..ja za chwilę też. Siedzę przy komputerze i płacze, osiągnęłam punkt, w ktorym nie mozna juz ukrywac swoich obaw i trzeba im stawic czoło. Ale ja nie wiem, jak mam to zrobic, dlatego uznalam, że poradzę się na forum, może znajdą się osoby, którym moja historia nie będzie obojętna.
Mam 19 lat, studiuję za granicą. Nie, nie świadczy to o zamożnosci moich rodzicow. Sama zarobiłam na pobyt tutaj. Od 15 roku życia pracuję w każde wakacje. Niestety jestem jedynaczką. Moj tata tez pracuje w innym kraju. Dotąd mieszkałam z mamą, tata zagranicą. Ale teraz mama jest sama i zaczyna dosłownie wariować. Nie pracuje, wiec cale dnie spedza w domu w towarzystwie psow. Ciagle wydaje jej sie, ze ktos ja sledzi, ktos obserwuje.. Robi bardzo dziwne rzeczy, ktorych bym sie po niej nigdy nie spodiewala. W dodatku ciagle placze, panikuje, choc zawsze byla 'twardą babką' .
Moj tata chce ją sciagnac do siebie, ale to sie laczy z zostawieniem domu i calym balaganem z przeprowadzka..
A ja przed chwila oblalam egzamin, czeka mnie poprawka, potrzebuje pracy i juz samo to wywoluje wystarczajacy stres a moja mama chce mnie chyba do grobu wpędzić. Juz nawet nie chce mi sie wracac do domu. Jak sobie wyobraze jej panike na wiesc, ze musze wracac na uniwersytet, to mam gesią skorke. Naprawdę nie chcę wracać.
Powiedzcie mi, błagam, co zrobiłybyście na moim miejscu?
Pozdrawiam, Amaretto.
Podobne tematy
myślę, że mamie trzeba pomóc. powinien to zrobić twój ojciec skoro Ty studiujesz. myślę, że dobrym pomysłem jest wyjazd mamy do ojca. ona nie może zostać sama. aż że trochę z tym załatwiania...bez przesady. jak najszybciej porozmawiaj z tatą, on powinien jechać do mamy i jej pomóc. a ty się tak nie załamuj poprawkę...każdy student musi zaliczyć sesje poprawkową, żaden to powód do tragedii. po prostu pouczysz się jeszcze i zdasz.
3 2013-02-07 20:04:52 Ostatnio edytowany przez krostka (2013-02-07 20:06:49)
Amaratto obawiam się, że twoja mama jest chora na depresję, albo nawet shizofremię, kiedy człowiek się boi, kiedy ktoś go śledzi,ktoś obserwuje, a czasami nawet w telewizji o nim mówią. Dlatego natychmiast potrzebna jest jej pomoc specjalisty Absolutnie nie powinna być sama,należy zrobić wszystko, aby była wraz z ojcem.Brak pracy, brak najblizszych doprowadza ją do takiego stanu. Ty jesteś bardzo, bardzo młodą osobą i takiego problemu nie udzwigniesz, ale musisz to przekazać tacie. Im szybciej, tym lepiej, nie wolno lekceważyć takich stanów, bo nie leczone kończą sie bardzo źle. To nie jest wariowanie to jest choroba, którą się leczy. Powodzenia.
Amaratto obawiam się, że twoja mama jest chora na depresję, albo nawet shizofremię, kiedy człowiek się boi, kiedy ktoś go śledzi,ktoś obserwuje, a czasami nawet w telewizji o nim mówią. Dlatego natychmiast potrzebna jest jej pomoc specjalisty Absolutnie nie powinna być sama,należy zrobić wszystko, aby była wraz z ojcem.Brak pracy, brak najblizszych doprowadza ją do takiego stanu. Ty jesteś bardzo, bardzo młodą osobą i takiego problemu nie udzwigniesz, ale musisz to przekazać tacie. Im szybciej, tym lepiej, nie wolno lekceważyć takich stanów, bo nie leczone kończą sie bardzo źle. To nie jest wariowanie to jest choroba, którą się leczy. Powodzenia.
Zgadzam się. Musicie podjąć z ojcem walkę o wyleczenie matki. Ciężko może być zaprowadzić ją do specjalisty, ale jak się postaracie, to po prawidłowym leczeniu będzie na pewno lepiej. Myślę że należałoby się wspólnie zastanowić czy jest sens, byście wszyscy mieszkali osobno?
- Florka65
- Słodka Czarodziejka
- Nieaktywny
Amaretto,
nie wiem dokładnie ile lat ma Twoja Mama, ale mam wrażenie, że wkracza właśnie w okres klimakterium. Okres, w którym hormony przejmują reżyserkę i Mama potrzebuje dobrego ginekologa.
Pozdrawiam...
Ktos powinien zajac sie mama.
Objawy wygladaja na depresje, stany lekowe; mozliwe, ze to poczatek klimakterium, wtedy hormony buszuja po organizmie. Moga tez to byc wczesne objawy Alzheimera lub demencji.
Czy nie ma kogos na miejscu, kto moglby odwiedzic mame, zorientowac sie?
7 2013-02-08 18:34:48 Ostatnio edytowany przez niebieskicienkopis (2013-02-08 18:35:51)
zgadzam się z dziewczynami ,Twoja mama potrzebuje pomocy .
8 2013-02-08 20:07:37 Ostatnio edytowany przez malina.m (2013-02-08 20:08:27)
.
A ja przed chwila oblalam egzamin, czeka mnie poprawka, potrzebuje pracy i juz samo to wywoluje wystarczajacy stres a moja mama chce mnie chyba do grobu wpędzić. Juz nawet nie chce mi sie wracac do domu. Jak sobie wyobraze jej panike na wiesc, ze musze wracac na uniwersytet, to mam gesią skorke. Naprawdę nie chcę wracać.
Powiedzcie mi, błagam, co zrobiłybyście na moim miejscu?
Pozdrawiam, Amaretto.
Niewatpliwie Twoja mama potrzebuje pomocy ,ale Ty tez .Nie radzisz sobie z matki zachowaniami i jest to naturalne,rzadko kto jest w stanie zrozumiec osobe chora.Zreszta z nia choruje najblizsza rodzina.Wystepuje wtedy u osoby zyjacej obok osoby chorej:lek,obawa,strach,zniechecenie.Moze warto pojsc do psychologa i porozmawaic o swoich uczuciach i obawach.Popros tez o pomoc ojca czy kogos z rodziny ,nie bierz na siebie całej odpowiedzialnosci za stan matki.
Od kilku dni jestem w domu i widze, ze jest z nia coraz gorzej.
Boze, czy myslicie, ze gdyby przeprowadzila sie do ojca i zostawila dom, w ktorym mieszka sama, to by cos pomoglo?
Boli mnie to wszystko..
- Emilia
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Myślę, że kwestia jej przenosin od ojca może trochę zmienić, ale nie oczekiwałabym, że bez pomocy specjalisty się obejdzie. To może być tak jak pisały poprzedniczki, depresja albo schizofrenia. Mamę koniecznie powinien zbadać lekarz psychiatra!
Witajcie.
Pisze w gasnacej nadziei, ze ktos mi pomoze.
Mam 20 lat, moj tata od kilku dlugich lat mieszka za granica, jest emigrantem. Nie, nie zostawil nas dla innej, dla kasy czy czegokolwiek. Pracuje fizycznie ponad 10h dziennie chociaz ma prawie 50 lat. Dotychczas ja mieszkalam z mama,ale pol roku temu wyjechalam na studia i mama zostala sama. I wtedy zaczelo sie z nia dziac cos dziwnego. Zamknela swoj bisnes, ktory prowadzila bez kosultacji z tata czy ze mna(jestem jedynaczka) i jej zachowanie uleglo drastycznej zmianie. Ciagle mowila, ze ktos ja sledzi, na widok policji dostawala atakow paniki, wydawalo jej sie, ze ma podsluch w domu.. Wzszystko zaczelo sie w styczniu. Po kilku tygodniach przyjechalam do domu i.. balam sie spac we wlasnym pokoju. Zakazala mi dzwonic do ojca, grozila.. Chicialam wyjechac jak najszybciej, musialam. Nie moglam sie uczyc, a zblizala sie sesja no i.. naprawde zaczelam sie zastanawiac, czy w domu jestem bezpieczna.
Za jakies 2 tygodnie przyjechal tata, zeby zabrac ja zagranice, po placzach i namowach jego i moich (chociaz wszystko bylo planowane od co najmniej pol roku) wsiadla do samochodu razem z naszymi psami.
I mieszka u mojego ojca, ale on juz jest bardzo bliski zalamania nerwowego. Ona ciagle twierdzi, ze musi isc na policje, bo cos od niej chca (Nie, nie dostala zadnego zawiadomienia, nikt sie nie zglosil. Utrzymuje, ze przy zamknieciu biznesu cos tam zle zrobila i ONA stracila 1 000 zl i na pewno za to chca ja aresztowac..Bo ONA stracila pieniadze. Nie wiemy nawet, czy to prawda. W kazdym razie gdyby cos zrobila, logicznie rozumujac, to dostalaby chociaz zawiadomienie od policji, prawda?
No i chodzi ciagle pod policja... Nie zna jezyka, wiec zaczepia Rodakow spotkanych przypadkowo i prosi, czy by nie mogli isc z nia na policje. To male miasto, wszyscy juz o niej wiedza, wstyd...
Mamy w domu psy, powinna sie nimi zajac gdy tata jest w pracy, a ona jeszcze zanim tata sie obudzi idzie znowu pod posterunek.. Przez to moj tata czasem nie moze isc do pracy. Boi sie, ze straci prace. Kto chce pracownika, ktory ma takie problemy?
I jest agresywna. Gryzie, drapie.. Nie wiem, co jeszcze, bo tata pewnie nie chce mi wszystkiego powiedziec, zeby mnie nie martwic.
Najpierw mielismy nadzieje, ze jakos sie ulozy, ae to wyglada jak jakies napady.. Wczoraj wieczorem podobno bylo super, smiala sie i wygladala normalnie a dzis rano.. znow jej nie ma a moj tata znow musial rozwazac czy isc do pracy (ew.szczekanie psow - zlosc sasiadow)..
Teraz zastanawiam sie, jakzalatwic jej jakies leczenie psychiatryczne. Sama na pewno nie pojdzie, ale nie wiem, moze gdybym zadzwonila do zwyklego szpitala, to moze by pomogli.. Rodzice mieszkaja teraz w Wielkiej Brytanii.
Wiecie, jak moze wygladac (tam) leczenie pszchiatryczne?
Prosze, pomozcie mi. Bo czuje, ze moj ojciec tego nie wytrzyma, a dwoch rodzicow nie chce stracic.
Pomocy.
P.S. Dodam, ze mowi, ze nie chce tam byc, ale gdy tata mowi, ze kupi jej bilet do Polski, to stwierdza, ze chce tam zostac
Psychiatra- to jest jedyna odpowiedz. Jezeli mama nie chce sie zgodzic na leczenie, mozecie ja ubezwlasnowolnic ze wzglegu na to, ze poprzez swoja agresje jest niebezpieczna dla otoczenia. Na miejscu Twojego ojca, skontaktowalabym sie z najblizszym szpitalem psychiatrycznym.
Nikt Ci tu diagnozy nie postawi na forum, ale jej urojenia, stany lekowe, nieracjonalne zachowanie moga wskazywac na poczatki schizofrenii (chociaz w wieku Twojej mamy jest to rzadkie), depresje z epizodem psychotycznym, a nawet wczesny onset Alzcheimera. Nie ma co czekac na cudowne samouleczenie. Marszem do lekarza.
Jak mam namowic ojca na terapie mamy?
Moi rodzice przeprowadzili sie do Anglii kilka miesiecy temu. Wlasciwie tylko mama, tata pracuje tam juz od dawna.
Juz w styczniu gdy bylam odwiedzic moja mame w Polsce bylam pewna, ze ona potrzebuje pomocy. Balam sie wlasnej matki. Grozila mi. Plakala, miala wahania nastrojow, ciagle jej sie wydaje, ze ja ktos sledzi.
W Anglii nic sie nie zmienilo. Wychodzi do znajomych, opowiada im te bzdety, naprawde wierzy w to, co mowi. Wszyscy widza, ze jest z nia zle, ze jej cos dolega. Moja przyjaciolka, ktora rowniez miala w rodzinie osobe z problemami psychicznymi zadzwonila do pobliskiego psychologa, opowiedziala mu zachowanie mamy na co on stwierdzil, ze to bardzo powazny stan i moja matka natychmiast potrzebuje pomocy.
Lekarz mial przyjechac nastepnego dnia, jednak..moj ojciec - choc wczesniej sam sie zgodzil, by przyjechali - nie odbieral od niego telefonow. Nie chce z nikim o tym rozmawiac, gdy sa z mama razem u znajomych, ten wrecz ja wyrzuca, by juz wyszli. Raz slyszalam (mieli wlaczonego Skype i nie wiedzieli o tym) jak STRASZYL JA szpitalem psychiatrycznym. On sam nie chce, by do niego poszla! Ja nie mieszkam z nimi, wiec tylko on jak dotad byl w stanie wydac pozwolenie na jej leczenie (z jej opinia nikt sie juz nie bedzie w jej stanie liczyl).
Za kilka dni jade do moich rodzicow i bede mogla poprosic o przyjazd psychologa.
Nie wiem tylko, czy powiedziec o tym mojemu tacie.
Na pewno bedzie temu przeciwny, chociaz wszyscy (nawet przechodnie na ulicy, nieznajomi) pytaja, czy z nia w porzadku.
Jakie jest Wasze zdanie?
Czy mam uprzedzic ojca, ze umowie mame na wizyte z lekarzem?
Czy zrobic to pod jego nieobecnosc?
Prosze, pomozcie. Nie radze sobie z tym sama.
Powiedz ojcu, że zadzwonisz po lekarza. Z tego, co napisałaś, wynika, że Twój ojciec chce pomóc mamie, ale nie wie jak. Może powinnaś pomóc tacie w pomaganiu waszej mamie.
Wspólnie znajdziecie rozwiązanie najlepsze dla mamy.
Dziekuje Ci za rade!
Nie ma za co 
Życzę Ci, żeby wszystko dobrze się skończyło.