Czy wychowujecie swoje dzieci?

Nasza młoda ma sporo obowiązkow domowych czy podwórkowych, ale nic ponad jej umiejętnosci.Nalezycie przeważnie je wykonuje, ale nie zawsze chetnie,lecz z tym wiekszego prblemu nie ma
Ma zajęcia dodatkowe,lecz to nie są zadne edukacyjne kółka ,ani korki,nic z tych rzeczy.W szkole ma szkołe, w domu lekcje i przygotowanie na nastepny dzien do zajęc lekcyjnych, wiec nie widzimy powodu aby dziecku jeszcze po szkole  i poza domem dostarczas kolejnej nauki jakiegoś materiału jesli ono okazuje awersje do tego i jest niechętne,wrecz zapiera sie przed tym.Nic na sile.Zajęcia dodatkowe muszą być przyjemnoscią, nie przymusem ani karą
Uczęszcza na zajęcia sportowe (gimnastyka,lekkoatletyka  i wszystko co z wysilkiem fiz. jest  związane) Szczerze są to wyczerpujące zajęcia,wymeczona po nich jest dosyc solidnie, ale dziecko to wrecz uwielbia,z natury jest nadpobudliwa ruchowo i w sam raz jak dla niej taka forma rozrywki, traktuje jako najlepszą nagrode, a najgorszą kare,kiedy nie moze tam pojechac z roznych powodów

Z tego cos się orientuje to odkąd poszla do szkoly to zostawala na kilka godzin sama w domu,a im starsza tym na dluzej i wiecej.Jest odpowiedzialna ,rozumna,i nie ma obaw by pobyla w domu troszeczke dluzej bez opieki
Czas spedzony z nią jest chwiejny,wrecz wahadłowy, czasami duzo spedzamy we 3 czasu, czasmai kazdy sie mija ze sobą,czasami nie kazdy ma ochote na rozmowy z powodu kiepskiego humoru, ale staramy sie jak najwiecej przekazywac i rozmawiac ,wdrązac do glowki to co sie powinno wdrążac,aby umiala przekaz doroslego wykorzystac w praktyce zyciowej:)

Problemy wychowacze bywają i mniejsze i wieksze.Staramy na bieząco z nimi sie uporac,przewaznie sukcesywnie,no ale bywają suksesy i porazki. Nie ma monotonni ani w w wzlotach,ani w upadkach

Averyl- to tez tu ma kluczowe znaczenie czy dziecko jest podatne na towarzystwo i latwo ulega manipulacji,bo są niektore takie dzieci zktore podążają za tlumem,nie potrafia odmowic i usilnie chcą sie wbic w towarzystwo aby nie czuc sie odludkiem,a są tez takie dzieciaki (bez wzgledu na wiek)ktore mają na tyle wypracowaną asertywnosc (wrodzoną lub nabytą) ze presja rowiesnikow/spoleczenstwa ich nigdy nie zdominowala i chadzają wlasnymi ściezkami,bez wzgledu w jakim towarzystwie przebywa to nie ma to dla niego znaczenia,bo nie jest podatny na wplywy ani pranie mózgu

Ja też

Tak, wychowuję moją córkę (jedynaczka, ma rok i 8 miesięcy). I, gdzie się nie ruszę, jestem za to KRYTYKOWANA. Bo "to tylko dziecko, pozwól jej".

Ja ciężko pracowałem w dzieciństwie, moi rodzice też ciężko. Teraz mamy luksusowe życie. Moje dzieci nie mają żadnych trudów (poza szkołą), ciągle siedzą przed ekranami TV albo komputera, lekko im się żyje. Odrabiają tylko zadania pod nadzorem mamy (tzn. raczej mama sprawdza zadania, pomaga aktywnie), czasem pomagają w domu jak się na nich wymusi. Nic z tym nie zrobię... prawdopodobnie będą mieli ciężką dorosłość. Zrezygnowali ze wszystkich zajęć dodatkowych. Jest tylko szkoła + ekrany.

Nie sądzę Mortisha by było to konkretnie do mnie.Ja wypowiadałam się jako mama dużego już dziecka,nie maluszka.Nie pisałam też co robiłam i jak bawiłam się z moim dzieckiem jak było takie małe.
Ale pozwól,że chwilkę się nad tym porozwodzę.

Czytałam przed chwilką artykuł o tym co przechodzi mama chłopca- Dawida,który zmarł.Jak to jej tłumaczą,obruszają się,że żałoby nie obchodzi tak jak powinna,że na pogrzeb(zgodnie z życzeniem syna ubrała się w jakąś tam koszulkę piłkarską i że zgodnie z jego zyczeniem odpalono petardy.
Pani psycholog Ewa Chalimoniuk tak tłumaczy podobne zachowania:" Po pierwsze to stereotypy, które są w naszym społeczeństwie bardzo silne. Jeśli ktoś się z nich wyłamuje, to znajdzie się frakcja, która poczuje się tym zagrożona i reaguje agresywnie. Po drugie dochodzi do głosu chęć pokazania, kto jest lepszy, a kto gorszy. "Bo to ja wiem lepiej, jak coś powinno wyglądać".Psycholog zwraca uwagę, że takie zachowania ujawniają się szczególnie, jeśli stajemy przed czymś nowym."

Averyl- jesteś młodą,nowoczesną kobietą a kierujesz się  stereotypami.Nauka,dopóki dziecku tego się nie uświadomi w szkole, jest dla niego ZABAWĄ.

Nie znasz tematu więc zamiast się w niego nieco wgłebić uruchamia Ci się krytyka.To zrozumiałe z psychologicznego punktu widzenia ale inteligentna kobieta powinna wyzbyć się stereotypów o nauce i zapełnianiu biednemu dziecku grafiku.
Według Ciebie to właściwie kiedy można dziecko zabrać na basen,do filharmonii,na spektakl? Kiedy można zacząć do niego mówić?Kiedy pokazywać zwierzątka?A kiedy literki?Od kiedy może słuchać muzyki klasycznej?:)

Tak myślę,że według tego co napisałaś to pokazywanie zwierzątek to zabawa a pokazywanie literek to już nauka:)

Gojka102 ? jeśli znajdziesz w telewizji/internecie program o Zsuzsa Polgár polecam, wart jest obejrzenia. Ojciec-psycholog uznał, że można wychować geniusza i udało mu się wychować szachowe mistrzynie (Zsuzsa oraz siostry Judit i Zsófii).
Tak, potwierdzam twoją teorię,  wychowując dziecko można je wychować na fajnego człowieka i rodzice mają prawo do takich metod, jakie uznają za stosowne. Napisałaś kilka razy, że twoje dziecko jest szczęśliwe, a ty nie masz z nim żadnych problemów wychowawczych - wierzę ci na słowo, nawet przez myśl mi nie przeszło, że mogłoby być inaczej.

A teraz kilka głębokich oddechów i trudne pytania ? czy ciebie ktoś na tym forum atakuje? ktoś cię osądza? krytykuje?

Sformułowanie użyte w pierwszym poście ? miało na celu pokazanie spektrum różnych działań wychowawczych, bez ich osądzania, czy krytykowania. Główne pytanie brzmiało: ?Czy macie poczucie, że wychowujecie dzieci dla innych/dla świata (chcecie, by było przyzwoitym człowiekiem względem przyszłej żony/męża, osoby otwartej, ciekawej świat)?"

I nieco mniej trudne pytania:

(przez grzeczność nie zaprzeczę pierwszej części wypowiedzi  )

Które moje słowa świadczą o tak ostrej krytyce, że w kolejnych wypowiedziach, podkreślasz je z taką siłą? Gdzie napisałam o zwierzątkach i literkach?

Wiesz, nie jestem psychologiem, i nie znam wszystkich teorii psychologicznych, ale przyznam się, że twoja psychologiczna wiedza mnie zdumiewa, nawet wróżka tak szybko nie odgadłaby, czym kieruje się w życiu.

Gojka102 ? potwierdzam, tak jestem młodą, nowoczesną kobietą, oświeć mnie jak postępuję w życiu, za jakimi stereotypami podążam i naprowadź mnie na jedynie słuszną ścieżkę

Na zakończenie, aby moja wypowiedź była dobrze zrozumiana przez ciebie, napiszę to jeszcze raz

1. Gojka102 ma zawsze racje.
2. Nawet jeśli Gojka102 nie ma racji, odwołaj się do punktu pierwszego.

PS. Kajam się strasznie, ludziska od piotrusiów-panów, matko-bijców, itp nie linczujcie mnie.

Zastanawiałam się nad tym co napisałaś i próbuję uchwycić sens wypowiedzi, ale widocznie jestem za głupia, by wyłuskać choćby odrobinę logiki w twoich wypowiedziach. Lanie wody, dziecięca próba manipulowania, naginania rzeczywistości do własnych potrzeb.

Nie, nie widzę takiej zależności:
1. porównanie do zajętego mangera nie jest wartościujące, nie napisałam dobrego/złego itp. Określenie jest neutralne (jest przeciwstawieniem zachowań ewidentnie łamiących zasady moralne czy prawo). Jest to twoja interpretacja, nie obiektywne stwierdzenie negatywnej oceny.
2. Określenie to zostało użyte jako porównanie, nie jako główny przedmiot rozważań, więc w ogóle nie powinno stać się tematem dyskusji.
3. Kilkukrotnie zasugerowałaś, że skrytykowałam inny wątek na tym forum ? w którym się w ogóle nie wypowiadałam!
4. Jest to forum publiczne i mam prawo wypowiedzieć się na nim, mam prawo nawet wyrazić krytykę, zupełnie odmienne stanowisko. Nie wydaje mi się, abyś miała większe prawo do mówienia mi, czym mam się kierować w życiu, tylko dlatego, że nie spodobało ci się jedno słówko w mojej wypowiedzi.
5. nawet jeśli jakieś ?oburzone mamy? krytykują twój sposób wychowywania dzieci / twoje poglądy na ten temat, to nie jest powód, by słownie atakować innych, którzy podejmują ten temat.

Zarzuciłaś mi krytykę wątku, w którym jesteś ?ekspertką?, dlatego pozwolę sobie (po raz pierwszy) na komentarz, bo jest on związany z tą dyskusją.
Każdy ma swój system wartości: być może dla ciebie ważniejsze jest, by dziecko umiało w kilku językach powiedzieć np. okno, moje dziecko nauczyło się używać magicznych słówek typu przepraszam, dziękuje itp. Według mnie ważniejsza jest umiejętność czytania/słuchania ze zrozumieniem, niż rozpoznawanie słowa (prawidłowe przypisywanie znaczenia znakom graficznym) u bardzo małych dzieci. Czy człowiek jest bardziej wartościowy / bardziej kulturalny, bo systematycznie zalicza koncerty w filharmonii? A co z umiejętnościami społecznymi? Wg mnie ważnymi cechami w życiu społecznym jest odpowiedzialność za swoje słowa, czyny, szacunek dla innych, itp. Obawiam się, że żaden z programów ?aktywnego wychowania? nie przewiduje rozwijania takich zdolności, są to umiejętność, które dziecko instynktownie ?kopiuje? od rodziców... jeśli oczywiście ma co naśladować!

Zastanawiałaś się, po co uczysz swoje dziecko? By było lepsze od innych? by trafiło do najlepszej szkoły, na najlepsze studia, do najlepszej pracy, by było na czele wyścigu szczurów?

Aby przedstawić pełne spektrum (rozumiesz to słowo? chodzi o zakres, o pełną skalę, od minimum do maximu zagadnienia) postaw wychowawczych, które też prowadzą do sukcesu, mogę dać różne przykłady. Poprzednio wspomniałam  o Zsuanie Polgár. Ostatnio rozmawiałam z emerytowaną polonistką, jest bardzo mądrą kobietą i jest prawdziwym pedagogiem (wyjątek!) Ona była właśnie takim dzieckiem z tysiącem zajęć, dlatego dzisiaj podkreśla ? że dziecko jest tylko dzieckiem i ma prawo do swojego dzieciństwa! Bazując na własnym doświadczeniu zdecydowanie podkreśla rolę rozmowy z dzieckiem, a nie intensywnego uczenia od najmłodszych lat (miesięcy!). Albert Einstein jeden z najwybitniejszych ludzi miał poważne problemy w szkole. Zaczął naukę mając 7 lat i przez kolejne 2 lata nie mógł się nauczyć czytać, być może był dyslektykiem (Bogdanowicz), co nie przeszkadzało mu zostać wybitnym fizykiem.

Nie będę oceniać ?aktywnego wychowania?, każde dziecko jest inne. Zaletą ?aktywnego wychowywania? jest poświęcanie uwagi, swojego czasu dziecku, skoncentrowanie się na nim i według mnie - w tym tkwi cała moc, skuteczność, inaczej jest to zwykły wyścig szczurów, bez żadnych zasad moralnych, bez szacunku dla innych, zwykłe rozpychanie się łokciami.

Może tym razem padały trochę cierpkie słowa pod twoim adresem, mam nadzieję, że nie obraziłaś się za mocno na mnie. Gdybyś uczyła swoje dziecko na ?klasyce? wierszykach Tuwima (np. ?O Grzesiu kłamczuchu?), czy baśniach Andersena to wiedziałabyś, że czasem król jest nagi.

Bardzo dziękuję za przedstawienie swojego stanowiska w temacie. Mam nadzieję, że inni jeszcze dopiszą swoje spostrzeżenia.

LauraPalmer - zgadzam się, ale  już nie mogę zmienić tytułu
Poza tym, nie chodziło mi o poradnik wychowywania, tylko o dyskusję na temat świadomych kierunków, które obierają rodzice w kształtowaniu małego człowieka - dla jednych ważne jest by dziecko rozwijało swój talent, a dla innych pewne duchowe przymioty (np. wychowanie religijne, by przestrzegało zasad wiary),  itp. Napisałam kilka pytań "pomocniczych" w pierwszym poście

A na koniec - niestety muszę zwrócić uwagę na jeden dość powszechny aspekt -

a co w sytuacji, gdy rodzice nie przebywają z dziećmi? gdy dziecko przed komputerem, a rodzice w pracy / przed telewizorem, gdy nie rozmawiają za często (no może po wywiadówce )