2 - latek często płacze w nocy

Może się czegoś przestraszył moja córka w nocy również się budzi z płaczem jak obejrzy coś w telewizji czego widzieć nie powinna Moje dziecko ma 5 lat i ja przy niej się kładę kiedy ona usypia,powinnaś przy nim być wtedy dziecko czuje się bezpieczniej i nie pozwól mu oglądać telewizji przed snem Zaobserwuj czy podczas nocnych histerii nie łapie się za kolanko bo to też może być ból kolanka (moja córka bardzo często budziła się w nocy z tego powodu)ewentualnie ból brzuszka .I radziła by ci zrobić testy na pasożyty.

Mam nadzieję że wkońcu to minie Staram się być cierpliwa ale czasami mi to nie wychodzi. Tylko jeszcze jest jedna sprawa że gdy mały się obudzi i płacze nie chcę nawet na ręce tylko idzie do drugiego pokoju do dziadków i tam zasypia normalnie.

Ale na niego nic nie działa , nie da rady go uspokoić dopiero gdy go puszczę do pokoju dziadków to u nich odrazu zasypia. A jeszcze do nie dawna spał normalnie i praktycznie wogle się nie budził a teraz jest totalna masakra.

On często ze mną śpi ale u niego to jest tak , śpi raptownie usiądzie i płacze i wcale nie reaguje na moje słowa , dotyk tylko płacze i czasami mnie bije gdy chcę go wziąć i przytulić. Pierwszy raz z nim tak mam już od jakiś 2 tygodni i jego takie zachowanie zaczęło się od momentu zachorowania na zapalenie gardła i branie antybiotku i myślałam że antybiotyk tak na niego działa i jak go odstawiłam to dalej było to samo. Nie mam pojęcia co czasami mam robić. Żeby on chociaż umiał coś powiedzieć czy pokazać było by inaczej.

No zobaczymy jaka będzie dzisiejsza noc. I dziękuję wszystkim za rady Pozdrawiam.

A jakie masz relacje z babcią? Jesteś pewna, ze Twoje dziecko nie jest niczym straszone? Zastanawia mnie, dlaczego dziecko potrafi uspokoić się przy babci, a przy własnej matce nie. Może problem nie leży w dziecku, ale w Was- dorosłych.

Myślę, że powinnaś kontynuować tę linię z usypianiem go przez siebie i nie pozwalać w nocy chodzić do babci. Może być tak, że dziecko próbuje Cię trochę emocjonalnie szantażować (czujesz się winna, karzesz go i czasami krzykniesz), a może być to zwykły bunt dwulatka. Mam dziecko w tym samym wieku i dopiero od niedawna nie budzi się w nocy. Ja zwykle kładę córkę spać i mamy swój mały rytuał, do którego planuję wprowadzić w najbliższym czasie czytanie przed snem. Kąpie się z siostrą, mówimy później dobranoc wszystkim domownikom, przebieram ją, przytulamy się długo, odmawiamy krótką modlitwę i z buziakami i całusami kładę ją do łóżeczka. Ma tam jednego misia, z którym śpi. Nie pozwalam jej nic więcej zabierać do spania, bo to była najczęstsza przyczyna pobudek nocnych (coś ją uwierało, coś jej przeszkadzało itp.). Zostawiam jej lampkę i wychodzę z pokoju. Chce usłyszeć, że wołam tatusia, żeby przyszedł i tyle. Najczęściej jak tata przychodzi - ona już śpi. Natomiast, kiedy mnie nie ma i tata ma ją położyć spać, wtedy wymyśla niestworzone rzeczy i najczęściej kończy się na tym, że tata trzyma ją za rączkę i siedzi przy niej dopóki nie zaśnie i trwa to strasznie, strasznie długo. Sama zasypia w kilka minut, a jak tata siedzi - pół godziny i dłużej.
A jak zdarza jej się w nocy obudzić to najpierw sprawdzam czy nie zawinęła się za mocno w kołderkę, czy nie włożyła nóżek lub rączek w szczebelki łóżeczka i staram się ułożyć ją w bardziej wygodnej pozycji. Chwilę głaskam po główce i zwykle zasypia. W ekstremalnym przypadku biorę ją do łóżka do nas, ale ostatnio się to nie zdarzało.