Żyć na nowo

Witaj Feniks, zazdroszczę Ci bardzo, że podjęłaś właściwą decyzję i ułożyłaś na nowo życie...ja wiem, że muszę podjąć decyzję, ale nie umiem, nie mogę, nie mam siły, jestem, jak z kamienia...

Kameleonie02.Pozwoliłam sobie wejść na Twoje posty.Mamy podobny wiek,pracę chyba również.Jesteś dobrą organizatorką.Mam nadzieję,że odezwiesz się jeszcze.Następne dwa tygodnie pracuję na popołudniu,więc jedynie rano będę dostępna.

Cześć Kwiatek.Chętnie z Tobą popiszę przez emeila,ale na razie też nie wiem jak.Muszę to wszystko ogarnąć.Nigdy nie miałam czasu na komputer.Moi synowie mają komputery,ale ja zawsze praca,dom,czasem szyję coś dla siebie i znajomych, no i tak jakoś nigdy mnie nie ciągnęło.Pracuję w markecie i miesiąc temu dostałam awans,czego się kompletnie nie spodziewałam i praktycznie jestem zmuszona nauczyć się.Jeśli mi podpowiesz co i jak to napewno do tego dojdę jak pisać.Wybrałam forum kobiece,poniewż nie chciałam się narażać na jakieś zaczepki tanich podrywaczy,no i nie chciałabym,żeby mojemu obecnemu mężowi było przykro,ze piszę z facetami.Opowiedz coś o sobie,jestem ciekawa ludzi,jak sobie radzą w podobnych sytuacjach jak ja byłam.

Mam emaila na męża na poczta onet,wolałabym mieć swojego a też nie wiem jak się za to zabrać.

Dzięki za zaproszenie.Napewno skorzystam jak czas mi pozwoli.

Postaram się założyć tam konto,ale czy dane swoje masz tam podane?olałabym moich nie pokazywać ze względu na byłego mężą.Mam nadzieję,że już o mnie nie pamięta,ale różnie bywa.

Coś tam wymodziłam.stenia-szary7@wp.pl

Witaj Małgosiu moja imienniczko.Zapraszam cie serdecznie na mile pogaduszki w net cafe u Wielkopolaninki.Znajdziesz tam sytuacje z zycia codziennego o radosciach i smutkach.Dolacz do rozmowy jak bedziesz chcialaMoja kafejka jest w spolecznosciach.zapraszam ciebie do rozmowy .Decyzja nalezy do ciebie

Widze ze jej posta juz nie ma ....

Dzięki.Właśnie taki mam cel,pomagać takim ludziom jak ja.Finansowo niestety nie mogę nikomu pomóc,ale są inne sposoby, żeby ktoś uwierzył w siebie i nie dał sobą pomiatać.Szanujmy się,wtedy inni też nas będą szanować.

Rozumiem Cię doskonale.Latami tak się czułam.Były mąż miał mnie tak fizycznie i psychicznie wykończone,że przestało mi zależeć na życiu.Myśl o dzieciach dawała mi siły.6 lat temu zmarła mi mama,wtedy zaczęłam brać antydepresanty,nie miałam siły wstać z łóżka.Cieszył mnie fakt wyjścia do pracy,bo musiałam przecież zarabiać,maiałam dla kogo pracować.Mój były mąż był psychopatą,zakazywał mi mieć znajomych,nawet o dzieci był zazdrosny,wkurzał go fakt,że pracuję,ale pieniędzy na życie to mi nie chciał dawać.Nie załamuj się proszę,skoro mi się udało Tobie też się uda.Korzystaj z terapii dla osób takich jak my,to żaden wstyd.Jestem małą niepozorną kobietką a poradziłam sobie.Mój były mąż chciał mnie zniszczyć jak odeszłam,nawet pracę przez niego staciłam bo dogadał się z moim szefem,ponad 15 spraw w sądzie bez adwokata,dałam radę.Może czeka Cię piekło jak to ruszysz,ale warto.Wyznacz sobie mały cel na początek,małymi krokami staniesz na nogi.Potem będziesz dumna z siebie i Twoje dziecko będzie szczęśliwe przy Tobie.

Niema problemu.Czekam na wiadomości od Ciebie.Dasz radę ,uwierz w siebie.Co nas nie zabije to nas wzmocni.
Ostatnio dużo pracuję,ale jak tylko będę mogła odpiszę,we dnie i w nocy.Uśmiechnij się jutro będzie lepiej.