręczy, ale i to straciłam. Niedawno jednak stało się najgorsze. Mój ojciec przez przypadek spowodował wypadek śmiertelny. Trafił do aresztu. Kompletnie się załamał. Zresztą jak i reszta rodziny. Ja mam problemy finansowe. W dodatku dzisiaj dowiedziałam się, że moja ciocia jest umierająca. Boję się też o moją babcię, która jest mi bardzo bliska, stara i schorowana. Boję się, że ją też stracę. Czuję, że wszystko mi się wali. Jest mi bardzo ciężko, ciągle tylko złe wiadomości, wydarzenia. Najgorsze jest to, że muszę być silna by pomóc mamie, a czuję tylko jak coraz bardziej się załamuję. Zastanawia mnie tylko czemu coś się przytrafia wszystkim wokół mnie, a ja jakby stoję w środku i to zło mnie nie dotyka, ale chce mnie wykończyć przez to, że muszę na to patrzeć.