Pomocy jak powiedzieć żonie prawdę o chorobie

To tylko się tak wydaje żeby powiedzieć po pierwsze tylko jak to zrobić to naprawdę nie jest łatwe.
Po drugie tak jak napisałaś że trudno jest żyć ze świadomością że bliska osoba jest chora ja  cały czas nie wiem co robić chciałbym zaoszczędzić bliskim cierpienia nieprawdą jest to że jak ktoś wie to się przygotuje na najgorsze to zawsze będzie boleć niezależne od tego czy wiedzieliśmy czy nie. Z drugiej strony im mniej wiemy tym krócej się tym martwimy ale zdaje sobie sprawę że powinienem powiedzieć tylko musi nastąpić dobry moment taki mi się wydaje a może jestem w błędzie.
Na razie muszę się z tym sam uporać, do tego jeszcze dochodzi fakt iż niestety nie mówię nikomu prawdy na temat choroby a to też jest bolesne.

Trudno jest żyć ze świadomością własnej, nieoperacyjnej, choroby. Trudno jest żyć, gdy o swej chorobie nie mówi się nikomu, gdy ukrywa się prawdę. Trudno jest grać zdrowego, gdy jest się cierpiącym, przestraszonym, niepogodzonym. Trudno jest żyć ze świadomością, że bliska osoba jest chora. Trudno jest żyć z podejrzeniami, że bliska osoba na temat swego zdrowia coś ukrywa.

Chcesz uchronić swą żonę przed cierpieniami, ale czy masz prawo decydować za nią? Czy Twoja żona będzie Ci wdzięczna za okłamywanie jej? Moim zdaniem, im wcześniej powiesz o swym zdrowiu, tym lepiej. Jak? Jestem za najprostszymi słowami, wystarczy byś zaczął "Wyniki dotychczasowych badań są niepomyślne".

Pisz tutaj, jeśli tylko masz na to ochotę.

Zdaje sobie sprawę z tego wszystkiego co piszecie jednakże nie chcę aby każdy nade mną się litował, aby każdy cały czas patrzył czy nie złamie sobie paznokcia żeby nie drżeli na każde moje kichnięcie bo nie oto chodzi. Pierwsza diagnoza była we środę nie macie pojęcia jak trudno zachować kamienną twarz przed żona cały zeszły tydzień myślałem o przeszłości o wszystkim tym co się wydazyło. Dziś po szesnastej mam badanie co do potwierdzenia diagnozy miało być jutro ale przyśpieszyli strasznie się boję bo wynik będzie znany dopiero we wtorek..
Jak powiedziec kobiecie którą tak mocno się kocha że może wydażyc się sytuacja w której to nasze przyszłe plany nie zostana zrealizowane jak ja mogę zadać jej tak wielki ból
Piszecie żebym jej powiedział ale jak to zrobić tak prosto z mostu to przecież jak uderzenie siekiera w glowę.
Dzięki za jakiekolwiek rady a teraz muszę wracać do pracy może zapomnę choć na chwilę

Ja miałam guza mózgu. Nie napisałeś na jakiej podstawie u Ciebie stwierdzono tą chorobę. Miałeś wykonany rezonans, tomograf? Trzeba się upewnić. Czytając Twoje wpisy mam wrażenie jakbyś się żegnał ze światem. Z guzami mózgu nie zawsze jest tak jak głoszą stereotypy. Wiem, że ludzie myślą, że po operacjach człowiek może zostać roślinką, nie widzieć itd. Ale to są znikome przypadki. Ja miałam dwie operacje trzy lata temu, a niedługo kończę 25 lat. Po operacjach pracowałam, studiowałam wszytko normalnie funkcjonuje Wystarczy tej mowy motywacyjnej

Co do powiedzenia żonie, myślę że powinieneś to zrobić. Po pierwsze dlatego, że nie zostaniesz z tym zupełnie sam. Po drugie przysięgaliście sobie, że będziecie "na dobre i na złe". Po trzecie ona na pewno wolałaby wiedzieć. Wiem co czujesz, bo ja także połowy rzeczy, które powiedzieli mi lekarze nie powtórzyłam moim bliskim. Dawkowałam im informacje stopniowo, aby nie przeżyli szoku. O innych nawet nie wspominałam. Teraz też chodzę na kontrole do lekarzy, a oni nic nawet o tym nie wiedzą. W sumie to nie ma potrzeby mówić, bo wszystko jest ok.

Właśnie nie powinieneś tak myśleć. To, że masz guza nie przekreśla żadnych planów. Znam mężczyznę 36 lat, który już od 5 lat żyje z guzem nieoperacyjnym. Tzn miał go wcześniej, ale 5 lat temu się dowiedział. Ma dzieci,pracuje a guz się nie powiększa. Wiem, że być może brzmi to tak trochę sztucznie, ale ta choroba nie kładzie do łóżka, czy też na wózek. Trzeba tylko trafić na dobrego neurochirurga. Ja akurat miałam to szczęście

EDIT: Nie skupiaj się zbytnio na tym co piszą w internecie odnośnie guzów mózgu. Ja patrzyłam na statystyki ile mogę przeżyć, po jakim czasie odrośnie itd. Ale jeden lekarz skutecznie wybił mi to z głowy. Nie warto czytać, bo ludzie piszą pod wpływem emocji, spanikowani. Poza tym, nie w każdym przypadku jest tak samo. Istnieje jeszcze coś takiego jak błąd statystyczny

Nareszcie po badaniu zobaczymy co powiedzą lekarze po rezonansie na razie siedze na korytarzu i czekam nie wiem o co chodzi tak mi kazali.
Zdecydowałem że powiem żonie dopiero wtedy gdy sama coś zauważy albo będzie się domyślać że coś nie tak do tego momentu nie będę jej denerwował po prostu nie ma sensu

Blackout......moge sobie tylko wyobrazic, jak sie czujesz, o czym myslisz....

Czy to, ze nie powiesz, w jakis sposob pomoze?Myslisz, ze oszczedzisz Jej bolu?Ze ukrywajac swoj stan cos ugrasz?Co?

Przede wszystkim-to nie wyrok.Nikt nie powie-dnia x odchodzisz.Masz czas.Nikt nie wie jak dlugo.Teraz jest wlasnie ten czas, zeby zyc, byc ze soba, cieszyc sie kazda chwila.Wiesz...to jest mozliwe.Nawet w obliczu choroby.Przejsc przez to razem.

Pomysl......nie mowisz....w tajemnicy podejmujesz leczenie.Nie obejdzie sie bez klamstw, malych i wiekszych.Jakos bedziesz musial tlumaczyc swoje gorsze samopoczucie, z nikim nie podzielisz sie swoimi obawami.I co, powiesz mi teraz raz jeszcze, ze chcesz Jej oszczedzic bolu?Ze nie chcesz patrzec jak cierpi, nie chcesz widziec jej lez?Z jednej strony rozumiem.I wierze, ze nie chcesz, zeby z kazdego Twojego kichniecia rodzil sie dramat.

Wiesz co jest bez sensu?Twoja logika........bez urazy.

Dopiero jestes diagnozowany.Nieoperacyjnosc guza nie swiadczy w zaden sposob o rokowaniach....tych zlych.Piszesz, ze masz wspaniala zone i ze twarda z niej sztuka.Tego sie trzymaj.Ze jest twarda.Moze twardsza od Ciebie?Zdaje sobie sprawe, ze taka wiadomosc w pierwszej chwili bedzie szokiem.Ale moze Ona powie Ci-damy rade.Pozwolisz, zeby cos w Twojej glowie kradlo nam nasze wspolne zycie, szczescie?Bo ja na to nie pozwole!

Powiedz Jej.Bez strachu, normalnie, tak jest najlepiej.O Waszych obawach bedziecie rozmawiac pozniej.Na to bedzie jeszcze czas.Teraz najwazniejsze jest bycie razem.I dla Ciebie i dla Niej.Musicie patrzec w przyszlosc z wiara, ze bedzie dobrze, musicie wierzyc, ze jestescie silni i ze przejdziecie przez to.

Przeszlam przez chorobe z kims bardzo mi bliskim, od poczatku do, niestety, konca.Tez nie chcial nikomu powiedziec, nie chcial uzalania sie, wspolczucia, niczego.Mowil, ze jak juz bedzie bardzo zle, to sam ze soba skonczy.Swiat jest naprawde maly, jakos powoli choroba przestala byc tajemnica.Bywaly dni lepsze, ale gorsze tez.Najwiecej szczescia dawalo mu to, ze nie jest sam, czasami bliskosc drugiego czlowieka zastepowala srodki przeciwbolowe.Wnosilismy w jego zycie wiare........wiesz, to dziala.

Badz dobrej mysli, to podstawa.Badz silny.Bierz z zycia ile sie da, a nawet wiecej.I powiedz zonie.Kobiety sa silne.A jak kochaja to nie ma rzeczy niemozliwych.

Tym bardziej powinieneś chyba powiedzieć żonie. Bierzesz - jak sam zauważyłeś - na siebie dodatkowe brzemię: okłamywanie najbliższej osoby.
Z pewnością sytuacja, w jakiej się obecnie znajdujesz przekłada się także na Twój nastrój, takich "nieprzyjemnych sytuacji" może być więc więcej. Zrobisz i tak jak uważasz, wbrew sugestiom, jakie wszyscy tutaj wysuwają... Piszesz, że miałeś nadzieję, że żona to przeczyta i skojarzy - czyli gdzieś w środku jednak chcesz by wiedziała. Nie baw się w takie podchody, to Twoja  żona - powinna wiedzieć.

Dzięki za wszystkie wpisy
Dziś rano ok. 9 otrzymałem telefon z kliniki YES YES YES pierwsza diagnoza był błedna to jest po prostu krwiak podczaszkowy a nie żaden guz nie macie pojęcia jak się cieszę właśnie odebrałem wyniki a krwiak sam się rozejdzie , to prze niego te bóle ale ulga
Przepraszam że tak spanikowałem
Całe szczeście że nikomu nic nie powiedziałem bo by się niepotrzebnie martwili teraz zachowam to tylko dla siebie nie wyobrażam sobie co by było jak bym powiedział wcześniej o tym żonie byłoby to dla niej straszne ? jak to czytasz i wiesz już kim jestem ( chociaż wątpie w to ) to ci powiem jedno KOCHAM CIE
Niestety cała ta sprawa odcisnęła się głęboko na mojej psychice teraz czas aby się za siebie wziąć.
To dla mnie jak druga szansa

Jeszcze raz wielkie dzięki za wszystko i przepraszam za moje zachowanie

Pozdrawiam wszystkich

blackout cieszę sie z tobą że wszystko jednak jest w porządku

ja bym powiedziała,i to teraz, bo nie wiadomo czy dasz radę utrzymać to w tajemnicy

No i po strachu, ciesze sie razem z Toba.
Ale..........
Masz krwiaka.Sam sie ma rozejsc.To tez chcesz zataic?No chcesz.Powiedz.Niech dowie sie od Ciebie.Gdybym byla na miejscu Twojej zony i na Forum przeczytalabym o problemach zdrowotnych swojego meza.....juz widze, jak mu sie wgryzam w tetnice szyjna.

Zrobisz jak sam zadecydujesz.Ewentualne konsekwencje poniesiesz tylko Ty.
Zycze Wam jak najlepiej.

A to, ze Ja kochasz.........pewnie lepiej sie slyszy niz czyta.

Pozdrawiam.

blackout poczekaj az emocje opadną,wtedy porozmawiacie spokojnie

Rozmawiałem dziś z kobieta ton cały czas ten sam
Wczoraj powiedziała mi cos jeszcze?
Żebym wiedział że na świecie jest wielu facetów i że z facetami których miała  ( nie wiedziałem byłem pewny  że byłem jedyny, pytałem wcześniej i nie uzyskałem potwierdzającej odpowiedzi , że ktoś był  ) ? było jej dobrze w łóżku a ze mną jest gorzej niż kiedyś do tego powiedziała ,że ????????????.nie mogę już o tym.
Chciałbym to wszystko ratować ale nie wiem jak, bo sam nie dam rady , tyle lat razem i co dalej.
Całe życie tuliłem, całowałem, pokazywałem i mówiłem, ze kocham i byłem pewny że jestem kochany ale się myliłem, po głębszym zastanowieniu nie mogę sobie przypomnieć żeby ona robiła to samo w moją stronę.
Wiem też że w tym wszystkim też jest moja wina i zdaje sobie z całokształtu sprawę
Muszę chyba zmienić wątek
Żałuje że nie jestem jednak chory, może odszedłbym w spokoju.

Ja wszystko rozumiem ale wcale nie chodzi jej o to że nie powiedziałem wcześniej to zupełnie nie ma znaczenia bo podobno ja ją szpieguję i tak za całokształt

Nie no, sorry - ja - baba - to widzę. Przecież to jest jakaś chora akcja!
Jak Wy możecie jej bronić? Jakby to kobieta się skarżyła na takie potraktowanie przez męża to już by były głaski głaski, dowalanie mężowi, no i dyżurna teoria, że mąż zdradza skoro tak się obruszył na wejście na forum.
No proszę, nie stosujmy podwójnych kryteriów ze względu na płeć osoby poszkodowanej (zresztą z dominującego przekazu wynika, że tak w sumie to poszkodowana została ona, nie autor).
Z opisu sytuacji wywnioskowałam, że po kobicie temat niedoszłej choroby spłynął, a z całego przekazu wyłowiła jedynie, że ośmielił się pisać na jej forum - ergo - że na pewno ją szpieguje i inne takie i w ogóle jest beznadziejny.
Szczerze - okej, poczekaj, niech ochłonie itp., ale zacznij się psychicznie szykować na koniec... Bo po czymś takim to ja nie bardzo widzę możliwości. Coś takiego zabolało by mnie chyba nawet bardziej niż ta sławetna zdrada.

Nie wiem, czy to byłoby dobrym pomysłem, ale w jakimś stopniu może i pomogłoby autorowi w naprawie relacji z małżonką przedstawienie całej tej dyskusji... Sam nie wiem. Fakt, nijak się ma to do zarzutów "szpiegowania" i celnie wymierzanych bolesnych uwag, ale może poczytawszy o dylematach autora zauważyłaby jakie przerażenie i miotanie się wydziera miedzy wierszami jego słów...?
Inaczej autor założy tu wkrótce drugi watek pt. "nieczuła i obca - moja żona".