Moja mama mnie nie kocha.

Czesc.
Ja tak mialam, mam do tej pory, choc troche sie to zmienilo z biegiem lat.

Otoz, moja mama, jakby to powiedziec, widzi we mnie mojego ojca alkoholika - duzo czasu zajelo mi zrozumienie tego i zaakceptowanie...
Jako dziewczynka, bylam wysylana do dziadkow - mama nie chciala sie mna zajmowac.

Gdy mialam lat 8, mama powtornie wyszla za maz i urodzila moja przyrodnia siostre, ktora stala sie oczkiem w glowie wszystkich.
Jako nastolatka, nigdy nie zostalam pochwalona, nigdy nie dostalam kieszonkowego, nigdy nie uslyszalam, ze jestem kims waznym.

Wyprowadzilam sie od razu po osiemnastych urodzinach.
Zaczelam uczeszczac na terapie DDA, gdzie poruszalam rozne tematy, rowniez ten o braku jakiejkolwiek wiezi z matka.
Pogodzilam sie z tym, ze moja matka mnie urodzila, moze nawet i kocha na swoj sposob, ale ja nie moge sie zadreczac z powodu, ze ona nie chce, lub nie potrafi tego pokazac.

Gdy wyszlam za maz, kontakty z matka jakby sie ocieplily - zaczelysmy troszke czesciej ze soba rozmawiac, ale nadal nie sa ta zbyt bliskie relacje.

Nie mozesz obwiniac sie o to, ze Twoja mama jest osoba taka, a nie inna.

Na tej plaszczyznie u mnie bylo identycznie.
Mysle, ze Autorka potrzebuje sie wygadac i moglaby skorzystac z terapii DDD, mnie rozmowy z terapeuta bardzo pomogly.

Planuje się wyprowadzić  jakoś w okolicach sierpnia, z tym, że pamiętam jak próbowałam rok temu, stwierdziła, że sobie nie poradzę, że się nie utrzymam, że wrócę z powrotem do domu.... I to mnie dobiło..
Jak zmienić w sobie fakt, że każdą rzecz, którą robię uważam, że robię zle? Ze nie daje sobie prawa do błędów, że staram sie być perfekcyjna, co nigdy mi się nie udaję.. Jak nauczyć się być z siebie dumnym?
Jestem świadoma, że powinnam to zaakceptować, na kilka miesięcy jest ok, a pózniej znowu to wraca, głupie pytanie "Mamo, dlaczego mnie nie kochasz i co mam jeszcze zrobić, abyś mnie pokochała.."
Cynicznahipo napisałaś "Otoz, moja mama, jakby to powiedziec, widzi we mnie mojego ojca alkoholika - duzo czasu zajelo mi zrozumienie tego i zaakceptowanie..." lepiej nie mogłaś tego ując.. za każdym razem jak mój tato wracał/wraca do domu pijany to boję się, że mi się za to oberwie... tak samo jest, gdy się pokłócą.. Jestem do niego zewnętrznie podobna.. I może dlatego matka swoją frustracje.. wyładowuje na mnie..
Gdzie można znalezc informacje o takich grupach? Spotkaniach?

Legnica.
Przed chwilą właśnie wpisałam do wyszukiwarki spotkania DDA, nawet mi coś wyskoczyło..Ale czuję obawę, strach, że mój problem jest śmieszny, że przecież ona mnie tylko nie kocha, ludzie mają gorsze problemy, a ja nie potrafię poradzić sobie z czymś takim...  Ale jednoczesnie wiem, że takie wieloletnie duszenie w sobie emocji, to nic dobrego... Nie wiem jak to wyjaśnić..

Twój problem nie jest śmieszny. Nie dosc, ze ojca masz, jakiego masz, to jeszcze masz trudne relacje z matka.
Potrzebujesz pomocy, by zrozumieć i zaakceptować sytuacje. Potrzebujesz terapii, by zrozumieć, ze jesteś pełnowartościowa, wspaniałą osoba, która do czegoś w życiu dojdzie. Musisz wiedzieć, ze jesteś w stanie osiągnąć wszystko. Musisz w siebie uwierzyć.

Terapia Ci w tym pomoże. W kręgach DDA nikt sie z nikogo nie naśmiewa. Tam przychodzą ludzie ze strasznymi kompleksami, którzy nie potrafią sie przełamać w rożnych kwestiach. Nikt Cie tam nie wyśmieje, a myślę, ze zyskasz wsparcie wśród tych ludzi.

Mocno trzymam za Ciebie kciuki.

Co dot. wyprowadzki - nie martw sie, jakos sie to ulozy. Ja ucieklam od matki zaraz po osiemnastce, na poczatku, bo pare tygodni, mieszkalam katem u znajomego w jego kawalerce, znalazlam prace i kontynuowalam nauke. Nastepnie razem z kolega wynajelismy mieszkanie na spolke. Zdalam mature, poszlam na studia. Teraz wyszlam za maz i spodziewam sie dziecka.
Mozna zyc normalnie, nawet jesli dziecinstwo i relacje normalne nie sa i nie byly.

Trochę jesteś jak Faramir (z Władcy Pierścieni) .

Głowa do góry - przed tobą całe życie i tylko od ciebie zależy, co z nim zrobisz.
Wiesz, ja w takich chwilach, mówię sobie dla zachęty: jeśli się uda, to będę do przodu, jeśli się nie uda, to będę w tym samym punkcie, co teraz, ale z poczuciem, że jednak próbowałam coś zmienić w swoim życiu.
Jeśli spróbujesz żyć samodzielnie, bez piętna niekochającej matki, możesz osiągnąć coś w swoim życiu (choćby poczucie własnej wartości), jeśli się nie uda - czy będzie ci gorzej niż teraz?

Pomoc psychologa to dobry pomysł, chociażby po to, by odbudować poczucie własnej wartości. Nie myśl o sobie, że jesteś nieudolna, że nic ci nie wychodzi, każdy popełnia błędy. Łącznie z twoją matką, która twierdzi, że jesteś niechcianym dzieckiem! Jeżeli nie chciała więcej dzieci, to mogła bardziej uważać, a nie przelewać na Ciebie winę za to, że się urodziłaś.

Życzę Ci powodzenia!

tez mam z tym problem.to zadzialalo tak na moja psychike ze do dzis nie potrafie byc tak naprawde zadowolona z zycia.chodze na terapie i juz wiem ze wiekszosc moich problemow bierze sie wlasnie z trudnego dziecinstwa.mam corke i staram sie dac jej tyle milosci ile tylko moge.nie pozwole na to zeby czula sie nie kochana.to straszne jak wlasna matka moze zrobic tak ogromna krzywde wlasnemu dziecku.mam nadzieje ze sobie poradzisz.praca nad soba jest bardzo trudna ale jest to do zrobienia,tylko trzeba naprawde chciec

Nawiązując do twojego glownego tematu ,to przykro,ze to napisze, ale niestety jest wiele,wiele ludzi borykającym sie z tym co napisalas,doświadczylas braku milosci wlasnej matki, mozliwe ,ze traktowala Cie jak balast w swoim zyciu,a terapia,czy rada specjalisty jest dobrym krokiem aby sie z tym uporać, lecz miej to na uwadze,ze obwiniac siebie nie mozesz za to jakim uczuciem ciebie wlasna matka dazyla,z tego co czytam byly to negatywne emocje w twoją strone, nic na to nie poradzisz
Psycholog czy tez terapeuta bardzo dobrze wiedzą jak takim osobom pomóc się pdniesc, odbudowac samoocene,mają z takimi osobami często stycznosc
Przykre jest to ,ze niestety jest bardzo duzo takich juz obecnie doroslych "dzieci" ktore nie doznaly milosci macierzynskiej,dlatego zawsze sie dziwie kobietom,dlaczego decydują sie na dziecko jesli nie są na to gotowe

Moja mnie nigdy albo mało kochała,zawsze nember one była moja siostra najstarsza
Nikt mi niczego nie zaznaczał..to się czuło,ja to pionek najgorzej czuła to moja średnia siostra.
Żadne z rodziców nie piło alkoholu...za to ja lubię oczywiście nie nałogowo.
Nikt nigdy mnie nie chwalił do dzisiaj tak jest.....choć moja najstarsza nie udaczna siostra jest chwalona pod niebiosy!!! Pytanie tylko za co??? Chyba za to iż na każdym kroku ubliża mojej matce ,ojcu i Nam wszystkim.
Palę i piję imprezowo ,weekendowo potrafię się zachować,wszelakiej kultury "naumiałam" się sama a wzorcem były dla mnie książki,które kochałam czytać.
Imprezuję bo lubię......nie odcinaj się od życia tylko dla tego że Twoi rodzice nie byli dla Ciebie wzorcem w życiu!
Nie pogłębiaj swego smutku życia bo ono i tak wystarczająco jest już smutne i pogrążone!
Posłuchaj mnie!!!

miałam i mam do dzisiaj to samo............
mimo to żyję,choć czuję inaczej jak większość mało kto mnie rozumie
staram się,naprawdę staram.......i myślę że TY tak samo potrafisz! ?
Zaczynasz jak Ja kiedyś od Ciebie tylko zależy co będzie dalej............................................????
POTRAFISZ!!!!!!!!

Po prostu jestem gorsza od siostry.. jestem mniej 'udanym" dzieckiem..

Nie wiem jak ci pomóc ale musisz też zrozumieć matkę. Mnie np. nie przytulał zbytnio ojciec, natomiast matka mnie przytulała, nawet jak byłam mała to spałam z nią w jednym łożku..Być moze twoja matka miała duzo na główie i nie radziła sobie z trudnymi emocjami, czasem jej sie coś wymknęło, co później żałowała być może..Porozmawiaj z nią, a jak sie nie da, może znajdź sobie przyjaciółkę, jakąś bratnią duszę, może idź na wolontariusza albo opiekunke osoby starszej..Być może twoja matka chce być teraz sama, może chce zająć się swoim hobby, bo też życie jej przyspożyło zgryzot.

Podejrzewam, że jest Ci ciężko zaakceptować tą sytuację, bo nie znasz powodu, dla którego twoja matka traktuje cię właśnie w taki chłodny, pozbawiony uczuć sposób. Nie ma na co czekać, jesteś zupełnie normalną dziewczyną i dlatego pora wziąć sprawy w swoje ręce. Pokaż matce, że nie jesteś już od niej zależna. Ona oczywiście będzie próbowała wmówić Ci, że nie dasz sobie rady, ale, co ją w sumie to obchodzi, skoro według niej jesteś niechcianym dzieckiem. Przeczytałam dokładnie (niejeden raz) twój post i za każdym razem nasuwała mi się myśl, że twoja mama jest psychopatką. Oto główne cechy tej choroby :
"W obecnie zalecanej przez Światową Organizację Zdrowia, X Rewizji Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych (ICD-10) osobowości dyssocjalnej (tj. osobowości nieprawidłowej) przypisano następujący krótki opis:
?Zaburzenie, które zwraca uwagę dużą niewspółmiernością między zachowaniem a obowiązującymi normami społecznymi, charakteryzuje się:
bezwzględnym nieliczeniem się z uczuciami innych;
silną i utrwaloną postawą nieodpowiedzialności i lekceważenia norm, reguł i zobowiązań społecznych;
niemożnością utrzymania trwałych związków z innymi, chociaż nie ma trudności w ich nawiązywaniu;
bardzo niską tolerancją frustracji i niskim progiem wyzwalania agresji, w tym zachowań gwałtownych;
niezdolnością przeżywania poczucia winy i korzystania z doświadczeń, a w szczególności z doświadczanych kar;
wyraźną skłonnością do obwiniania innych lub wysuwania pozornie możliwych do uznania racjonalizacji zachowań, które są źródłem konfliktów z otoczeniem.
Cechą towarzyszącą może być także nadmierna drażliwość?
Ogółem mówiąc w psychopatii chodzi o to, że człowiek rozpoznaje wszystkie uczucia doskonale, ale sam nie potrafi ich odczuwać.
Sprawdź, czy powyższe cechy nie pokrywają się w jakiejś części z tymi, które posiada Twoja matka.
Muszę powiedzieć Ci jedno. Jesteś naprawdę niesamowitym, człowiekiem, bo po tym wszystkim, co zrobiła Ci matka, darzysz ją nadal zrozumieniem. Oddziel się od niej, bo jesteś bardzo silną kobietą, wiem to.

Ja też mam takie problemy że moja mama mnie nie kocha gdy byłam mała moja mama mnie kochała ,ale na świat przyszedł mój młodszy brat Mateusz i wtedy zaczęły się problemy mama przestała mnie kochać. Przestała mi pozwalać na różne zabawy i takie tam od razu wszystko stało się inne , mama zaczęła na mnie często krzyczeć i prawie codziennie płakałam i zamykałam się w pokoju i tylko zawsze słyszałam Mateuszek ,Mateuszek. Gdy mój brat był chory to zawsze przy nim była, jak ja zachoruje to mówi do mnie aaa zaraz przejdzie ci a pójdę się oporządzać (mamy gospodarstwo) jeśli przychodzi z gumna to jeszcze mnie boli (czasami) a dobra nie wymyślaj i tak było i jest i nie raz zdaje mi się że już nie ma takiej osoby co by mnie kochała ale jeszcze czasami ktoś taki się znajdzie

To brzmi bardziej jak zwykła zazdrość o młodsze rodzieństwo
Mama Cię kocha ale chce Cię też nauczyć odpowiedzialności i samodzielności.
Z bratem będzie tak samo jak podrośnie.

Jedni narzekają na nadopiekuńczość rodziców inny tacy jak ty na brak tej nadopiekuńczości. Idz sama do mamy i powiedz, że ją kochasz i przytul. A zobaczysz, że powie Ci to samo i będzie zadowolona kocha cię kocha.

A

zaczytana-moja matka jest identyczna- cale zycie jestem tym gorszym dzieckiem, mam dwojke rodzenstwa i obi sa traktowano normalnie, dla mnie zawsze byly takie ochlapy molosci albo wcal-zawsze chlodna, kocham Cie nigdy nie uslyszam RAZ mialam napisane na kartce imieninowej,a za to ile przykrych slow uslyszalam i to wlasnie od niej-posobno osoby najblizszej.Nigdy nie byla ze mnie zadowolona, moje sukcesy wysmiewala i umniejszala a porazki wrecz spiewala. Nigdy nie obchodzilo ja jak sie czuje nawet jak plakalam to szybciej ojciec mnie przytulil niz ona. Ale jak zobaczyla ze mam za dobre stosunki z ojcem (np. moj byly wolal wpadac kiedy jej nie bylo i siedziec wtedy z moim ojcem)  to chodzila szukala sposobu kak nas sklocic. mnie buntowala na ojca a ojca na mnie. i jej sie udalo. nie odzywam sie z obojgiem mimo ze z nimi mieszkam.i naprawde z pelnym rozumieniem wypowiedzianych przeze mnie slow moge powiedziec ze Jej szczerze nienawidze.  Nie ma juz we mnie nawet iskierki uczuc do tej kobiety. Jestem pewna ze nie zaplacze na jej pogrzebie. Za to jakim jest potworem bez uczuc dla mnie. Jej okazywania nienawisci jest duzo wiecej. powiedzialam sobie ze nie bede z nia utrzymywac kontaktow jak juz sie wyniose z domu.

nie widze problemu

Nie wiem czemu, ale nie mogę do Ciebie napisać na priv, może Ty to zrobisz?

Cześć, trochę czasu minęło odkąd założyłam ten wątek,czy coś się zmieniło?

We wrześniu 2013 roku wyprowadziłam się z domu, wyjechałam do Wrocławia i zamieszkałam ze swoim chłopakiem, zmieniłam kierunek studiów, zaczęłam się w nim rozwijać..
Ale pomimo wyprowadzki, to wciąż tkwi we mnie.. Mam żal do mojej matki i także ojca, że nie potrafili mi stworzyć normalnego domu, że nie wyniosłam z niego, co oznacza miłość, szacunek, zaufanie, szczerość i opiekuńczość. Od zawsze, dzięki mojej mamie chciałam żeby wszyscy mnie kochali. Nie chciałam się z nikim kłócić, nie chciałam, żeby kolejna osoba mnie nienawidziła. Idę do sklepu, kupuję chleb, sprzedawczyni zle na mnie spojrzy, zle coś powie ( w moim mniemaniu) odczuwam strach i po mojej głowie tłuczę się pytanie " Dlaczego ona mnie nie akceptuje. " Chciałabym, żeby wszyscy mnie akceptowali, ale przecież tak się nie da, i przecież nie o to w życiu chodzi i pomimo tego, że to wiem, i tak nie potrafię przestać tak myśleć. Całe moje dzieciństwo  i okres dorastania próbowałam wzbudzić w mojej mamie jakieś uczucia, chciałam, żeby mi powiedziała, że jest ze mnie dumna.. A nawet kiedy się wyprowadziłam usłyszałam, że sobie nie poradze, że wrócę z dzieckiem.. Nie usłyszałam, że jest ze mnie dumna, że mam pracę, studia i mądrego chłopaka, że jakoś sobie te życie ułożyłam, sama bez niej.. Usłyszałam jak zawsze tylko słowa krytyki. I zwalenie wszystkiego na mnie, jestem złym dzieckiem, że sie wyprowadziłam z domu, bo pomimo, że od 12 roku życia często słyszałam, że jak dorosnę mam się wyprowadzić, więc w czym problem? Przecież mnie nie chciała i od zawsze byłam tylko dla niej problem, czymś co musiała tolerować, choć byłam jej dzieckiem, nigdy mnie tak nie traktowała.. Jak to możliwe, że przez całe 19 lat, ani razu mnie nie przytuliła?
"Wyszłam" z domu dzika i nie nauczona relacji międzyludzkich, miałam straszny problem, żeby przekonać się do dotyku drugiej osoby, sztywniałam kiedy ktoś mnie przytulał. Miałam 19 lat i nie umiałam się przytulić... Bałam się, że zrobię coś zle, że zle przytulę, a wiadomo, za pomyłkę/błąd należy się wiadro pomyj, jak to bardzo nic nie potrafisz, bo przecież nic nie potrafię..
Choć już od roku nie mieszkam z rodzicami, wciąż to jest we mnie. Moje relacje z chłopakiem się pogarszają, bo potrafię zeszłościć się na niego z powodu jakieś pierdoły, widzę jak idealnie odwzorowuje sytuację z domu, pomiędzy moją matką a ojcem, i co gorsza nie potrafię nic z tym zrobić.. Wpadam w szał, czuję zbyt wielki przypływ agresji, złości, gniewu i nie potrafię sobie z tym poradzić, dopiero po jakieś godzinie to mija, i wtedy przychodzi smutek i płacz, następnie po kilku godzinach czuję się jak śmieć, jest mi strasznie wstyd za siebie, i jestem pewna, że mój chłopak mnie rzuci, choć ona zapewnia mnie, że bardzo mnie kocha.. Myślałam wcześniej, że takie napady złości nie zdarzały się wcześniej, a jednak były, ale mniejsze, bo gdy byłam zła/bezsilna, po prostu siebie uderzałam, bo przecież zasługiwałam, na ból i przecież nikt nie mógł mi tego zabronić, bo nikt sie mną nie opiekował...

Niecałe dwa tygodnie temu rozpoczęłąm terapię DDA, mam nadzieję, że uda mi sie stać kimś, kto siebie pokocha, i że zaakceptuje, że miał takie dzieciństwo, a nie inne..

Cały czas staram się wyprzeć z siebie większość swojego dzieciństwa, bo na chwilę obecną nie potrafię zaakceptować tego, że było ono takie, a nie inne..Ale przez to, że go wypieram Lin, czuję się trochę jakbym pozbawiała się jakieś czesci siebie.  Powinnam to zrozumieć, pogodzić się z tym i iść dalej, a tak nie umiem.. Mam nadzieję, że terapia pozwoli mi na to wszystko spojrzeć trochę inaczej.
Dziękuję za kciuki i ciepłe słowa.

Dziękuję.
Czy bycie silną, to nie bycie wrażliwą?

Jedno absolutnie nie wyklucza drugiego. Taka siła wrażliwości.
Trzymam za Ciebie kciuki

Ja obecnie już chodzę na terapię. Powoli staram się zrozumieć, dlaczego miałam takie dzieciństwo, a nie inne. O wielu rzeczach, tu nie napisałam,bo najzwyczajniej w świecie się ich wstydzę, choć przecież nie powinnam, bo nie było w tym mojej winy. Byłam dzieckiem, które tylko chciało być przytulone i pochwalone..
Masz raczej gadatliwa, moja mama powinna odbyć taką terapię. Jak na to by nie patrzeć jest ona również współuzależniona, częśc zachowań wynikało pewnie z tego.. Ale i tak ciężko jest mi jej to  wybaczyć. Mam do niej wielki żal, że nie potrafiła nic z tym zrobić i że tak bardzo mnie skrzywdziła. Zostawiła mi rany na całe życie i nawet jeśli one się zagoją, blizny i tak pozostaną.

Nie wątpie, że masz silną psychikę.
Ale powiedz, czy Wasz syneczek też ma taką silną psychikę ? Bo w to już nie uwierze.
Wiesz co robicie Ty i Twoja Żona teraz ?
Jesteście na prostej i najlepszej drodze do tego, żeby z Waszego synka uczynić dziecko niekochane, wyleknione. Jednym słowem klona Twojej Żony.
Jak czuje się ten mały chłopiec pomiędzy atakami wściekłości, szału i miłości matki ?
Jak czuje się w ciągłym zawieszeniu pomiędzy miodem a gownem ?
Jaki nastolatek i jaki mężczyzna wyrośnie z tego chłopca ?
Ty jako dorosły masz prawo zaciskac zęby i znosić to.
Ale nie wolno Ci skazywać swojego synka na to.

Nie rozwieść się.
Nie po to zakladales rodzinę.
Nie po to przyrzekales na dobre i na zle.
Musisz jej pomóc, albo przekonać do jak najszybszego leczenia, terapii.
Nie możesz przecież cale życie chronić Waszego synka przed Żoną.
Sam zobacz jak to brzmi ... Chronić dziecko przed atakami matki ...
Być może problem jest gdzie indziej, takie radykalne zmiany nastroju są jednym z objawów choroby afektywnej dwubiegunowej.
Ale bez podjęcia kroków prowadzących do diagnozy problemu i do jego leczenia, ataki Twojej Zony będą powtarzały się częściej i z większą intensywnością.
Z resztą, myślę ze sam to juz zauważyłes, ze do tych incydentów dochodzi teraz częściej niż w przeszłości, prawda ?

marta29573248 załóż proszę swój wątek.

Pozdrawiam, Monika.

Nie czytałam wszystkiego, ale wniosek jest jeden, idź do psychologa, najlepiej z mamą, porozmawiajcie - wszystko na pewno się jakoś ułoży.

Od toksycznej matki można się tylko odciąć, w przeciwnym razie ta relacja nigdy nie przestanie boleć. Choć to trudne z punktu widzenia dziecka, niektóre kobiety nigdy nie powinny zostać matkami. Emocjonalny kaleka nie nadaje się do roli rodzica.

Zaczytana219 jestem z Ciebie dumna Przeczytałam wątek i gratuluję! Wiem co czujesz i przez co przeszłaś, też chodziłam na terapię. Dzięki niej moje życie się poukładało i jestem szczęśliwa, pomimo tego że nie zaznałam miłości i wsparcia w domu rodzinnym. Stosunki utrzymuję, ale takie zdystansowane. Bardzo pilnuję granic żeby znowu mi nie wleźli na głowę. W każdym razie nigdy nie zrozumiem mojej mamy, ale już się nie staram, nie rozpamiętuję tego. Jest jaka je!st, żal mi jej. Ja nie zgotuję takiego piekła swoim dzieciom.
Siły i cierpliwości Ci życzę. A jak wygląda teraz Twoje życie, jesteś jeszcze z ówczesnym chłopakiem?

Matko ja mam dokładnie to samo - nie pozwalam im się zbliżyć , bo wiem że zostanie to później wykorzystane przeciwko mnie i znowu sprawią mi przykrości. Nie zwierzam się z radości czy problemów. Moje rozmowy z nimi dotyczą np. tego co ugotowałam na obiad. Totalne pierdoły. Ale dobrze mi z tym Nie czuję już potrzeby zwierzeń, moja mama nie była i nie będzie moją przyjaciółką - trzeba się z tym pogodzić. Dojdziesz w końcu do tego, że będziesz rozmawiała z matką na neutralnym gruncie i tego Ci życzę :)Ale nie oczekuj, że nagle mama stanie się czułą kochającą mamą ,jak ta którą sobie wymarzyłaś. Ona taka nie będzie - ale TY możesz taka być dla swoich dzieci. Układaj swoje życie ze swoim narzeczonym, ważne jest że masz obok siebie osobę która Cię kocha po prostu za to, że jesteś. Samemu było by trudniej.
A to ,że się nie odzywa do Ciebie - no to jest kara za to , że odważyłaś się wyjść z tego chorego układu i po prostu żyć swoim życiem, i nie pozwalasz się już poniżać. Nie licz na zrozumienie i logikę - nie ma to sensu. Otwieraj się na terapii swoim własnym tempem.. po to jest terapeuta żeby cierpliwie czekać i stopniowo Cię otwierać.

Nie za bardzo wiem od czego zacząć więc może powiem od początku .
Mam 14 lat , od kiedy byłam mała rodzice się kłucili , pili dużo alkoholu i bili mnie i siebie . Wtedy mama dość często mówiłami że byłam wpadką , że zabrała jej najlepszy czas w życiu , że gdybym nie ja to ona teraz robiła by karierę , strasznie mnie to bolało . Teraz nie mieszkam z nimi , moim prawnym opiekunem jest Ciocia ( siostra mamy ) .
Mama niby mówi mi przez telefon że mnie kocha ale wiem że bardziej kocha tatę który nawet nie jest jej mężem . Dzwoni do mnie dwa razy w tygodniu i to najczęściej po pijanemu . Ja ją bardzo kocham , chociaż teraz to już sama nie wiem , w wakacje spytałam się jej czy nie mogła by zostawić tatę i zamieszkać razem ze mną ( jak kiedyś mieszkałam we dwie to w ogóle nie piła ) , a ona mnie wyśmiała i powiedziała mi że dla mnie nie odejdzie od taty , do dziś strasznie mnie to boli , zwłaszcza jak ktoś w szkole mnie pyta czemu nie mieszkam z mamą . Wydaje mi się że ona mnie po prostu nie kocha . Jak mieszkałam z nimi okaleczałam się , gdy się o tym dowiedziała nie zmartwila się tym , nie powiedziała nawet słowa . Czasami zastanawiam się co ja jej zrobiłam .

Polecam lekturkę, czyta się bardzo szybko, wiele ukazuje i tłumaczy:

Susan Forward - Matki, które nie potrafią kochać