Moje rozważania..

Hej kobietki,
Postanowilam napisac, bo jakos tak mi nijak. Ostatnio duzo rozmyslam i kurcze moge z cala pewnoscia stwierdzic, ze mam kochajacych rodzicow i bardzo fajna prace. Na tej plaszczyznie uklada mi sie b.dobrze. Mam 27 lat, mieszkam z rodzicami, dokladam sie do wydatkow itp. mam swoje auto..kazdy moglby powiedziec "czego chciec wiecej". Mysle ostatnio nad wynajeciem czegos, ale w sumie jak tak pomysle dobrze, to szkoda komus wsadzac kase do kieszeni i placic za to mieszkanie, gdyz w sumie wiecej mnie w domu nie ma niz jestem ze wzgledu na prace. Tak sie ostatnio zastanawiam nad wszystkim..przypatruje sie znajomym i jedni biora slub, inni kupuja mieszkania, inni sa juz po slubie, maja dziecko w drodze.. a ja nie mam nawet faceta. To mnie juz chyba dobija. Kazdy z zewnatrz popatrzy sie na mnie i mowi, ze "jak taka osoba jak ja" moze byc sama.Ludzie sie dziwia. A ja zolza nie jestem. Tzn jestem przebojowa, wiem czego chce od zycia, nie boje sie wyzwan..nie jestem jakas taka szara myszka. Ale jestem sama i nie chce klamac, ze czuje sie z tym szczesliwa, bo tak nie jest!!! Najgorsze to jest to, ze nie mam gdzie poznac facetow..tzn interesuja sie mna, ale albo sa zajeci juz, albo przyciagam takich, ktorzy mnie sie osobiscie nie podobaja. I nie jestem jakas tam wielka paniusia- wielka dama - nic z tych rzeczy, chociaz moze na pierwszy rzut oka wygladam na niedostepna... sama nie wiem. Na dodatek czuje jakos tak ostatnio, ze u wszystkich zycie sie kreci a u mnie stoi w miejscu. Nie wiem czy to kryzys, przesilenie wiosenne czy co. Generalnie malo marudze, rzeklabym WCALE, ale teraz mam wlasnie taka faze.  Ostatnio zaczelam sie zastanawiac nad tym...ze chyba jest cos takiego w przyrodzie...ze sa ludzie, ktorych szczescie w milosci nie spotyka i moze nie ejst im pisane no i ja wlasnie chyba do tych osob naleze Sympatie u ludzi wzbudzam ogromna, zawsze ludzie mnie zagaduja czy to na przystanku itp itd no ale cos w kwesti tych chlopow nie wychodzi....no bo jak wytlumaczyc to, ze ja nie poznaje/nie umiem/ poznac faceta a kolezanka obok poznaje ich multum. Niby mam seksapil, cos do powiedzenia,moze nawet duzo, ale oni jakby sie mnie bali....tak odbieram to skoro potrafia sie patrzec tylko z daleka. Nigdy nie mialam fazy na JUZ, jakiejs CHCICY, ale ostatnio moze idzie wiosenne przesilenie i kurcze jakos szlag mnie trafia. Co z tego ze mam super prace ktorej niejedna osoba mi zazdrosci, co z tego ze mam auto, w miare ladnie wygladam, jak nie mam kogos przy boku....  Nigdy, ale to przenigdy nie bylam osoba,kobieta ktora swoje szczescie przypisuje facetowi. Nie ma go jest ok, bedzie to tez bedzie dobrze...ale widze ze im jestem starsza to jakos bardziej zle mi z tym.
Przepraszam, za ten dlugi post ale musialam sie wyzalic..bo dzisiaj chyba mam taki juz dzien.