Udany związek kontra wymarzona praca

W ostatnim czasie o niczym innym nie rozmawiamy tylko o tym. Mimo to nie potrafię podjąć decyzji.
Dziwne, że nie ma tutaj nikogo, kto rzucił wszystko dla drugiej osoby.
Bardzo chętnie poczytałabym opinie osób, które przez to przeszły.

Jeżeli traktujesz swojego partnera poważnie i macie plany na przyszłość to nie zastanawiaj się, tylko jedź za nim. Pewnie, że szkoda pracy, tym bardziej, że długo jej szukałaś, ale pracę chyba łatwiej znaleźć niż człowieka z którym chce się dzielić życie.

Dziękuje za odp. Decyzja nadal nie zapadła.
Zawsze w życiu kierowałam się "rozumem", a nie serce i nie wiem, czy nadszedł ten właściwy moment, aby to zmienić.
Mój kochany wpadł na inny pomysł. Kontaktuje się ze znajomymi, aby i mi pracę znaleźć, taką lub podobną do mojej obecnej. Strasznie mu zależy, abym pojechała.
To tylko jeden z aspektów, bo są jeszcze inne. Trochę boje się zmian, ale bardziej rozstania z rodziną, wspólnego mieszkania. Zawsze mam gdzie wracać, ale... no właśnie ale, boje się porażki.
Swego czasu ciągle miałam pod górkę. Może trochę szukam dziury w całym, ale nie należę do szaleńców i nie podejmuje pochopnych decyzji, których mogę długo żałować.

Tak. Mamy wspólne poważne plany, ale one wydawały mi się tak odległe. Jak dla mnie wiele rzeczy dzieje się za szybko. Pamiętam, gdy tu trafiłam, jak by to było wczoraj. Też miałam udany związek, ale byłam po studiach i bez perspektyw na jakąkolwiek pracę. Kilkuletni związek się rozsypał. Po drodze znalazłam wymarzoną pracę. Teraz mam jedno i drugie, dlaczego nie może być tak nadal. I jedno i drugi daje mi szczęście.

Zgadzam się.

Tego się właśnie boję.

Z jego pensji to i tutaj można spokojnie żyć na dość dobrym poziomie. Bardziej "kręci" go awans i robienie kariery. Czasem myślę, że byłoby dla niego lepiej jakby miał koło siebie kogoś mniej ambitnego, bo mi też zależy na rozwoju.

I taki należy brać pod uwagę. Jestem realistką (choć według niego pesymistką), bo myślę o tym, co może się złego wydarzyć. On jako życiowy optymista nie wierzy, że ktoś taki jak ja się gdzieś nie zaczepi.

Na studiach też mi mówili, że co jak co, ale ja na pewno coś znajdę. Jako się okazało to nie było takie proste.

Nie mam fizycznej możliwości szukania tam pracy póki jestem tutaj. Gdyby to było bliżej.

Związek na odległość nie jest możliwy, bo praktycznie byśmy się nie widzieli. Tutaj się rzadko widujemy. Oboje pracujemy i dokształcamy się. Bywa tak, że gdy ja mam wolny weekend to on ma zajęcia i na odwrót.

Zdecydowałam, że na razie zostaje tutaj. Czas pokaże, co z tego będzie.

Nie ryzykowałabym pracy zdobytej z takim trudem dla nowego związku. Nigdy nie wiadomo, jak związek się potoczy, czy nie zakończy się niebawem. Wtedy zostaniesz z niczym.

Może na początek spróbujcie życia na odległość, być może z czasem sytuacja się rozjaśni.

Dokładnie tak może być, ale nie musi. W każdym razie wolę dmuchać na zimne.
O szukaniu pracy mogę wiele napisać. Dużo mnie to kosztowało.

Sluuu: Jasne, że praca się znajdzie, ale nie jestem pewna czy taka jaką mam. Mam świetną pracę. Wspaniałego szefa i zgraną załogę, a za tym idzie dobre wynagrodzenie, szkolenia itp. Wiesz nie chciałabym znowu wylądować w sklepie, bo strasznie bym to przeżyła. Nie mam 10 letniego doświadczenia. Moja ścieżka zawodowa jest pokręcona, bo brałam, co było aby zarobić i móc szukać dalej wymarzonej pracy. Aż dziwne, że ją w końcu znalazłam, bo mój szef miał dużo, dużo lepsze kandydatki na to stanowisko.

Poza tym studia, które muszę opłacić. Nie chciałabym ich przerywać.
Im dłużej rozmyślam tym bardziej chcę zostać. Widzę coraz więcej rzeczy, które mogę stracić.

Jak pojedzie sam to może zatęskni i wróci.

smutna123 oczywiście, przedstaw swoje argumenty i może on to on zmieni pracę.

Dawno mnie nie było, ale podczytywałam od czasu do czasu.
Dokończę moją historię, bo jednak spakowałam wszystko, co się mieściło do mojego małego autka i pojechałam. Choć byłam zaparta przy swoim to jednak postanowiłam choć raz pokierować się czymś innym niż rozumem.
Rozstanie z szefem i pracą było bardzo trudne, ale jesteśmy w stałym kontakcie.
Szukanie pracy w nowym mieście zajęło mi 5 dni roboczych ("olałam" pracę z polecenia). Było ciężko i nadal jest w nowym miejscu. Mam tu tylko jedną koleżankę wyłączając znajomych Mojego.
Reasumując: kolorowo nie jest, ale jestem szczęśliwa.

Edit: Jak widać po poście zrobiłam się bardzo wylewna;p

Dlaczego musiałaś wybierać? Dlaczego w Twoim wypadku nie dało się tego pogodzić?

A dlaczego nie mogłaś tego pogodzić ze sobą. Studia i związek wydają się możliwe do pogodzeni. Choć na pewno tego typu studia wymagają wiele czasu poświęconego tylko im.

Też tak myślałam.
A co do wyboru między większą i mniejszą miłością to wydaje się dość oczywisty.

Oby było warto (mam na myśli dłuższą perspektywę), a jeśli nie to będę mogła mieć pretensję tylko do siebie samej.

Rozumiem każdą z decyzji, bo znam kilka kobiet, które zadecydowały: praca.
I pracy oddają się w zupełności. Co prawda na każdym etapie swojego życia można spotkać miłość, czy mając 35 lat czy 50 i będąc zakochaną w pracy kobietą, no ale tu jest kwestia priorytetów.

czasem praca to jest osobiste szczęście samo w sobie.