Zdradził drugi raz, ale czemu nie potrafi się zachować? Niedojrzałość?

Wiesz jest Ci trudno wiem cos o tym ale musisz wiedziec, ze jak raz to sie stalo to i stanie drugi i trzeci zwiazek ten jest juz przegrany to okrutne ale prawdziwe... Zakoncz to choc trudno ... Martwisz sie o tesciow a kto zabroni Ci z nimi miec kontakt oni nie sa winni, ze maz to pateflon... Badz silna i zamknij ten rozdzial zobaczysz na poczatku jest ciezko baaaardzo ale z tygodnia na tydzien zaczniesz przyzwyczajac sie do nowej sytuacji i zobaczysz, ze osobno tez da rade zyc... Z czasem los usmiechnie sie do Ciebie i wynagrodzi Ci cierpienia.. W razie co pisz tu jak najwiecej to pomaga i ludzi jest mase ktorzy Ci pomoga jakos przetrwac...

Ja się nie oszukuje, że jest tu jeszcze szansa cokolwiek ratować... Jest mi cieżko, najbardziej jak patrze na swoją córeczkę, ale jest mi o wiele łatwiej niż 4 lata temu. Mam pracę, studia, kontakt z ludźmi, świetne dziecko... chociaż zawsze tego czegoś brakuje:-( Od poprzedniego razu juz nigdy nie umiałam mu zaufać chociaz nie pokazywałam tego po sobie i chyba dostrzegałam, ze daleko mojemu mężowi do Jego obrazu jaki sobie w glowie tworzyłam. Niestety rodzinę mam daleko, czasem czuje, ze brakuje mi kogoś koło siebie. Są przyjaciele ale nie moge im soba głowty zawracac. Co do teściów - ja mam z Nimi bardzo dobry kontakt, mama męża zaczęła chodzic do psychologa bo też sobie nie radzi, nie umie się dogadać z synem. Moge na nich liczyć ( przynajmniej na razie... ). Trzymam się w miarę, nie proszę, nie pokazuje nic po sobie, czasem popłaczę wieczorem jak nikt ni widzi chocaz bardziej z faktu, ze ktoś najblizszy potrafi tak krzywdzić niz z faktu, ze nie umiem bez niego żyć... Coś sie we mnie chyba też zmieniło... Postanowiłam, ze będę zyć dalej, robię wszystko żeby corka jak najmniej to odczuwała, staram się być przy niej spokojna i uśmiechnięta. Ma duzy kontakt z dziadkami w dalszym ciągu, mężowi tez mówiłam, ze chcialabym zeby byl caly czas obecny w Jej zyciu bo corka jest bardzo za Nim. Niestety mąż nie ma tetgo czasu tak dużo dla Niej ostatnio. Mowi, ze ma swoje życie. Bylam wczoraj u Pani adwokat, poradzila ze na razie jest za wczesnie na cokolwiek, Sąd nas nie potraktuje poważnie, poza tym ja miałam łzy w oczach jak tylko zaczęłyśmy rozmawiać o dziecku... Potrzebuje troszkę czasu. A mąż? Nalega żeby to juz i żebym to ja cokolwiek robiła to wtedy "pójdzie mi na rękę" i będzie pomagał. Jak nie będę sie chciała dogadać to zebym sie nie zdziwila jak Jego zachowanie się zmieni... Ech... Co do trzeciej Pani, przypuszczam na granicy pewności, ze Ona nie wie o mnie i dziecku...

Ten twój mąż jest dziwny, więc faktycznie potraktuj go jako partnera w interesach i ugraj jak najwięcej dla siebie.

Nie zasłaniaj się szczęściem córki, bo po rozwodzie jak żadne z was nie będzie atakować drugiego to córka będzie szczęśliwa.

Zrób dokładnie tak, jak piszą poprzednicy - ugraj jak najwięcej. A co do pośpiechu... A po co? Jak mu zależy to niech to pokaże. Zresztą by sąd orzekł rozwód to potrzebny jest trwały rozpad więzi gospodarczej (wydatki, rachunki, wspólne prowadzenie gospodarstwa domowego), emocjonalnej (miłość - sędzia będzie się pytał, czy kochasz męża) i erotycznej (sędzia zapyta, kiedy ostatnio spaliście ze sobą - nic strasznego, tez przez to przechodziłam, pytanie jak każde inne). Trwały - zapewne wiesz co to znaczy. Ja złożyłam pozew o rozwód po 10 miesiącach od mojej wyprowadzki od eks. To długo, ale myślę, że jeśli udowodnisz zdradę (i to jak widzisz już kolejną), to nie będziesz musiała aż tak długo czekać. Zmiany jego zachowania bym się nie obawiała, straszy, bo się boi, głupi jest i tyle.

Po pierwsze bardzo dziękuje za Wasze odpowiedzi i zainteresowanie... Najgorsza jest świadomość, ze w ogole doszło do takiej sytuacji:-( Przeżyliśmy łącznie 9 lat, wszystko takie poukładane a teraz zupełnie nowy początek. No nic, z przeszłości należy wyciągać wnioski a nie nią żyć. Rozwód w takiej sytuacji jest nieunikniony, trzeba mieć swoją godność i szacunek do samej siebie ale chyba posłucham rady Pani adwokat i wstrzymam się jeszcze 2 moze 3 miesiące. Pozwole emocjom spowszednieć... I dam sobie troche czasu. Zastanawiam się tylko co jest lepsze w mojej sytuacji - czy jeśli mąż się zgodzi na moje warunki ( kredyt mieszkaniowy spłacamy 3 lata, przed Nami jeszcze hoho a On ma drugie mieszkanie które dostał w darowiźnie od dziadków, wynajmowaliśmy je do tej pory ) czyli nie będzie się kazał spłacać z połowy tego co spłaciliśmy do tej pory to może lepiej bez orzekania? Jak to maż twierdzi po co prać brudy skoro mozemy sie dogadać... Troche się boję tej sprawy z orzekaniem chociaż dowody które mam są jednoznaczne wg adwokat. Boje się tego ile to może trwać i kosztować. Sama nie wiem... Nie mam zbyt wielu oszczędności ( wszystko poszło na remont tamtego mieszkania ). Co do pożycia... do końca było między nami. Staram się nie roztrząsać dlaczego i analizować ale czasem przychodzi refleksja jak można tak łatwo i szybko zmazać kawał życia... Dla nowej osoby, która zna tak krótko bo zanim to się na dobre zaczęło wyszło już na jaw... Muszę dodać, ze bardzo dobrze sie dogadywaliśmy co do codziennych spraw, wychowywania dziecka... Mimo to cały czas odnosiłam wrażenie , ze nie jest zadowolony ze swojego życia, ze chciałby jeszcze sobie poużywać jak to nieraz przebąkiwał... Jak pisze to sama się sobie dziwię ze ja wierzyłam mimo wszystko w to małżeństwo, w tą rodzinę a wygląda na to ze to była wielka fikcja... Problemy jakich doświadcza tysiące z nas... No nic trzeba się przyzwyczaić do bycia znowu wolnym...

Witam wszystkich jestem tu pierwszy raz bo nie mam do kogo sięwygadać.Jestem mężatką od 8 lat ale chyba już nic nie czuję do mojego męża,sama nie wiem czy coś czuję,jest taki dzień ze kocham go nad życie a na drugi dzień nie na widzę go.On ma specyficzny charakter którego moja rodzina nie rozumie (nie rozmawia z moja rodzina ),jestem miedzy młotem a kowadłem .ja nie pracuje za to on od rana do wieczora ,nie interesuje go nic moje sprawy które muszę załatwić moje problemy -dosłownie nic.mam siedzieć w domu i nie narzekać.Codziennie myślę jak od niego odejść czy dam sobie rade(nie mam pracy ) i chyba siedzę z nim bo nie mam wyjścia.co robić pomóżcie   

Twój mąż do zwykły tchórz.

Tak na prawdę nie ma odwagi wnieść sprawy o rozwód. Poniekąd chce przenieść odpowiedzialność za koniec małżeństwa na Ciebie. W razie czego będzie mówił, że to Ty podjęłaś ostateczną decyzję.

Nie rób nic wbrew sobie. Potrzebujesz czasu? Daj o sobie. A Twój mąż i tak nic nie zrobi.

poszukaj pracy

Zachowałabym klasę, zatrzymaj to co wiesz na rozprawę i już.
Facet nie jest Ciebie wart, nie ma co brudzić sobie rąk, pozostanie niesmak i myślę, że o tym wiesz.
Na zasadzie "ruszasz g***o - to śmierdzi".

Kochani,

Czyli co wg Was powinnam zrobić? Zostawić to tak jak  jest, jak robiłam do tej pory ulatwiając tym samym uwijanie nowego gniazdka mojemu jeszcze mężowi...?

Czy jednak powinnam uświadomić Panią/Jej tatę o ewentualnych konsekwencjach związku z moim mężem ( do tej pory nie wierzę, że tak się moje życie potyczyło... porażka )...

Ja bardziej obstawiam pierwszy scenariusz ale może się mylę... może jako żona przez 6 lat a wczesniej dziewczyna przez 4 powinnam bardziej reagować... Może nie powinnam być taka dumna w tym wszystkim....

Tyle, że w tym wszystkim mnie sie już nic nie chce, teraz najbardziej sobie cenię spokój...

Napiszcie prosze Wasze opinie.

Dziekuje

Sama nie składaj pozwu, niech zrobi to on! Ty kochana zbieraj dowod na nowy związek kochasia od siedmiu boleści. Moja koleżanka dostała rozwód z orzeczeniem winy zdradzającego na pierwszej rozprawie. Jako dowody miała ich maile, kilka zdjęć, wyciągi z konta bankowego z którego płacił za zakupy i wyjazdy. Nie zgadzaj się na żadne kłamstwa w sądzie! Twój mąż jest oszustem, nie wiesz czy tego nie przekręci przeciwko Tobie!
To, że Cię straszy, że może przestać być mił świadczy o Jego bezsilnności. I koniecznie Twój adwokat musi być, ,ostry,, i skuteczny! Dopytaj się lub sprawdź w internecie czy Twoja pani sobie poradzi, bo walka może być zacięta a wtedy przyda Ci się harpia przy boku!
Jeśli jesteś z okolic trójmiasta mogłabym podać Ci namiary:-)
Trzymaj się, pozdrawiam:-):-)

Witaj Lelina,
Sytuacja, w której się znalazłaś rzeczywiście przykra, zwłaszcza,że już raz dałaś mężowi szansę.
Podzielam zdanie poprzednich wypowiadających się,że w całej tej sytuacji zachowujesz się mądrze i niezwykle dojrzale.
Dalej taką pozostań Masz honor, nie postępuj inaczej, nie mścij się na kochance. Z Twoich postów wynika (zresztą sama piszesz),że cenisz sobie spokój i myślę,że skoro sama nie chciałaś tego zrobić (zaczęłaś się nad tym zastanawiać bo usłyszałaś, że "żony tak robią") ,nie leży to w Twojej naturze (i dobrze) i po czasie żałowałabyś posunięć poniżej poziomu w stosunku do kochanki męża.
Rozważ jeszcze jeden aspekt (poza tym związanym z kwestią dumy i honoru)- piszesz,że mąż jest cholerykiem - moim zdaniem wykorzystałby jakiekolwiek Twoje reakcje w sądzie, przy ewentualnej sprawie rozwodowej. Wszelkie takie działania rzutowałby na to co chciałabyś wywalczyć dla siebie i dziecka -podważałoby to Twoją wiarygodność.
Jeśli chodzi o sam ewentualny rozwód - jeśli masz niezbite dowody, zachowaj je i walcz o rozwód z orzekaniem o winie. Warto. A przy mocnych dowodach sprawa może zakończyć się na jednym posiedzeniu.
Poczekaj spokojnie, jeśli mężowi zależy na rozwodzie to sam wniesie o niego.Ty masz czas, możesz poczekać spokojnie jeszcze 2 miesiące (gromadząc dalsze dowody).
Wiem,że ciężko się otrząsnąć, uwierzyć w to co się stało (zwłaszcza,że upłynęło niewiele czasu od rozstania), ale spokojne, przemyślanie działania i szacunek do siebie samej sprawią że w perspektywie czasu odnajdziesz spokój i będziesz wygraną

Dzień dobry wszystkim :-)

Dziękuje Wam za wsparcie...

Sofijkaa,

Przyznam, że Twoje zdanie jest mi nabliższe, myślę podobnie.

Czasem tylko zastanawia mnie jakie to wszystko jest łatwe dla mojego męża, tak jakby wcześniej tylko czekał na to, żeby móc robić to na co ma ochotę bez jakichkolwiek zobowiązań na boku, sam zresztą powiedzial do mnie, ze rozwodu chce jak najszybciej po to żeby móc robić to co chce, jak to stwierdził " zresztą i tak teraz robię to co chce" bo rodzice nie mają na Niego większego wpływu mimo, iż z Nimi mieszka.

Dzwine to jest bo jak zabierał swoje rzeczy to wydawało mi się, że jednak to przeżywa, teraz z kolei przeszedl nad tym do porządku dziennego i korzysta z życia ile tylko się da.

Czy to jest możliwe, że nie ma się w sobie żadnych uczuć żalu, że się straciło rodzinę, że dziecko...?!

Co do rozwodu... Mój mąż robi teraz z siebie ofiarę, twierdzi, że jak będę chciała zrobić szopkę w Sądzie ( chociaż nigdy mu nie powiedziałam co zamierzam bo sama jescze się nad tym nie zastanawiałam ) a nie " dogadać się " to On prawpodobnie będzie tym mądrzejszym i bez wyciągania brudów po prostu się przyzna... bez komentarza.

Najgorsze jest to, że robię wszystko żeby córka ( 5 lat ) to jak najmniej odczuwała, wielokrotnie mu powtarzałam, żeby miał z Nia jak największy kontakt, nigdy (!) nie utrudniałam mu kontaktu wręcz namawiałam, prosiłam Go żeby dzwonił często jak nie może się spotkać, mieszka z rodzicami blok dalej a mimo wszystko mało czasu Jej poświęca, twierdzi, że ma też swoje życie, a  poza tym denerwują Go Jego rodzice, jak będzie sam mieszkal to będzie Ją brał częściej (?)... A potem w nerwach pisze do  mnie, że sam się sobie dziwi, że mi idzie na rękę z dzieckiem bo On ma takie sama prawa... WTF? Nic z tego nie rozumiem... Dodam, że wcześniej nie miałam mu zbyt wiele do zarzucenia jeśli chodziło o dziecko, wydawało mi się , ze jest w Niej zakochany po uszy, ze wzajemnością zresztą a tu tak...

To jest niewiarygodne jak bardzo możemy nie poznać osoby, z którą się dzieli życie przez 10 lat...

Dodam jeszcze, że staram się radzić sobie, córka ani raz nie widziała mnie zdenerwowanej, o Jej tatusiu rozmawiamy normalnie, w razie czego tlumaczę Jej, że tatuś po prostu dużo ostatnio pracuje ja dłużej się do Niej nie odzywa ...  ( jest to tymczasowe tłumaczenie, na razie nie jest gotowa na konrety )

Dużo czytam tutaj na forum o podobnych sytuacjach, bardzo współczuje " zdradzonym " , wiem , co czują, ja to samo przeżyłam za pierwszym razem... Dużo jest w powiedzeniu " co nas nie zabije to nas wzmocni " bo za drugim razem jest mi dużo łatwiej, chociaż mam wiele chwil słabości, jest mi przykro jak patrzę na mniej lub bardziej szczęśliwe ale jednak caly trwające małżeństwa ... Żal mi , że moje dziecko nie będzie mialo tak beztroskiego dzieciństwa jak inne dzieci chociaż wiem, że nie byloby Jej lepiej w zakażonej rodzinie... Wiem też , że ode mnie dostanie bardzo dużo i zrobie wszystko, żeby Jej niczego nie brakowało...
Ale jednak czasem chciałabym po prostu miec kogoś koło siebie, a nie być samotnym rycerzem...

Wiem, że nie jestem obiektywna ale naprawde czuję ( jak wszyscy w mojej sytuacji ) że sobie na to nie zasłużyłam, żadnego przepraszam, tak jakby pozbył się sąsiada ze swojego życia...

Cieszę sie jednak, że w tym wszystkim widze jeszcze sens swojego życia, mam świetną córkę, jestem jeszcze młoda, radzę sobie... I cały czas wierzę w to , że takie traktowanie najbliższych sobie osób odbije się mojemu mężowi czkawką. Nie jestem mściwa, nawet nie czuje do Niego nienawiści ( bardziej obojętność juz chyba ) ale wierzę, że to nie może być takie łatwe wszystko dla ty niewiernych, wierzę, że jest sprawiedliwość na tym świecie...  czas pokaże.

To normalne, że jego rodzice w końcu przejmują stronę synusia. U mnie też tak było.

Masz prawo się bronić przed takimi uwagami, nawet wypowiedzianymi w żartach, jakie poczynił twój jeszcze teść. Możesz przecież powiedzieć, co myślisz, że nie jesteś po rozwodzie, że to ich syn przygruchał sobie kochankę, a ty jesteś uczciwa nadal, przecież ślubowałaś, ty ślubu nie łamiesz tylko on. Powinni się wstydzić za swojego syna, a nie przychodzić do ciebie i udawać, ze wszystko jest w porządku.

Nic nie musisz i na nic nie musisz się zgadzać. Nawet jeśli pomyślą tudzież powiedzą o tobie, że jesteś niewdzięczna, to co z tego? Nic im nie jesteś winna.

lelina, zapytaj na wątku 36, potrzebna ci porada prawna, bo może powinnas jakoś formalnie tez wasz majątek "Spisać"??
wiesz, jakie zabierze telewizor? komputer?
nie znam się na tym

zamki wymien w chacie!! natychcmiast!

o własnie, jak będzie chciał coś zchaty wynieść, dzwon na policję...

ale zamki zmien!

Dziekuje Wam bardzo za wsparcie:*

Ja sie nie poddaje, wiem, że muszę zapewnić godne życie sobie i córce. Rzecz w tym, że miałam nadzieję na rzeczowe rozmowy, merytoryczne podejście, chociaz On jest winien temu wszystkiemu ja nie mialam zamiaru na robienie z naszego zycia takiej szopki. Ale nie da się!

Mój małżonek nie zachowuje się racjonalnie, mam wrażenie, że cofnął się o 10 lat wstecz.... chociaż nie, wtedy wydawał się normalny i ułożony :-]

Mam wrażenie, że wścieka się na mnie za to, że ja się nie wściekam. Wręcz stara się za wszelka cenę wyprowadzić mnie z równowagi:/ jest zły, że chciałoby się, a nie da się z wieloma rzeczami.... 

Ja się zastanawiam, czy On naprawde wierzy w te bzdury, ktore wygaduje...

Jak to ktoś napisał... O tempora, o mores....

A jeszcze przy tym probuje robić wszystko żeby mnie zastraszyć...

End-aluzja sama bym tego lepiej nie ujęła...

To jest jednak też troche ciekawe jak jedna część ciała potrafi czlowieka ogłupić całkowicie... Jednego dnia kocha żonę i dziecko, na drugi nienawidzi, wydawał się w miarę rozsądnie myślącym człowiekiem nagle zachowuje się irracjonalnie...

Ale chyba zaczyna docierać powoli do niego, ze to nie takie hop siup wszystko jak mu się na początku wydawało więc szykuje sie na wojnę :-)

Myślicie, że jak trochę hormony przestaną buzować to taki jeden z drugim zmądrzeje? Pewnie tak, do nastęnego razu...

Czesc wszystkim.

Troszke mnie tutaj nie bylo, te dni byly w miare spokojne, od tamtej pory. Ale niestety wczoraj sie znowu zaczęło...  Od kiedy powiedziałam j.m. że po konsultacji z adwokatem na razie nie będę składać żadnego pozwu, że jest za wcześnie to On zachowuje się jak obrażone dziecko.
Chyba uważa ,że jak będzie mi truł życie to ja szybciej cokolwiek zrobię. Od wczoraj bombarduje mnie sms-ami, że nie będzie mi ustępował z dzieckiem ( WTF?! ), że ma takie same prawa jak ja i informuje mnie ze pół tygodnia dziecko śpi u Niego , pól u mnie czy mi się to podoba czy nie...  Dodał też, żebym nie rozmawiala w ogóle z Jego mamą bo jest nerwowa, że przeżywa i dużo pali przez to ( czyli, że przez mnie?! )... a to Jego mama chce ze mna rozmawiać, prosi mnie zeby między nami bylo tak jak do tej pory, to Ona zabiega, nie ja, ja wolałam raczej na dystans bo trudna sytuacja... Nie rozmawiają w ogóle między sobą a później bezpodstawne pretensje w moją stronę..

Ale to nieważne.. Prosze powiedzcie jak ja mam postępowac jesli chodzi o córkę? Ja naprawdę chcialam, żeby mieli jak największy kontakt ze sobą ale On ewidentnie gra dzieckiem żeby mi zrobić na złość... Nie chce żeby moje dziecko żyło na 2 domy:-( Nie chce utrudniać nikomu kontaktu z Nią, zwłaszcza, że córka ostatnio zaczęła to naprawdę przeżywać :-( Pyta dlaczego tata juz nigdy do nas nie wróci, czemu ma tak maly kontakt z Nią , nie usypia Jej etc. Wiem, ze Ona tez chciala dzisiaj isc do Niego więc nie miałam nic przeciwko ale boję sie co będzie za chwilę... Boję się też tego, że oni wszyscy teraz Jej w kazdy mozliwy sposob dogadzają, jest ich dużo, co będzie jak Ona będzie wolala byc z nimi?

Tyle pytań i taka bezradność...  Wydawalo mi się, że "w miarę spokojnie " to wszystko się skończy ale wygląda na to , że może byc naprawde ostro. Najgorsze jest to , ze jestem tym wszystkim już strasznie zmęczona a tu raz po raz jakies baty:/

Mąż się zachowuje i odzywa tak jakbym to ja Jemu zrobila coś złego, bo jak to ujął " niczego mu nie ułatwiam wiec nie oczekuj ze ja będę wobec Ciebie w porządku"... On chce być znowu wolny a ja nie załatwiam rozwodu... Szok!

Kochani proszę doradźcie jak ja powinnam się zachowywać jeśli chodzi o moją córkę i w ogóle jak mam z Nim gadać bo tu widzę ani prośbą ani groźbą... Czy ja rzeczywiscie musze sie na wszystko zgadzać jeśli chodzi o córkę bo On tak chce? Jak to jest?

Dostaniesz z sądu jego pozew na który razem z adwokatem odpiszesz podając prawdę dlaczego mąż odszedł -  kochanka! Zaznacz że rozpad małżeństwa jest z jego winy i jeśli już to chcesz rozwodu z orzekaniem o winie.
Jeśli pozew o rozwód składa osoba która jest winna rozpadu małżeństwa to na mocy art.56 § 3 Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego,  rozwód nie jest dopuszczalny jeżeli orzeczenia rozwodu żąda strona wyłącznie winna rozkładu pożycia małżeńskiego.
I dobrze żebyś miała jakiekolwiek dowody na jego zdradę. Pozdrawiam

Jeśli chodzi o dowody to wiem kto to jest, mam ich wspólne zdjęcia, maile, rozmowy na portalu społecznościowym, dowód na to, że kupował jej dość "obsceniczny" prezent na walentynki etc. Tak jak pisała wcześniej jest to bardzo młoda dziewczyna, 10 lat młodsza, córka klienta firmy w której j.m. pracuje... Mąż o tym nie wie, utrzymuje, że mnie nigdy nie zdradził...

Przyznam, że brałam pod uwagę możliwość rozwodu bez orzekania, tylko i wyłącznie dlatego, że boję się tego ile nerwów i czasu to może trwać ale w takiej sytuacji gdzie dogadalibyśmy się odnośnie wszystkich aspektów także finansowych bo na pewno będzie mi dużo ciężej ale mój j.m. ewidentnie w tym wszystkim sotsuje próby zastraszania mnie więc raczej nie mam co liczyć na to, że rozwiążemy tą sytuację dojrzale... i jeszcze córka w tym wszystkim.... zakochana w tatusiu:-(

Mój mąż zachowuje się jak szczeniak: jest małżeństwo, wszystko dobrze, nagle żona dowiaduje się o zdradzie, zero skruchy, i chęc jak najszybszego rozwodu z Jego strony ( rozwodu chciałam też ja ale nie już, tak od razu , nie bylam jeszcze na to gotowa ani emocjonalnie ani finansowo ). Wygląda na to, że mąż udawał że mu było dobrze w małżeństwie, teraz chce jak najszybszego rozwodu bo jak to twierdzi " chce móc robić co chce"...

Gdzie Ci mężczyźni, gdzie odpowiedzialność....  ręce mi opadają, wszystko mi opada...

Wg Was powinnam w takiej sytuacji odpowiedzieć na pozew, że chce z orzekaniem?

Liczę na Wasze porady bo raczej nie mam nikogo kto mógłby ( oprócz adwokata oczywiście ) mi udzielić porady opartej na doświadczeniu...

Jeśli chodzi o maile i fb to mąz dawno temu sam dał mi hasło i o tym zapomniał.. jest tak dziwaczne, że raczej nikt mi nie zarzuci, że się domyśliłam... bilingów nie mam bo to jest Jego telefon więc nie mam jak zdobyć. Podobno można wezwać też kochankę na świadka... o zgrozo... takie rzeczy oglądałam w filmach...

To jakie dowody sąd bierze pod uwagę? Tylko te zdobyte przez agencję detektywistyczne?

Zaczynam sie obawiać...

Ja miałem ostatnio taki problem z narzeczoną po 4 latach związku, która ma 24 lata i zmieniła mnie (26 lat) dla 19-latka. Szczerze powiem Ci tak, jeśli facet zamienia kobietę z którą ma dziecko, ślub, planował wspólnie przyszłość to jest GŁUPI. Zgadzam się ze stwierdzeniem, że to po prostu tchórz, który chciał zwalić winę na Ciebie za zakończenie związku (podobnie jak moja była). Nauczyłem się jednego (choć jestem od Ciebie młodszy), że jak ktoś zdradza - niezależnie od płci, to jest cholernym egoistą myślącym tylko o sobie... a na takie osoby nie warto tracić czasu - los sami im zaserwuje to na co zasługują... Co do faktu zakochania się w kimś zupełnie nowym to wygląda to najczęściej tak, że na początku wszystko wydaje się idealne. Dopiero życie weryfikuje, czy na tej drugiej osobie można polegać. Według mnie Twój mąż okazał się nieodpowiedzialnym sku...., który szukał sobie odskoczni z młodszymi kobietami, bo chciał się najzwyczajniej dowartościować, że jeszcze może kogoś zainteresować (taki sam mechanizm zadziałał w przypadku mojej byłej). Sama więc widzisz, że najlepiej jak pomyślisz o swojej rodzinie: TY+dziecko i choć jestem przedstawicielem płci męskiej, to daj mu tak popalić by został z niczym, niech się w końcu nauczy odpowiedzialności...

Wiesz ja miałem podobnie nie usłyszałem słów w poważnej rozmowie, czego ona oczekuje od naszego związku, co jej przeszkadza itd. Po prostu w pewnym dniu "wypaliło się" i traktuje Ciebie jak przyjaciela + dodatkowo oczywiście nikogo nie ma... Takie zachowanie świadczy o tym, że ktoś nie dorósł do poważnego związku z drugim człowiekiem, skoro zamiast rozmawiać o potrzebach i oczekiwaniach i naprawiania tego co się ma, szuka sobie pocieszenia na boku to jest po prostu GŁUPI, bo z czasem te same problemy pojawią się z nową osobą... Przepraszam, ze to napiszę, ale Twój mąż to po prostu świnia, prawdziwy facet by się tak nie zachował...tak samo jak moja była narzeczona (która też raz zrobiła skok w bok, a teraz drugi i stwierdziła, ze się wypaliło). Konkludując mieliśmy po prostu pecha...

Więc jak widzisz mechanizm podobny. Ja o swoją była narzeczoną nie byłem zazdrosny i to może zdziwić kobiety... Właśnie dlatego by budować coś trwałego na zasadzie jesteśmy ze sobą bo chcemy... zawsze mówiłem, możesz iść się z kimś spotkać, iść ze znajomymi - tylko pamiętaj o mnie (o to mi chodziło). Odwrotnie to niestety nie działało. Moja była potrafiła być zazdrosna o wszystkie inne kobiety, w tym nawet o żony znajomych (dużo starsze). Ja najzwyczajniej w świecie niemal przez 4 lata na inne nie spojrzałem, nie zdradziłem (choć miałem okazje) i gdy miałem kryzys zastanawiając się czy to "naprawdę to" (to sam sobie z nim poradziłem - nie potrzebowałem odskoczni). Codzienne życie, czasami szare z drugą osobą jest czymś innym, niż zauroczenie. Naszym partnera po prostu wydawało się, że zauroczenie (motyle w brzuchu), to prawdziwa miłość. Ja dzisiaj wiem, ze prawdziwa miłość to nie motyle... tylko odpowiedzialnośc za drugą osobę i za związek (MY), właśnie wtedy kiedy jest źle...

bo on jest teraz w manii...
więc on nawet racjonalnie nie mysli..
więc ty sie nim nie przejmuj
to płytkie jest
i tyle

End-aluzja,

Tłumaczę sobie to w ten sposób, ilość artykułow i wpisów na forum które przeczytałam spowodowały, że mniej więcej wiem czego się teraz mam spodziewać chociaż czasem po prostu jestem już tym wszystkim zmęczona... Mój j.m. zachowuje się tak dziwnie, że mam wrażenie jakbym nigdy Go nie znała, jest nieprzewidywalny a czasem wręcz wydaje mi się, że Jego głównym celem teraz jest pogrążenie mnie jak najbardziej, jakby chcial mi pokazać że ja jestem winna całemu złu tego świata chociaż tak naprawde chyba nic nie zrobiłam... Jakoś nie umiem sie przyzwyczaić do  myśli, że można być aż tak zaślepionym tym całym zauroczeniem... moze ja nigdy nie byłam aż tak zakochana żeby mi aż rozum od tego odbierało??

Śnieżyna,

Bardzo dziękuję Ci za te dobre słowa... Podnosicie na duchu bardzo bardzo. Nie traktuje tego " bycia miłym " jako constans, bo co jakiś czas następuje całkowity odwrót sytuacji.... Jeden człowiek, dwie osobowości. Staram się być zrównoważona w tym wszystkim, pomaga mi w tym fakt, że ta "miłośc" do mojego męża gdzieś chyba po tym wszystkim uleciała albo została wygluszona przez Jego zachowania , chociaż zawsze czegoś brakuje...  Najciekawsze w tym wszystkim jest to, że  moje podejście wcale nie działa na moją korzyść, mimo, iż chce jak najlepiej mimo wszystko często slyszę zarzuty od np. mojej jeszcze teściowej, że ja nie rozumiem przez co Ona przechodzi, że Ona ma wrażenie , że mnie to obchodzi bokiem... Każdy kto był lub jest w mojej styuacji chyba wie jak daleko jest Ona od prawdy....

Kochani proszę Was o wsparcie...

Wiem, że nikt z Was tak naprawdę nie może mi niczego poradzić ale napiszcie proszę jak uważacie, że zachowalibyście się na moim miejscu...

Liczyłam na to, że mój j.m. trochę zmądrzał od pierwszej zdrady, że będzie się potrafił zachować ale jak zwykle się przeliczyłam...  Jakiejkolwiek sprawy by to nie dotyczyło robi tak żeby mi zademonstrować swoją siłe, mam wrażenie, że chce mnie wystraszyć żeby mi nie przyszly do głowy jakieś głupie pomysły czyli patrz: próba udowodnienia jego winy w Sądzie.

Ja przez jakiś czas myślałam żeby się rozwieść po prostu jak najszybciej, bo nikt z nas nie chce przeżywać takiego horroru, ale przyznam szczerze , że od kiedy szanowny małżonek naprawde zaczął się zachowywać jak palant bez godności i honoru, którego jedynym celem jest jak najszybciej pozbyc się balastu w postaci żony czasem nachodzi mnie chęć na to żeby nie pozwolić mu tak latwo i bezproblemowo wyeksmitować się po tych 10 latach.... I bez większych kosztow zacząć nowe życie kosztem naszego :-( a naprawdę dysponuje dowodami które mogłyby mi pomóc.Nawet nie chce mi sie pisać o tym jak zaniedbuje naszą córkę którą przecież naprawde bardzo kochał...

Proszę Was o to żebyście napisali mi swój punkt widzenia, czy powinnam w Sadzie przedstawić prawdę jak było czy siedzieć cicho... Wiem, ze musze się poradzić adwokata jeszcze w tej sprawie ale liczę się z tym, że adwokat też może patrzeć na to przez pryzmat pieniędzy a ja mimo niezłej pracy nie mam odlożonych kokosów...

Bardzo będę Wam wdzięczna za porady .....

Nirvanka87,

Masz rację... Teraz wiem, że mogłam się spodziewać drugiego razu. Ale szczerze mówiąc nie żałuje, bo ten czas był mi potrzebny na to żeby się przekonać że z niego naprawde jest palant.  Dzięki temu, dzisiaj jest mi naprawdę w miarę łatwo to wszystko przezyć ( rozstanie ).

Szkoda mi tylko córki bo Ona wtedy jeszcze nic nie rozumiała, teraz to przeżywa ale cały czas tlumaczę sobie że dla Niej tak też będzie lepiej.

Nie zamierzam kłamać ani oszukiwać w Sądzie, troszkę tylko obawiam się samego procesu i kosztów z nim związanych...

skoro masz takie zdjęcia to wystąp do sądu o natychmiastowy rozwód z orzeczeniem winy męża! dostaniesz rozwód i tona Twoich warunkach! Bardzo smutna ta historia, ale jesteś silna mloda kobietą poradzisz sobie, a on uwierz że przybiegnie do ciebie na kleczkach a wtedy kopnij go w  dupe i potraktuj tak jak on was

Czesc Kochani Forumowicze,

Ostatnio miałam dość spokojny okres, praca, podyplomówka, córcia wypełniały mi czas po brzegi. Niestety jak zwykle byla to tylko cisza przed burzą...

Dostalam wezwanie na pierwszą sprawę ale to nic, wlaściwie na to czekałam. Jedynie mój j.m. caly swój wolny czas chyba szuka sposobu żeby mi dokopać... finansowo, psychicznie i w każdy mozliwy inny sposób a przy tym robi to w strasznie prymitywny sposób niestety...

Hit wczorajszego dnia... napisał mi, że Jego mama jedzie na miesiąc na wies do cioci i On zyczy sobie zeby nasza corka pojechała z Nia na caly miesiac bo On nie pozwala na to zeby kisiła się ze mną w mieście, cóż ja Jej jestem w stanie zapewnić za atrakcje, ponadto życzy sobie żeby dała Jej na ten miesiac 1000 zl (!)  bo mama nie ma pieniędzy On nie na darmo miesiąc w miesiac daje kilka stówek na kredyt mieszkaniowy... ( tylko i wylacznie bo opócz tego na dziecko nie daje nic ). Tesciowa faktycznie wspominala, że chcialaby niunie wziac chocby na chwile na wieś ( będzie tam Jej siostra z wnuczką ) ale ja Jej powiedzialam ze ok ale na max 2 tygodnie bo bym się zatęsknila. Po sms powiedziałam Jej, ze niestety mała nie pojedzie bo mnie na to nie stac ( 1000zł :-)) to ona sie za glowe złapała, powiedziała że to są pomysły mojego j.m. co faktycznie okazalo się prawdą.  On stwierdził, że to nie mama chciala ale On sobie życzy zebym Jej dała te 1000 zl.... kabaret :-(

Warto wspomnieć, że sam niestety nie dostanie urlopu żeby spędzić trochę czasu z dzieckiem, malo tego robi wszystko żeby Jej nie było na miejscu tylo 300 km od domu...

Ja chyba przegapilam moment, w którym zrobiłam coś za co On mnie tak teraz nienawidzi... coś przez co teraz traktuje mnie gorzej niz najgorszego wroga...  wydawało mi się, że sytuacja powinna być odwrotna, że to ja mam za co Go obwiniać a mimo wszystko starałam się żeby stosunki miedzy nami były przynajmniej " obojętne " ze względu na nasze dziecko...

Nie umiem , nie potrafię, nie wiem jak... 

Ptyanie które większosć z nas sobie zadaje " Jak można kogoś kogo sie ponoć tak bardzo kochało tak szybko znienawidzić, w tak krotkim czasie?"...

I nawet wiedziąc, że zostalam sama, że mam dziecko na utrzymaniu robić wszystko, żeby mi bylo jak najgorzej...

Ja naprawdę nie czekuję, że będzie mi pomagał, radzę sobie, ale mógłby chociaż nie przeszkadzać...

Czy ja tak wiele wymagam?

Lelina.. nie jest Ci łatwo i wiele stresu jeszcze masz przed sobą. Ale jeśli mogę Ci poradzić to bądź opanowana i konsekwentna. Skoro Pan ma takie nastawienie do całej zaistniałej sytuacji jest szansa, że sam się pogrąży na sali sądowej. Ja bym zawnioskowała o powołanie panny na świadka. To duży argument i nie zmarnuj go. Nie warto odpuszczać sobie bo druga strona nie przeoczy podejrzewam żadnej okazji aby Ci dokopać. Wiem, że przykre..ale walcz o siebie. I teraz jest okazja. Powodzenia i dużo siły.