Moje życie prywatne to gruzowisko :(( Co robić ?

Cofała to mało powiedziane. Najgorsze jest to jak trudno cos takiego zrobić. Teraz dostałam wiadomosć, jak to on ma mase okazji a nie ma ochoty na żadną dziewczynę, że patrzy na nia i wie ze tylko pogadać i już nic wiecej. Że nie potrafi mnie zastapić nikim innym. Zaraz zwymiotuje po prostu, zmieniam komunikatory ;( Po co on to robi??? widzi ktoś tu jakas logike?

Przecież sam ze mną zerwał...

Nie analizuj tego, szkoda prądu.
Po prostu skończ ten kontakt.

Nie jesteś sama. Ja mam 25 lat i jestem po 3 długich związkach, gdzie kochałam szczerze, wierzyłam, dawałam z siebie co najlepsze, on odwalał (każdy na swój sposób), zerwanie, wracanie i tak w kółko...to wyniszcza. Dzisiaj to wiem, że nie ma nic bardziej wyniszczającego psychicznie niż facet, który na chwilę jest cudowny i przypomina Ci wszystko, co było między Wami fantastycznie i znowu Ci się chce, znowu go chcesz...po to, żeby za 2 dni/tydzień/miesiąc przekonać się, że kolejny raz dał ciała i ma to gdzieś. A Ty  znowu siedzisz i przeżywasz, a Twoje poczucie własnej wartości po prostu niknie, bo zaczynasz co raz bardziej nienawidzieć samej siebie za każdą szansę, którą mu dałaś - za każdy raz, kiedy dałaś się nabrać. Tak było w moim przypadku. I jest dalej. Ex faceci zawsze mącili mi w życiu. A ja dawałam szanse i zawsze się przejechałam. I w dalszym ciągu mącą a ja nadal nie mam na tyle siły, żeby się odciąć całkiem, nie wiem, jestem zbyt sentymentalna, wrażliwa i choć jestem świadoma tego wszystkiego co napisałam wcześniej - nie mam siły, żeby dla nich całkowicie zniknąć. Może chodzi też o to, że obecnie jestem sama, z nikim się nie spotykam i czuje się zwyczajnie samotna. Mega samotna. Jak nigdy w życiu. ehh... Mam nadzieję, że Tobie się uda postępować przede wszystkim rozsądnie.

jest dokładnie tak jak napisałaś. Wiem to na własnym przykładzie. Po którymś tam zerwaniu z moim byłym, kiedy to on już nie chciał i powiedział że definitywny koniec itd, ja płakałam, dałam mu odczuć, że nie chcę tego kończyć, a on definitywnie. Niespodziewanie jakies 2 mies później zakochałam się na zabój w kims innym z wzajemnością, byłam szczęśliwa, z tym byłym nie mialam kontaktu choc bylismy razem 3 lata i spotkałam go przypadkiem po pół roku. Gdyby mógł...to by mi za przeproszeniem w tyłek wlazł. Przymilał się do porzygu, wpraszał się, wydzwaniał non stop, a ja byłam totalnie na NIE bo byłam juz zakochana w kimś innym, co prawda znowu już sie psuło i z tym drugim...ale ja byłam zakochana. Ale ten były nie odpuszczał...dałam się przekabacić kolejny raz...co prawda nie do końca bo nie bylismy znowu razem, ale spotykalismy sie, on chcial wszystko ze mną, kino, zakupy, sport, weekendy....no i zrobil się jakiś jakby związek bez zobowiązań z tego...ja się znowu wkręciłam....i w miarę gdy ja się wkręciłam znowu...on się WYKRĘCIŁ....i znowu zostałam sama:/  NIE warto. wiem to. A mimo to też rozpamiętuje, każdego frajera tłumaczę przed samą sobą...żyć się odechciewa. Zawsze taka laska, która oleje, ma gdzieś, koleś to widzi, że ona ma się świetnie bez niego, to taka laska zawsze jest wyrywana. Bo ma poczucie własnej wartości a to jest chyba po prostu sexowne. Pewność siebie. Ja czasem się staram i mi się nawet uda tak poudawać, ale zwykle długo nie wytrzymuję:/ Już nawet myślałam, żeby na jakąś terapię się zapisać, ale nie mam czasu ani kasy  za bardzo też. I mam dokładnie to samo myślenie co Ty...ja w tym roku kończę 26 lat...3 poważne kilkuletnie związki za sobą...I nic. i nagle czuję się stara, brzydka...NIC mi się nie chce. Kiedys potrafiłam co tydzien imprezowac, czułam się atrakcyjna, chciało mi się po prostu...tak teraz nic mi się nie chce. I też zaczęłam się zwyczajnie bać...że zostanę sama:/ W liceum jako pierwsza w klasie miałam stałego prawdziwego chłopaka - w sumie był to prawie 5-letni związek....Teraz jak byłam na spotkaniu klasowym niedawno to się przeraziłam. Wszystkie albo pohajtane, albo dzieciate albo zaręczone...a ja z NICZYM. Apropo w tym samym czasie w tym samym klubie gdzie miałam to spotkanie bawił się mój ten chłopak z którym byłam od liceum 5 lat....ze swoją żoną...a w domu zostawili swoją córeczkę... Fatalnie. Gubię się. po prostu się gubię...czuję, że nie mam nic, a bardzo bym chciała:/

a apropo sexu z kimś innym...hm...NIE pomoże Ci to. Nic Ci to tak naprawdę nie da, poza tym, że może będziesz siebie samą mniej lubiła jak potem na to spojrzysz obiektywnie. Wiem co mówię smile

Czytałam..i to nawet dwa razy. Ale to daje siłę na chwilę. Małą chwilunię. A co świadomości utraty czasu i tego, że będę żałować, to ja np tą świadomość mam, ale po prostu nie mam żadnej siły ani na dzień dzisiejszy chęci, żeby coś z tym zrobić. Tzn chcę, żeby mi się chciało. Ale mi się nie chce:/ To jest chyba jakaś depresja powoli. Nic mi się nie chce. Nic kompletnie. Wszystko tylko "od jutra" - a to "jutro" nigdy nie nadchodzi

A jeśli chodzi o zaniżenie poczucia własnej wartości, to nie wynika ono z faktu bycia singielką na chwilę obecną, ale z faktu, że tyle razy dałam się przekabacić, oszukać, tyle razy niepotrzebnie dałam szansę, kiedy nie powinnam była dać. Dawałam facetowi okazję, żeby mógł mnie wykiwać kilka razy, tak jak by raz było za mało. Wtedy jak się patrzy na to z perspektywy czasu, człowiek ma mniej szacunku po prostu do siebie...:/

Wiesz...myślę, że musisz sobie odpowiedzieć na pytanie, czy faktycznie chcesz jego, czy po prostu nie chcesz być sama, chcesz być zakochana szczęśliwie, planować realnie życie z tą osobą itd. Bo w tej chwili myślę, ze tak jak ja kierujesz marzenia o miłości na byłego, bo to z nim wiązałaś nadzieje na wspólne życie. To jest chyba automatyczne. Ehh... Najważniejsze, że masz jakieś pasje, nie rezygnuj z nich. Ja w zasadzie pasji jakichś wielkich nie mam. To też jest problem, bo nie ma nic, co by tak naprawdę pochłonęło mnie, moje myśli i dawało ukojenie i przyjemność. Uprawiam pewien sport, ale nie jest to jakaś moja wielka pasja, robię to, żeby po prostu sie nie zasiedziec i jest to na chwilę obecną moja jedyna forma kontaktu z innymi ludźmi poza pracą:/ Wiem, że muszę się przemóc, dbać o siebie, wychodzić do ludzi jak kiedyś, bo nawet nie daję sobie szansy, żeby kogoś poznać. Ale ciągle to odkładam. Na chwilę obecną odkładam to do kwietnia.

Jeśli ma ktoś jakies pomysły, sprawdzone metody, rady jak trwać w postanowieniu, czym się "napędzać", żeby nie rezygnować, to będę wdzięczna.

Spokojnie zajmie Ci to troszkę czasu, na razie zajmij się sobą. Zakończ wszelkie kontakty z nim. Rób to co sprawia Ci przyjemność, zacznij wszystko od nowa, od początku, a potem znowu zaczną Cię cieszyć małe rzeczy, zaczniesz się uśmiechać...zaczniesz żyć.

Mam jeszcze pytanie. Mój problem polega na tym, że gdy z nim mieszkałam z nim to jego wady niejednokrotnie mnie bolały. Teraz w pewnym sensie tęsknota je wybiela. Nie wiem dlaczego ale za każdym razem go próbuję tłumaczyć ;( Dlaczego nie tłumaczę tego tak że jestem ważna i zasługuję na to żeby być szczęśliwa?

Wytłumaczyłam (zresztą on ma też zawsze dobrą wymówkę) to że mi nie okazał wsparcia w ciezkich chwilach. Że zawsze myślał o tym co dla niego dobre. To że niejednokrotnie musiałam sobie radzic sama bo jemu się do mnie nie chciało jechać, że słuchalismy tylko jego muzyki, że zrezygnowałam z narciarstwa i podróży przez 2 lata związku z nim, nie byłam sobą itd. Mimo, że będąc z nim wiedziałam, że to wszystko się nie uda bez kompromisu teraz tęsknie. Czemu i za czym ????
Teraz tłumacze to, że po alkoholu robi rozpierdziele.

Właśnie co do tego. Co myslicie na temat facetów, którzy jak wypiją to tak jak wspomniałam o nim: zdemolowali pokój, potrzaskali szklanki, raz na imprezie ze mną gdy wypił z całej siły walił w kredens i go zniszczył? Czy tacy faceci są niebezpieczni? Czy to wynika raczej z wewnętrznych rozterek? Ja to też zaczynam tłumaczyć ;(((
Ponoć u niego w domu ojciec często przychodził wypity i raczej nie pomagał w domowych obwiazkach tylko głównie spał. Dla niego wiele rzeczy które robi się w domu wydaje się dziwnych, bo np u niego mama tapetowała, malowała, zajmowała sie domem, ojciec tylko przynosił pieniądze i na tym rola się kończyła itd.

Hej dziewczyny,
temat co prawda nieświeży ale chciałam powiedzieć, że znowu się do mnie odezwał. Tym razem powiedział, że ma dla mnie prezent. Jestem już w PL. Spotkać się z nim i zobaczyć czego chce czy dać sobie spokój? Nie mam pojęcia o co mu chodzi... Nie odzywa się jakiś czas a potem prezenty i wielce spotkanie na mieście.

Mam wrazenie, ze w ogole nie znam tego człowieka z ktorym byłam tyle lat i do tego jeszcze mieszkałam....

Dzięki... Przyda mi się porządna zjebka. Sama potrafie udzielac innym rady i niejednej kolezance pomogłam. Ale to klasyczny przykład tego, że komuś łatwiej....

Czytam dużo wątków na tym forum i nie rozumiem co się dzieję z tymi facetami?Nawet moja mama mówi, że za jej młodości, aż tak dziwnych zachowań nie było:( ( nie mówię , że wszystkie kobiety są fair i nie ma strasznych, ale oceniam facetów, bo patrze na moje związki i łatwiej mi się wczuć:). Ciągle biedne dziewczyny na tym forum, w tym także ja, nie umieją pozbierać się , bo jeden, drugi, trzeci facet je skrzywdził. Najgorsze dla mnie jest, że właśnie teraz aż roi się od takich facetów, co to za cholerę nie dojdziesz o co mu chodzi. Bo oni sami nie wiedzą, co wnioskuję z rozmów z wieloma mężczyznami. Ile to facetów osłabia swoje kobiety tekstami np jak tu autorka podaję, że nie poderwą żadnego faceta. Ja mam zawsze tak jak Ty małakobietka88 , że na początku w ogóle nie jestem zainteresowana, zabiegają o mnie, a później ja jestem tą starającą się za dwoje. Odnośnie książki : "Dlaczego mężczyźni kochają zołzy"- super książka, ale zauważyłam, że ja gdy mi nie zależy na facecie stosuję wszystkie metody instynktownie , nie myśląc o tym i wtedy faktycznie jest dobrze, ale jak mi zależy to już nie umiem niestety kontrolować pewnych złych nawyków. Ale bardzo się staram pracować nad sobą, mam nadzieję , że kiedyś mi się uda nie popełniać niektórych błędów. Małakobietka88 ten Twój były facet przepraszam Cię , ale dla mnie zachowuję się jak nienormalny, miota się jak szalony, z jednej strony chcę , z drugiej nie chcę. Daj sobie spokój, nie idź na spotkanie, bo może być tylko gorzej, będzie Cię niszczył jeszcze bardziej. Oczywiście wiem, że łatwo mówić , ale taka moja rada z serca:) Powodzenia:)

ja bym trzymała się od niego jak najdalej. nam jest łatwiej ocenić i doradzić ponieważ robimy to na chłodno, wiadomo.
skoro on doprowadza Cie do ruiny, to się odetnij, to jedyne wyjście. a o swoich plusach i zmianach to on będzie teraz gadał bez końca, ale sama dobrze wiesz jaki jest naprawdę-on to już nie raz Ci pokazał. zmień nr oraz mail - nie będziesz musiała czytać tych bredni. 'bądź mężczyzną'!

dodam też, że i ja znam te chwyty polegające na poruszaniu ważnych dla kobiety drobiazgów.., które kiedyś za czasów związku o dziwo nie były dla chłopiny ważne, aby choć kiwnąć palcem w stronę ich realizacji.. typu wyjazd w miejsce które od zawsze chciałaś zobaczyć czy jak w Twoim przypadku wyjście do muzeum do którego zawsze chciałaś pójść. to tylko próby ugłaskania Cię abyś znowu spojrzała przychylnym okiem..

żeby przekonać Cię do siebie. bo może mu się nudzi jak mu się żadna nie kręci ? a tak naprawdę to pewnie on sam nie wie czego chce, dlatego raz jest tak a za chwilę inaczej. wiesz ja jednak myślę, że w ogóle nie warto zagłębiać się w to co mu w głowie siedzi. zobacz do jakiego stanu doprowadziła Cię relacja z nim.. serio to nieistotne o co mu chodzi, ratuj się.

kocykuj, relaksuj się i baw dobrze

no i jak się czujesz z tym, że spławiłaś eks i zajęłaś się innymi rzeczami, rozwijaniem innych znajomości ?

Z tym czuje sie super. Ale dzisiaj napisał ze juz mnie nie kocha. Ze wszystko mu sie wypaliło i ze chciał mi to tylko dać co ma dla mnie i że bardzo za mną teskni ale ze jak za kolezanką...A na koniec dodał ze chetnie by mnie pocałował... I ze to wszystko przeze mnie bo to ja sie z nim kłóciłam bedac za granica i ze przebrałam miare... Potem dodał ze nikt mnie z jego znajomych nie lubi (mimo ze ja miałam całkiem inne zdanie).

Zapytałam go wiec, czy dobrze sie czuje siejac intrygi i obmawiajac ludzi ze ten tego nie lubi a ta powiedziała, że on powiedział... i powiedział że super sie z tym czuje i że to lubi. Odpadłam.

Ogólnie szkoda gadac ;( TO bolało, wszystko mi sie przypomniało i bolało;( Nie wiem jak mam sie po tym wszystkim pozbierać. Mam wrazenie, że całe moje zycie to było jakieś fatalne Truman Show...
Nie wiem gdzie konczyła sie prawda gdzie kłamstwo. Nie zachowuje sie jakby nic nie czuł. Nie wiem jak byłoby w realu ale na komunikatorach nie.

Nie umiem tak zyc, czuje ze wszystko spieprzyłam. Ze ja jestem ogolnie spieprzona a ludzie... no własnie

Wnioski z  dziesięciominutowego przeglądana wspomnianej pozycji.
W książce wartościowe jest motto.

Niestety już zawartość jest intrukcją, jak udawać kogoś takiego, nie będąc nim. Instrukcją udawania kogoś, kim się nie jest i gry polegającej na manipulacji. Autorka nie pokazuje jak rzeczywiście stać się kobietą niezależną, dowcipną, myślącą - czyli atrakcyjną. Nie wspomina o tym, że faceci bywają różni i nie uczy różnic tych rozpoznawać - buduje i powiela kolejne schematy, które może i zadziałają na przeciętnego faceta, ale zawiodą przy bardziej wartościowym. Na przeciętniaków zadziałają opisane gierki, ale jak sie trafi gość z lepszej półki, od razu zauważy dysonans miedzy stanem rzeczywistym, a próbami stworzenia iluzji. Lepiej wówczas nie stosować się do polecanych schematów, bo mężczyzna może zaakceptować rzeczywistość, ale wątpię by był skłonny akceptować sztuczność - iluzja nigdy nie będzie całkowicie spójna.

By rzeczywiście stać się tak atrakcyjną, jak opisuje niegłupie motto, potrzebnie są lata pracy nad sobą. Niektóre dziewczyny są takie z urodzenia i nic nie muszą w tym kierunku robić. To te, które mają własne pasje i zainteresowania, mają własne życie. Te, którym facet nie służy do zapełnienia pustki, ale jest życiowym partnerem, który wspiera, ale też czasem wsparcia potrzebuje.

Generalnie lipa.

Ciesz się, że to TYLKO trzy lata a nie całe życie!!! Kiedy czytam ciebie widzę siebie kilka lat temu. Zmienił mnie tak, że z osoby spontanicznej, radosnej i energicznej zmieniłam się w cichą myszkę, niepewna siebie, nawet kiedy wykrzyczał, że powinnam się leczyć psychiatrycznie przez chwilę mu wierzyłam. W końcu właśnie po trzech latach doszłam do ściany, wiedziałam że dłużej tak nie chcę, że nawet jeśli jestem do doopy to wolę być sama niż z nim. Podjęłam decyzję a później było już tylko lepiej. Też dzwonił, też mówił słodkie słówka, czasem próbował mną manipulować ale ja postawiłam sprawę jasno "jego zdanie mnie nie interesuje w żadnym temacie" nie ma znaczenia co on lubi co mu się podoba, co czuje.........koniec, teraz ja jestem dla siebie najważniejsza. Te jego tanie zagrywki, zaczęły mnie bawić, był tak przewidywalny, że aż nudny
Podejmij decyzję i się jej trzymaj a przede wszystkim usuń skypa, gg czy co tam jeszcze, zrób tak, żeby nie mógł się z tobą kontaktować. Siedząc i załamując ręce robisz mu najlepszą przysługę, zachowujesz się dokładnie tak jak on by chciał - cierpisz! a jego to bawi, czuje się silny bo wie, że nadal ma wpływ na twój nastrój i samopoczucie. Pokaz mu, że masz go mocno w tyle, to nie jest niemożliwe

Rycz do poduszki jeśli masz taka potrzebę, przeżyj tą "żałobę" ale nie pozwól, żeby trwało to długo, zbieraj uszy do góry i zacznij życie na nowo!!!!!!

Wszystko co najlepsze jest przed tobą

Hej dziewczynki.

Piszę bo właściwie chciałabym się w końcu dowiedzieć co temu człowiekowi może w głowie siedzieć. Wiem, że już znowu zaczynam go tłumaczyć ale naprawde uwierzcie mi, mam ochote siaść i walić głową tak długo w ścianę aż sie rozpadnie. Bo jestem durną idiotką a to forum daje mi siłę go pogonić.
Powiem tak, że mam wrażenie, że dzieki mojemu innemu zachowaniu i siły tego forum wiele się zmieniło w moim podejściu i to też mam wrażenie wywołało inne zachowanie u niego.

Miałam jakiś czas spokój, do jakby to powiedzieć następnego "wyrzucania sobie". Znowu sie odezwał około 1,5 tyg temu. BYłam bardzo zajęta egzaminami, a on miał pretensje o jedną rzecz. Powiedziałam, co na ten temat myślę, byłam strasznie twarda, znowu z jego słów padło żegnam, powodzenia w życiu i tak dalej.
Nie minęło 3 dni (od jego czwartego żegnam w przeciągu pół roku) znowu pisał, kolejne 3 dni i znów pisał, tym razem zdecydowałam się z nim porozmawiać. Rozmowa o dziwo była spokojna tylko ciągle przeplatana z jego strony gdzieś żalem - dlaczego u nas się to ne udawało (w sensie rozmowa) itd cięgle: dlaczego. W końcu powiedział, że gdybym nie robiła mu awantur jak mnie tu nie było to wszystko by sie poukładało bo u niego sie cos zmieniło. - Wytłumaczyłam, że gdyby on zachowywał sie inaczej i czułabym ze teskni i mnie kocha to ja bym sie nie denerwowała, a czasem wrecz mam wrazenie cieszył sie i podpuszczał do nerwów (np rozmawiajac ponad godzinę z jakas koleżanką kiedy ja czekałam na jego telefon i jeszcze mi o tym powiedział)...

Rozmowa się skończyła. Wszystkie on inicjuje, tak samo jak telefon, bo muszę dodać że ostatnio nawet zaczął dzwonić. Ale ja nie odebrałam. W środku nocy dostałam więc wiadomość, że mu smutno że nie oddzwoniłam (około 3:00).

???? W każdej wiadomości gdzieś napomyka jak to jestem jego była i jak to pewnie teraz się bujam z innymi. Powiedziałam mu, że nie rozumiem co mu do tego a on, że tylko to tak mówi, żeby PODKREŚLIĆ GRANICE. Najbardziej chodzi mi o jedną rzecz, która dała mi do myślenia.

PO JAKIEGO DIABŁA mówi mi, że nic do mnie nie czuje, że to skończone, że on być ze mną nie chce itd a TO ON SZUKA KONTAKTU? WSZYSTKIO On INICJUJE. Ja byłam naprawde gotowa skończyć te znajomość. Ostatnio w wiadomościach nawet posuwa się do flirtu.

Jak czasem innych dupków łatwo spławić tak tutaj nie potrafię. Dziewczyny spójrzcie na to błagam, bo może ja jestem nieobiektywna i albo to perfidny manipulant i wykorzystywacz, albo on mnie kocha a ja nie potrafię spojrzeć krytycznie na siebie i rzeczywiscie go wpieniłam ciągłymi wyrzutami. MAM TAKI METLIK W GŁOWIE, A WSZYSTKO ZACZYNAŁO SIE POWOLI UKŁADAĆ, BEZ NIEGO! Co radzicie ?

No dobra, ale jako facet, rozumiesz te jego akcje? W jakiej sytuacji ty byż sie tak zachowywał? To normalne?