Rozważania rozwódki.

No właśnie Michmo. Jak sobie z tym radzić? Bo ja ze wszystkim innym daje radę, ale ta pustka, to stagnacja nie jest dla mnie do przejścia od dłuższego czasu

Neeli, dajesz nadzieję na lepsze...Cieszę się, że Ci się udało
Ten facet z którym się widywałam nie był w moim typie, ale był normalny by się wydawało, tylko tak jak napisałaś-myśli na wodzy, wszystko pod kontrolą, jego małe potknięcie i spisałam wszystko na straty. Masz racje-nigdy kolejna miłość nie będzie taka jak poprzednia.
Dziś od dawna się popłakałam, coś we mnie pękło, sama nie wiem co.....przyczyną był były mąż.

Neeli, ja chyba nie potrafię nienawidzić, może na chwilę. Ale obecnie mam czas -kocham chyba to co było i marzenia o tym, ale czy coś czuję do męża to nie wiem, cały czas ta pustka. Zdaję sobie sprawę, że czasu musi upłynąć dużo i to jest chwilami przerażające. Nic od dawna nie planuje, żyję tu i teraz.

Czasem wydaje mi się , że spokój burzył mi on-pisząc , dzwoniąc, przyjeżdżając i mówiąc, że żałuje. Sama na to chyba pozwoliłam. Ale dziś skończyłam z nim temat, bo nigdy nie pogodzę się z tym co zrobił.

Nie zgadzam się... co do tego, że PO rozwodzie jest bardzo źle... jak komu Gdy to kobieta dąży do rozwodu jak do wyzwolenia, odczuwa zgoła inne emocje.
Rozwód jednak zawsze wydaje się porażką, chociażby z tytułu chybionego wyboru partnera życiowego. I nie ważne czy on był mistrzem kamuflażu czy samej się miało "różowe" okulary...
Myślę, że WARTO dać sobie czas na ZUPEŁNE zamknięcie przeszłości w sensie emocjonalnym. Ani nienawiść ani żadne płonne nadzieje czy mamienie - OBOJĘTNOŚĆ. Dopiero wówczas można COŚ nowego "otwierać". Bo wtedy "cień przeszłości" najmniej szkodzi. Ot informacje beznamiętne, jak te o sposobie spędzania wakacji czy przebiegu edukacji
Bez porównywania obecnie napotkanego człowieka do owego upiora z przeszłości... bo to nie może dobrze się skończyć co najwyżej stwierdzenie, że "oni wszyscy tacy (sami)"

Ja mam, Liwio, podobnie.
Wprawdzie jeszcze rozwodu nie mam, ale już niedługo dwa lata będzie jak jestem w separacji.

I czuję podobnie.
Trudno jest się właśnie odciąć, jeśli mąż nadal chce wrócić, nadal twierdzi, że kocha. Mimo że wyrządził tyle krzywdy.
Bo człowiek chcąc nie chcąc ma momenty, kiedy się łudzi... Tylko właśnie świadomość, że nie da się, po prostu nie da się już zaufać...
I tyle żalu. Przede mną zmiana miejsca zamieszkania. To spory stres. Teraz przeprowadzka, malowanie itp. wszystko na mojej głowie. Trochę mnie to przeraża, ale pomimo że ciągle mam możliwość by się rozmyślić, idę na przód.

Mam do niego ogromny żal, że rozwalił tę rodzinę, nie tylko mi, ale też naszemu dziecku. Tego nie da się wybaczyć.

A co do innych facetów...
Mam takie refleksje że często właśnie im się wydaje, że kobieta po przejściach to łatwy kąsek, taka trochę desperatka, która zrobi sporo, by znaleźć faceta. Nie chcę generalizować, bo nie wiem jak to jest w ogóle, ale ja właśnie tego nie mam. Oczywiście bardzo chciałabym ułożyć sobie życie, ale też właśnie bardzo (może za bardzo) przyglądam się kandydatowi, przewiduję wręcz, jak taka czy taka cecha może zaprocentować negatywnie we wspólnym życiu. To chyba lęk przed kolejną porażką. Nie chodzi przecież, by znaleźć chłopa i się męczyć... czy znów rozstać, chodzi o stworzenie szczęśliwego, trwałego związku.

Wiec sobie poczytałem. Tak naprawdę to 80% winy rozpadu jest wasza a reszty to faceci. Oczywiście to tylko statystyka. Zdrada też nie powstaje z niczego, to wy zmuszacie nieświadomie do złych czynów, sporów itd.
Ale wracając do tematu, to rozwód to  nie jest nic przyjemnego dla obu stron. Tak się mocno kochali i tak bardzo się nienawidzą że pozabijaliby się jakby mogli. Ale trzeba wziąść pod uwagę:
Inny związek to ta sama orka. Tylko z innym partnerem. Co do podejścia was do mężczyzn po rozwodzie jest większości chłodna, doszukujecie się tych cech co wasi byli. A tak naprawdę ważne są kompromisy, dobry seks, i wiele różnych ważnych rzeczy i uczuć w związku.
Ale związek bez szacunku do samego siebie i do drugiej strony nie wyjdzie, zawsze się rozpadnie.
Musicie zauważyć jeszcze jedno, że człowiek się zmienia co 7 lat, a z wiekiem jest tych zmian coraz mniej.
Owszem po rozwodzie czlowiek przechodzi kilka etapów, od smutku, żalu, tęsknoty, samotności. Po odpowiednim czasie zaczyna poszukiwać tej swojej nowej partnerki czy partnera a tu się okazuje większy mur niż jak się było panienką czy kawalerem. Dlaczego, bo zaczynasz przyciągać podobne kobiety czy mężczyzn jak byli partnerzy. Bo masz to w myślach i twoja podświadomość nie dopuszcza innej osoby. Oczywiście to się w końcu zmienia i znajdujemy tą wymarzoną połówkę.

Proszę pomóżcie.

Napisałam już pozew, chcę polubownego rozstania, nie mam ani sił ani pieniędzy na szarpanie się.
Powiedziałam mężowi o rozwodzie, przesłałam mu nawet pozew, żeby się zapoznał, żeby mu pokazać, że czysto gram. Od roku nie mieszkamy razem, ja z dziećmi. Mam nadzieję, że rozwód pomoże mi choć trochę odciąć się od niego emocjonalnie.
On do rozwodu podchodzi z dystansem, tak mu wygodniej ;(
Jakie kroki może podjąć, co może zrobić, żeby odwlec temat, żeby rozwód mi utrudnić jak dostanie już oficjalne wezwanie do sądu?
Czy w pozwie, mimo iż zarabiam mogę prosić o obciążenie go kosztami procesu, czy poprosić o rozdzielenie tej kwoty po połowie?

Witajcie o poranku
Widzę, że dyskusja się rozwinęła.
Anhedonio:
A czy możesz jak przysłowiowy "chłop krowie przy rowie" wytłumaczyć, bo chyba nie wszystko zrozumiałam, pomimo zamieszczanych oczek, pogubiłam się.
1. Ja nikogo do exa nie porównuję, ale nie chodząc lata świetlne na randki dopiero nabieram ponownego doświadczenia
2. Ja dążyłam do rozwodu tu, teraz, natychmiast, już.
3. Każdy z kim się spotkałam na randkach  był kompletnie inny:
A- po kawie chciał "zobaczyć kwiaty na moim balkonie" - tylko ich tam nie ma
B- następny Pan po kilku randkach (w przeciągu 2 tygodni) zaczął planować jak sprzedamy moje mieszkanie i kupimy wspólne. I tu miał problem Jak si w nim pomieścimy z dzieciakami przy jego środkach, bo ja kredytów nie biorę .
C- zostałam złapana za biust po ok. 10 minutach spaceru na 1. randce.
To tylko trzy przykłady .

Liwia:
Anhedonia w pewnym sensie ma rację. Ja rozstawałam się w emocjach. Wytłukłam prawie całe szkło w domu, a żaden pilot nie pozostał cały . Zadzwoniła koleżanka i mi powiedziała: wal kartoflami, szkoda szkła na palanta.
Ex kontaktuje się  regularnie co najmniej 2-3 razy w tygodniu. Dlaczego? Bo zaliczył porażkę, a nie bo mnie kocha. No przecież urodził się nie w tym miejscu i czasie i to nie jego wina. On powinien być arabskim szejkiem lub kalifem - harem to jego żywioł .- zgadzam się z nim, ale to nie moja bajka.

Liwio i Kajko:
Mojego eksa, to ja już słuchać i czytać nie mogę nie będąc rozbawiona, Oczywiście patafian kochać mnie będzie dozgonnie, zwłaszcza, gdy przestałam być osiągalna i własna.
Dziewczyny:
Jestem singielką i co? Powinnam być, a nie żyć? Wiele osób uważa, że powinnam się zaniedbać i żyć przeszłością i być bólem. Ale ja mam to w d*pie. "Mam zamiar być cholernie szczęśliwa"; spełniać swoje marzenia, które odkładałam, bo ciągle coś; żyć a nie wegetować w imię wyimaginowanych oczekiwań "co powinnam".
paulo71
Poproszę o źródło badań, chętnie to sprawdzę i podyskutuję z prowadzącym.
Słodka

Proponuję poczekać, aż mąż dostanie pozew. Na pocieszenie napiszę Ci, że gdy dostanie wezwanie do sądu musi się na nie stawić, chyba, że wyląduje w szpitalu. Po za tym może jedynie nie zgodzić się na rozwód i tu dużo do powiedzenia będzie miał sąd-tzn. jeśli weźmie pod uwagę fakt, że od roku ustało między Wami pożycie intymne, miłość, masz dowód na to, że ze sobą nie mieszkacie (weź ze sobą kogoś z rodziny kto to potwierdzi), itp. to możliwe, że rozwód dostaniecie na pierwszej rozprawie. Jeśli, jednak mąż powie , że widzi szanse dla Waszego związku (a sąd będzie mało konkretny) to będzie kolejna rozprawa, ale wtedy powinno już iść po Twojej myśli. Co do kosztów-jasne, że możesz chcieć podzielenia kosztów rozprawy, nieważne czy pracujesz czy nie.

Liwia,
ale one są z życia wzięte

Anhedonio,
Nikt mi nie wmówi mantr, ideologii. Uważam, że każdy jest innym człowiekiem i ma prawo w swój własny sposób przeżywać tak rozstania jak i wspólne życie. Nie mam doświadczenia w randkowaniach , ale czy w tym celu powinnam umawiać się z każdym, kto zaproponuje? - Nie, nie ma mowy.
A czy to jakaś nowa moda w pisaniu capslockiem? - coraz częściej to widzę?

Hej Liwio
Nie wiem, czy mnie pamiętasz...gdzieś się spotykałyśmy w tak zwanym międzyczasie na forum.

Ja również po rozwodzie...niedawno minąl rok.
I od niedawna jestem w szczęśliwym związku
Równiez miałam różne niewypały...panowie lepkie rączki, albo tacy, którzy wyznawali mi miłość, nie widząc mnie nawet na oczy
Ale poznałam kogoś, kto stał się dla mnie najukochańsza osobą...
Zupełnie niespodziewanie, również po przejściach...wspierał mnie w trudnych chwilach. Pokochałam go,ona mnie
Nie wiem, czy ta miłość jest inna, czy ostrożniejsza...być oże..
Ale wiem na pewno, ze znów jestem szczęśliwa.

DLATEGO, że każdy jest INNY zakwestionowałam TWOJE spostrzeżenie, że ZAWSZE jest źle
I nic TAK głupiego jak umawianie się z każdym jak leci NIGDZIE nie proponowałam. Już RACZEJ zastanowiłabym się nad SWOIMI własnymi wyborami... dlaczego TAKICH a nie innych wybieram... I tyle. Gdzie tu mantrowanie i ideologia? Refleksje i rozważania (jak dla mnie).

No cóż....przykra prawda jest taka, że w stosunku do mojego ex - odezwało mi się "kochanie za bardzo". Nie wiem jak to jest, ale "choroba" ujawnia mi się tylko wobec niego. Z resztą nie wiem czy dobrze myślę, ale on ma być może to samo co ja. Jak nie dokładnie to samo to część z pewnością. Manipuluje mną, kiedy czuje , że traci kontakt ze mną lub wie, że z kimś spotykam się - wtedy uderza. Kiedy zauważa, że jestem udobruchana - zaczyna "odpoczywać" od manipulacji.......
A w tym wszystkim ja jestem najgłupsza, bo poddaję się temu....i koło się zamyka.
Mam możliwość rozwiązania tego raz na zawsze, ale słabeusz znów się we mnie obudził i tkwię jak durna w tym wszystkim. A przecież już życie toczyło mi się bez jego udziału. Dusił mnie czasem brak kontaktu z nim i rozmyślanie, że mało kontaktu ma z dzieckiem. Potem dowiedziałam się (parokrotnie), że znów sobie nie radzi i pobiegłam na pomoc, jak zwykle......i zaczęło się znów z jego strony wyznawanie miłości, itp. I tak się męczę....

Macie racje dziewczyny-nie można generalizować. Ja wydawało się , że trafiłam na fajnego faceta-nie był może cudem natury, z lekka sknera , ale uczciwy, ufałam mu, mimo, że mieszkał trochę km ode mnie. Zakończyłam to, nie wiem sama czemu. Po bacznej obserwacji uznałam, że jakiś leniwy pod względem pomocy w domu, spoookojny za 10ciu ....skończyłam, bo może nie odchorowałam rozwodu?!!!

SłodkoMi - to moje dziwne myślenie spowodowało, że królewicz jakiś się znalazł i to bardzo normalny, tylko ja duperelki wyszukałam, by go "odprawić" .Prawda może być taka, że nie odchorowałam rozwodu, a on był za normalny w stosunku do tego co miałam. A strach przed nowym i nieznanym jeszcze większy.

Co do exów - po co im ta kontrola, skoro chciał rozwód, pozew złożył, to pytam się po jasną aniele zawraca gitarę.....???

Tylko po co kontrola? By życie uprzykrzyć? Pies ogrodnika? Do czego? Po co?

Ehh, powiem Ci Anhedonio, że ja od dawna myślałam, że to wszystko to "choroba" , nie ciała, a umysłu. Albo się z kimś dogadujesz, albo nie. Albo nadaje się na podobnych falach, albo nie. Porostu niektóre relacje są zaburzone i już i wydaje mi się, że to wcale nie do końca wina osoby kzb-wina jest z obu stron, widocznie facet robi coś , co powoduje takie a nie inne myślenie kobiety i odwrotnie. Tzw. nakręcanie się, tłok myśli itd. spowodowane jest zachowaniem drugiej osoby...krętactwem, matactwem, manipulacją.

Witaj Liwio
Tak siedzę i myślę co napisać, bo oczywiście napiszę znów z własnego punktu siedzenia, a jest on inny niż Twój.
"By życie uprzykrzyć? Pies ogrodnika? Do czego? Po co?" - mój eks wg mnie "aby odzyskać kontrolę nad pojazdem, z którego wyleciał z hukiem i w trakcie panowania jak mu się wydawało nad kierownicą".
"Krętactwo, matactwo, manipulacja" - ja dodam tu jeszcze, jak w pierwszym zdaniu kłamie to w trzecim specjalnie się walnie, bo uważa że się tym przejmę
Kiedyś tak, ale nie dziś.

Ja chodzę na kawę, sok, spacer. Umawiam się, bo lubię ludzi i wychodzę z założenia, że jeżeli nie znam kogoś i nie porozmawiam, to nie wiem kim jest. A ja lubię poznawać ludzi. Ktoś mi tu walnie "przyciągasz złych ludzi" - odpowiadam: a skąd wiem, że zły skoro go nie znam?
Po drodze czasami szczęka mi opada, ale ja nie mam parcia.
Piszę tu ze swojego punktu widzenia i siedzenia.

Mogę napisać: nie pozwól sobą manipulować, ale to Ty masz swój rozum i potrzeby, czy chociażby chęci.
Życie to nie tylko sukcesy, potknięcia też
Co ja zrobiłam gdy chciałam się złamać: zmieniłam maila, facebooka, kupiłam nowy abonament komórkowy i nowy numer zna bardzo niewiele osób, ale oczywiście firmowego nie zmienię. Ale co to dało, że wielką siłą woli w pewnym momencie wyłączyłam sygnały w tym, który znał. Odzwyczaiłam się od pipnięcia sms, nie słyszałam powiadomień z poczty.
Ale tu mnie poprowadziły za rękę dwie bardzo mądre osoby.

Na tym forum można mnie nie lubić, bo ja nie lubię domorosłych psychologów, zwłaszcza tych co zawsze wiedzą lepiej i przez swój pryzmat patrzą na wszystkich. A już najbardziej tych, co kończą kursy, a nie mają zaplecza naukowego. Bo mogą zrobić czasami więcej krzywdy niż dobrego, a później argumentują swoje działania tym, że ktoś nie był na coś gotowy i umywają rączki.
"Dobrymi chęciami piekło jest wybrukowane".

Liwio,
Życzę Ci Słoneczka:)

"Teoretyk osobowości George Kelly napisał kiedyś, że wszyscy jesteśmy domorosłymi psychologami. Nieustannie PRÓBUJEMY ZROZUMIEĆ, co irytuje naszych przyjaciół, członków rodziny, partnerów, a również obcych; chcemy wiedzieć, DLACZEGO ludzie zachowują się tak, a nie inaczej. Psychologia stanowi integralny element naszego codziennego życia"
(prof.S.O.Lilienfeld, prof. S.J.Lynn, prof. B.L. Beyerstein i J. Ruscio - jedyny NIE będący prof - wszyscy psychologowie w książce "50 wielkich mitów psychologii popularnej"

A ode mnie: serio uważasz, że większą krzywdę czynią rozważania (inaczej przemyślenia) niż ich BRAK?
Większą krzywdę ma ostrzeganie siebie i innych przed (czasem ponownym) "wdepnięciem w g..." niż wymiana zdań???
A by owa wymiana zdań mogła mieć miejsce, muszą zaistnieć RÓŻNE stanowiska, inaczej to zwykłe "przyklaskiwanie" rozmówcy...
I na koniec - jeśli DOBRYMI CHĘCIAMI gardzisz (?) to co powiesz o złych... np. zniechęcających do prób pomocy? A otwieranie oczu na prawdę taką forma pomocy BYWA (Tyle, że nie wszystkim jednakowe metody przynoszą TO samo). Lepiej próbować czy "olać"?

Stąd często na forum pada prośba: "jeżeli NIE CHCESZ RAD, a TYLKO się wyżalić - napisz o tym wyraźnie
I nie rozumiem CO posiadanie własnej opinii ma do lubienia bądź NIE. Do tego potrzeba trochę więcej relacji niż kilka słów na anonimowym forum

Liwia - doświadczenie przychodzi (niestety) wraz z doświadczeniami. Część z nich boli jak cholera... Ale jak pisze SłodkoMi: "Ty masz swój rozum i potrzeby, czy chociażby chęci" - poukładasz je sobie rozsądnie i wyjdziesz z tej opresji. Po prostu nie daj MU mieszać w swoim życiu WIĘCEJ

CZY to czasem nie WYJĄTEK?
Bo co się mamić próżnymi nadziejami jeśli występuje taki wypadek 1 na 1000 przypadków?
Rozsądek NIGDY nie zawadzi. Nawet w "zejściu się"

To faktycznie - jednak bywają takie przypadki. Kiedyś ktoś mi mówił, że pewne małżeństwo zeszło się po 6 latach od rozwodu i miłość przetrwała. Cóż - ja też jestem tą, która wybaczyć potrafi , ale zapomnieć mi trudno. Mam taki charakter , że nie potrafiłabym nie wspomnieć o tym co było - przynajmniej wiem to na dzień dzisiejszy. Trudno jest wrócić do kogoś, nie mając pewności, a czy tą pewność kiedykolwiek się będzie miało to na prawdę nie wiem. Nie wiem też co spowodowałoby bym ufała, wierzyła, nie snuła domysłów.

Anhedonio:
Dość ostro podchodzę do domorosłych psychologów, fakt.
Ale sama mnie zagaiłaś. Nasze nicki radykalnie się różnią. To daje do myślenia, ale nie do pisania.
Ja na tym forum nie chcę się wyżalić, bo już się wyżaliłam psychologowi i przyjaciołom. Do nich miałam zaufanie.
Tylko nie rozumiem dlaczego na siłę chcesz mnie uwstecznić? Zwłaszcza będąc współautorką bloga którego masz w stopce.
Ja od początku napisałam, że piszę ze swojego punktu widzenia, a nie ogółu i w czasie przeszłym.
Ja zapytałam, gdy miałam wątpliwość, czy dobrze Ciebie rozumiem. Ty użyłaś swojej wyobraźni o mnie,
Wesołych Świąt.

A czy jeszcze odpowiesz na pytanie o pisanie capslockiem?

TAK JEST
Sorry Wielokropku i Ty autorko

I znów odwyk........
Doszłam w końcu do tego, że to przez eksa. Przez niego cierpię. To on miesza mi w życiu. A ja? Głupia jestem, naiwna - dlatego teraz muszę cierpieć. Tylko z własnej głupoty i wiary w kretyna............

.
I chwała BOGU!!! nie jesteś (przypadkiem) duuuuużo mądrzejsza, niż wówczas, gdy  zawiązywałaś sobie "WĘZEŁ małżeński" na szyi?

.
Tak jak i każda INNA miłość... no chyba, że to nie miłość a zaledwie namiastka.

.
Kwestia WIARY to kwestia zapotrzebowania na mamienie samego siebie.
Dojrzałaś na tyle by wiedzieć, że życie to nie koncert życzeń, i NIKT i NIC gwarancji na to, jak się ono potoczy NIE DA.

Bolesne acz, być może, niezbędne doświadczenie. Niezbędne dla otwarcia oczu na prawdę? Bo jeśli krzywdzi... to czy to MIŁOŚĆ? Może BY nauczyć się rozpoznawania i odróżniania MIŁOŚCI od namiastki?

BYLE nie więcej razy NIŻ SIĘ PODNOSIĆ!
Nawet mozolnie...
LIWIA - odetnij sie od przeszłości - JEJ nie zmienisz! - ALE przyszłość wciąż przed Tobą.
RÓWNIEŻ od TWOICH decyzji zależy jej jakość. Ona nie jest zdeterminowana jednoznacznie... Masz COŚ do powiedzenia. Powiedz STOP krzywdzicielowi.
ŻYCZĘ w nadchodzącym roku wielu zmian i odmiany (losu?)
Trzymaj się cieplutko kochana

Barbie 14.......dziękuję! To pocieszenie ogromne. Mam nadzieję, że i ja do takiego stanu dojdę. Dziękuję, te słowa wiele dla mnie znaczą

Czas mija. Życie mija. Lata lecą.

Nie umiem się z nikim związać, zżyć, nie umiem chyba kochać.
Od dwóch miesięcy, jak nie dłużej męczę się ze wszystkim. Sama ze sobą chyba najbardziej.
Cały czas pustka. Serce puste. Dom, praca, dziecko, a na miłość jakbym była zamknięta, jakby wszystko już bezpowrotnie minęło, jakbym się już komuś za dużo dała serca i teraz go brak dla kogokolwiek........

Elle- pewnie masz rację. Podświadomość i te sprawy. Tylko, że ten "on" ma się starać, niekoniecznie ma być posągiem, menem . Ja  chyba poprzeczkę postawiam zbyt wysoko-sobie i potencjalnym men-om .
Wszystko skończyło się wraz z rozwodem-takie miewam przeświadczenie.

Młoda-już nie jestem, za żadną miss też się w sumie nie mam (ale dziękuję). Nie wiesz-jak bardzo chciałabym mieć siłę by wstać z tych kolan.

Jesteś silną kobietą, tylko swej siły używasz do czegoś innego; wiesz o tym od dawna.

Edycja:
W tym (ale nie tylko w tym) wątku sporo razy używasz słowa "chciałabym". Co zrobiłaś, by owe marzenia spełnić?
Kiedyś bardzo chciałam pojechać do Francji, powtarzałam to tak często, że ktoś wreszcie zapytał, co w tej sprawie robię. Stwierdziłam, że... nic. Od tej pory wiem, że jeśli naprawdę czegoś chcę, to robię wszystko, by to osiągnąć, bo od samego 'chcenia' nic się nie zmienia; no może tylko frustracja rośnie.

Liwio, nie oszukuj się. Wiesz. A ja wolałabym nie mieć racji.

Gdybyś była spokojną, o nic by nie chodziło. Rzecz w tym, że spokojną nie jesteś. To, co sobie robisz, nie jest też wygodą. Ale przyjmuję do wiadomości, że taki jest Twój wybór. Bo podjętą decyzję poznaję po zachowaniu, nie po tym, co ktoś mówi.

bet, jeśli za owym 'chcę' nie idzie działanie, to nie ma żadnej różnicy między tym słowem a 'chciałabym'. Bo tu nie o słowa chodzi.

Jakie piękne usprawiedliwienie. Piękne, tylko zupełnie niepotrzebne, bo możesz żyć tak, jak żyjesz dotąd. Nie prościej powiedzieć sobie prawdę, nie zaś mydlić sobie oczy i narażać na frustrację?

Liwia, Bet, Wiekokropek - jak milo poczytac kobietki z 'moich' czasow na forum

Liwia, widzisz, pewne 'odczucia', emocje PO rozwodzie, PO porzuceniu, zdradzie, sa chyba niezalezne od wieku i nawet tego czy z kims jestesmy czy nie.

A mysle tak dlatego ze, mimo ze ja nie mam dziecka, od prawie 2 lat jestem z kims, kto rowniez przyworcil mi jakas tam wiare w wartosciowych facetow i ogolnie jest chyba bardzo dobrze.... Fakt, ze od ponad roku mecze sie z rozwodem i wiec wciaz nie jest to jeszcze zamkniete, tez nie pomaga pewnie.

Mimo powyzszego, to.... no to wlasnie - tez czesto czuje tak jak Ty. Nie wiem co to wlasciwie jest milosc? Czy ja potrafie jeszcze kochac tak naprawde? Ze moze to co mialo juz byc, to jedyne i prawdziwe z mojej strony to juz poszlo... ?

I potem tak sie zastanawiam ile z tego prawdy a ile nastawienia i jak nad nim pracowac....