Wagary - jedne z najlepszych wspomnień szkolnych.

Było fajnie dopóki komuś łba nie urwało i nie było prokuratury w szkole.

Bez bicia przyznaję się, że... wagarowałam . Miałam bardzo dobre oceny i kiedy czegoś nie umiałam, to czasem dochodziłam do wniosku, że pójście do szkoły mi się po prostu nie opłaci. Moi rodzice wierzyli w mój rozsądek i bez problemu przymykali na to oko. Mało tego, w studium (jako osoby pełnoletnie) sami usprawiedliwialiśmy swoje nieobecności, a że mieszkałam poza domem, to zdarzało mi się przyjeżdżać na weekend już w środę po lekcjach .

Pamiętam taką śmieszną sytuację - byłam w domu już od środy, a tata dopiero w piątek (!) zapytał dlaczego właściwie nie jestem w szkole . Mnie to bawi, bo byłam bardzo obowiazkowa, maturę zdałam świetnie, za to nigdy nie byłam nadgorliwa, kiedy mogłam, to kalkulowałam i kombinowałam, czego wagary są najlepszym przykładem. I z ręką na sercu mogę powiedzieć, że wagarowanie nigdy nie wyszło mi bokiem, za to wiele razy zwyczajnie mi się opłaciło.

Niemniej 21 marca u nas przeważnie nie było lekcji - przebieraliśmy się, bawiliśmy, było zabawnie, więc nie mieliśmy potrzeby uciekać .

Leno, masz rację, teraz dzieciak niezauważony nie ma prawa opuścić murów szkoły, są monitoringi, jest ochrona, recepcja, kiedy dziecka nie ma w szkole, to jako rodzic otrzymuję od nauczyciela informacyjnego sms-a. Jako matka czuję się z tym bezpieczniej, ale dzieciakom wcale nie zazdroszczę .

Dzisiaj kolejny dzień wagarowiczów. Na ulicach o godzinie 11 jakby więcej młodych ludzi Pogoda im dzisiaj stanowczo dopisała. Pierwszy dzień wiosny jak najbardziej sprzyja dzisiejszym wagarowiczom

Kochałam wagary. Zwłaszcza wiosną. Kiedy było ciepło, a wszystko wokół wracało do życia.
Zawszy szłyśmy (chodziłam na wagary tylko z moją paczką dziewczyn) na polanę, która leżała w środku lasu.
Brałyśmy mnóstwo kanapek, chrupek, draży i herbaty w termosach, aby z głodu nie umrzeć no i koc, aby było na czym tyłek posadzić.

Z czasem wagary zmieniły się. Zaczęło się popalanie i próbowanie pierwszego alkoholu. Już nie było tak magicznie jak kiedyś i wagary stawały się jedynie ucieczką przed nastoletnimi szkolnymi problemami czy ciężkim sprawdzianem.

Jednak wspominam miło, choć nie było tego zbyt wiele.

W ubiegłym roku podzieliłam się swoimi wspomnieniami, a dziś opowiem jak 21 marca wyglądał u mojego syna. Wczoraj chłopak miał dylemat czy pójść na lekcje, czy jednak od razu ulotnić się z kolegami, którzy grupą liczącą mniej więcej połowę klasy już umówili się na obchodzenie dnia wagarowicza poza murami szkoły. Nie mam pojęcia co zaplanowali ani tym bardziej co faktycznie robili. W mieście straż miejska ogłosiła akcję, której zadaniem miało być patrolowanie dziś wszystkich miejsc, w których potencjalnie mogli gromadzić się wagarowicze, więc ostatecznie temat przemyślał i poszedł do szkoły. Okazało się, że tę samą decyzję podjęło 17 osób, mieli więc normalne lekcje, jedynie odpuszczono im sprawdzian z fizyki. U nas byłoby nie do pomyślenia, żeby w pierwszy dzień wiosny się uczyć! My zawsze mieliśmy luz, bawiliśmy się, topiliśmy Marzannę lub cokolwiek innego, byle na luzie.
Junior na co dzień nie wagaruje, bo nie ma szans, aby to przeszło - dziennik internetowy skutecznie hamuje takie zapędy .

Po fakcie zawsze najlepsze wspomnienia mają ci "najgorsi"