Czy mieliście nauczycieli, którzy na stałe wpisali się w Wasze życie?

Myślę, że ten pediatra miał trochę racji w tym co powiedział.
Co do nauczycieli, których wspominam do dzisiaj, to uważam, że są to po prostu nauczyciele z powołania. Tacy, którzy lubią to co robią, chcą to robić jak najlepiej i z uśmiechem na twarzy oraz przyjacielskim nastawieniem do swoich uczniów. Ja wspominam bardzo dobrze dwie nauczycielki z gimnazjum: polonistkę oraz nauczycielkę historii a za razem wychowawczynię. Kiedy ja byłam w gimnazjum były to osoby, niedługo po studiach, więc miały w sobie ten zapał i chęć do pracy z nami. Nie tylko to, co obejmował program, ale starały się nas rozwijać i uczyć "po swojemu". Konkursy, wycieczki, przedstawienia szkolne, zawody, pisanie książek. Właśnie. Dzięki mojej wychowawczyni mam swoje dwa rozdziały w dwóch książkach, które pisaliśmy. Jeździliśmy na wycieczki, na których zbieraliśmy materiały, robiliśmy zdjęcia, przeprowadzaliśmy wywiady. Dostaliśmy spis rozdziałów, jakie wychowawczyni chciała w książce umieścić, każdy sobie wybrał najbardziej mu odpowiadający i pisał. Mamy na swoim koncie dwie książki: jedna o Romach, druga o Olędrach. Opis ich życia, kultury, wierzeń, obyczajów, troszkę historii. Nie pamiętam tylko jaki mieliśmy nakład w drukarni, ale wiem, ze sporo tego było jak na książkę pisaną przez gimnazjalistów. Kupić można było w internecie albo w księgarni w moim mieście.
Obie nauczycielki były w to "zamieszane" i tą przygodę będę pamiętać pewnie do końca życia. Chociażby dlatego, że obie książki stoją u mnie na półce. A polonistka jeszcze sprawdziła mi pracę na ustną maturę z polskiego. Powiedziała co o niej sądzi i co powinnam zmienić. Dostałam 100% więc za to też jej nie zapomnę
Ze szkoły średniej również najlepiej wspominam polonistkę. Kobieta z duszą na ramieniu, zawsze w miarę możliwości pomogła. Oraz moją wychowawczynię z I klasy - prof. do chemii. Dzięki Niej chciałam zdawać maturę z chemii, a w gimnazjum musiałam chodzić na korepetycje. Ale w drugiej klasie poszła na emeryturę i dostaliśmy innego nauczyciela - jej męża zresztą, który na chemii kazał nam rysować obrazki na tablicy i stawiał za to oceny.
Wypracowanie mi wyszło z tej wypowiedzi, ale podsumowując pediatra miał rację. Jednak nauczyciele, którzy dają więcej z siebie uczniom, niż zmusza ich do tego praca w szkole szczepią w nich coś więcej niż tylko suchą wiedzę wpychaną na siłę do głowy, byleby zdać do następnej klasy...

ja mialam superowego mega przystojnego wyluzowanego seksownego matematyka w liceum wiec sie uczylam maty jezdzilam nawet na konkursy matematyczne, oczywiscie matura z maty na 6, no i studia ekonomiczne- czyli tez zwiazane z matematyka, bo mate na egzam wstepnych zdawalam 
ogolnei pamietam i wspominam go do dzis i wiem, ze nigdy nie zapomne
wspanialy człowiek, wspanialy nauczyciel, a do tego takie ciacho

Właśnie pasja do pracy jest najważniejsza w zawodzie nauczyciela.

Oj tak, nauczyciel od historii, najlepszy jakiego mialam, nikt juz nie byl tak inteligentny, blyskotliwy i umiejacy tak swietnie przekazywac swoja wiedze. Zarazil mnie miloscia do historii, do dzisiaj mam wszystkie notatki z kolka historycznego.

Mozna tez powiedziec,ze nie trzeba aborcji aby dziecko zostalo zabite przez rodzicow.W przenosni oczywiscie.

Niestety znam nauczycieli przez których pogorszył się mój stan psychiczny. Nigdy nie zapomnę tego i dziwie się że nic nie można z tym zrobić a tacy "nauczyciele" nadal gnębią dzieci. Poza tym system edukacji jest tak stworzony ze nie ważne ze nie umiesz myśleć samodzielnie, ważne, ze myślisz tak jak chce tego nauczyciel.

Tak sie zastanowilam przez chwile i pamietam ze w podstawowce nauczyciele ponizali uczniow 20 lat temu .W LO tez ...troche lepiej na studiach ale tez bywalo .
W podstawowce pamietam scene  j. rozyjskim .Bylam grzeczna dziewczynka dobrze sie uczylam siedzialam z kolezanka  jej mama byla nauczycielka . Za nami siedzialo 2 chlopakow ciagali nas za wlosy zaczepiali ale nikt nie rozmawial Nauczycielska rozyjskiego nie zwrocila uwagi chlopca tylko zaczela sie pastwic nad nami Kolezanka corka nauczycielki tylko troche za to ja prawie cala lekcje . Ta pani nazywalismy ja Krepa powiedziala ze co!!!! podobaja ci sie zaloty pamietam slowa suszy te zeby jak suka do psa  !!!! cala klasa smiala sie do rozpuchu to nie byl koniec potem kazala  mi  wstac .Zobaczcie jak ona wyglada . Cala sie tzeslam mialam lzy w oczach do konca nie rozumialam .Wiedzialm ze ona mowi ze jestm brzydka ze mam okropny fartuch buty  ...Nigdy w zyciu nie powiedzialam tego rodzica Pamietam ze na przerwie wszyscy sie ze mnie smiali .Plakalam w domu a ta historia powtarzala sie w koszmarach nocnych ...zreszta ona potem caly czas mnie ponizala .Plakalam jak widzialm na planie ze jest rosyjski .Z rosyjskiego jako nieliczna mialam 4 bo byly same 3  moze Dwie -5.
Kiedys po latach spotkalam ta kobiete nauczycielke w szpitalu psychiatrycznym mialam tam praktyki na sali lezala jej corka nie wiem dokladnie co jej bylo  Minelam ja nie powiedzialm dzien dobry nie wiem czy mnie poznala ale chyba tak .Zreszta tych spotkan na korytarzu bylo troche raz dawalam jej recepte ale tylko prosze dowidzenia Ta baba to dla mnie koszmar na cale zycie chociaz o niej zapomnialam wraca w snach. Mialam chcwile aby jej powiedziec co mi zobila ale zrezygnowalam
W snach koszmarnych  wraca tez fizyk ktory nas nekal  w Lo ale to juz prawie wszystkich to bylo lzejsze doswiadczenie ale tez mi sie sni po nocach.

Bardzo ciepło wspominam moją nauczycielkę języka polskiego z liceum. Kobitka z klasą i takimi trochę niedzisiejszymi manierami (ale in plus zdecydowanie). Mieszkała nawet w bloku obok więc często ją widywałam także poza szkołą. Jej atutem było to, że dawała nam dużą swobodę np. w interpretacji wierszy czy lektur zawsze mówiła że nikt nie ma racji i jednocześnie każdy ją ma, że wiele rzeczy można widzieć inaczej. Przy tym zawsze nam tłukła do głów komunały i utarte schematy bo jak mówiła"bez tego, nie dacie rady na maturze dzieci". Przez wszystkie lata szkoły chyba raz podniosła głos. Wzbudzała szacunek i wystarczyło, że weszła do klasy aby zapadła cisza, nie ze strachu, a z szacunku właśnie.

Miałam to wielkie szczęscie, że na mojej drodze stanęło kilku fantastycznych pedagogów... Moja cudowna polonistka, która potrafiła zachęcić do czynnego udziału w zajęciach nawet "ośle ławki". Nigdy nie mówiła nam jak powinniśmy interpretować konkretne dzieła literackie, lecz tak prowadziła dyskusję, że do właściwych wniosków dochodziliśmy sami. Boże cóż to były za dysputy ! Wszyscy z wypiekami na twarzach, każdy ostatnim tchem, broniący swojego punktu widzenia i interpretacji utworu. Kiedyś podczas takich potyczek słownych, wparowała do klasy nasza dyrektor, która była święcie świecie przekonana, że zostaliśmy bez opieki nauczyciela i stąd te roznoszące się po korytarzu podniesione głosy. Do dziś pamiętam każdą jej lekcję i materiał na niej omawiany. Nigdy nie było nudno, nigdy nie było sztampowo. Erudytka, pasjonatka teatu, malastwa, muzyki. Omawiany materiał wzbogacała nam o słuchowiska związane z przerabianym tematem, opowiadała o sztuce z tego okresu, muzyce, architekturze... a my chłonęliśmy wszystko jak gąbki. O niej i wieczorkach literackich jakie organizowała dla mlodzieży w swoim domu, mogłabym opowiadać bez końca...
Moja rusycystka, prawdziwa oaza spokoju i wyrozumiałości. Delikatna, subtelna, wyważona. Trzeba było być wybitnie leniwym, żeby mieć u niej problemy.  Każdą dwóję można było zawsze poprawić. Wiedziała, że większość uczniów traktuje jej przedmiot jak dopust Boży, w związku z czym, zamiast  powiekszać kolekcję dwój u tych najbardziej opornych, wolała skupić się na  osobach,  które wykazywały zainteresowanie przedmiotem. Dla nich układała plan lekcji. Na jej zajęciach omawialiśmy nie tylko wybitne pozycje z  literatury rosyjskiej, ale również  dzieła sztuki rosyjskiej,  ich muzyke dawną i współczesną (wtedy )  Z własnej inicjatywy pożyczała mi swoje ksiażki, których bez jej życzliwości nie miałabym szansy wtedy zdobyć. Mogłyśmy gadać godzinami. Chętnie poświęcała mi swój prywatny czas, a ja nie wahałam się z tego korzystać Tylko ona mnie tak naprawdę rozumiała... znaczy się moją fascynację
Miałam też fantastyczną historyczkę, która znając moje zainteresowania regularnie obdarowywała mnie jakimiś książkami. Panią od fizyki tez miałam fajną, bo chociaż byłam zdecydowanie słaba z jej przedmiotu, to tak jakoś patrzyła na te moje "fizyczne" poczynania jakby przez palce i z dużą dozą zrozumienia dla mojej filozoficznej duszy. Pewnie mogłabym jeszcze kilku nauczycieli wymienić, ale nie będę przynudzać. W każdym razie, trochę się tych fajnych nauczycieli  miało... z niektórymi utrzymuje kontakt do dzisiaj. Kilku z nich już odeszlo.