Długi, nie zawsze udany związek - Netkobiety.pl

Może sugerując przerwę, chce zmusić Ciebie, abyś się jej w końcu oświadczył.

chciałem się upewnić, że to będzie na poważnie i już bez żadnych jazd, rozstań - nie ma związków idealnych. Zawsze będą jakieś wzloty i upadki. Ważne aby umieć ze sobą rozmawiać. Macie ładny staż za sobą.. może właśnie jest już czas na kolejny krok..?

Witaj,
Moim zdaniem to ta dziewczyna ci słabo ufa, szuka dziury w całym, jest niezdecydowana na to czy faktycznie dalej chcę z tobą być czy nie, a pomimo tego naciska na zareczyny i wywiera na tobie presję.
Nie chcę czarnowidziec, ale oświadczenie się jej tylko pogłębiło by problem. Prawda jest taka, że zwyczajnie się między wami nie układa, a spory o zareczyny to tylko pretekst. Jak się jej oświadczysz to ok.punkt zaczepienia zniknie,ale to nie spowoduje zniknięcia problemów między Wami.
Pozatym ślub "wymuszony" przez presję to naprawdę zły pomysł.
Potem za rok, dwa rozwiedziecie się jeszcze bardziej nie mogąc na siebie patrzeć, a ty będziesz miał poczucie że nie podjales właściwej decyzji oświadczając się jej, gdyż to wymuszenie będzie cię gryzło w środku.
Fajnie, że chcecie walczyć. Natomiast do momentu gdy sytuacja się nie unormuje nie myśl o oświadczynach, bo to będzie bardziej jak "koło ratunkowe" a nie chęć spędzenia z nią reszty życia z miłości.
Do takich spraw podchodzi się szczerze i podejmuje szczere i przemyślane decyzję.
Pozdrawiam.

Halo, przecież ty nie jesteś szczęśliwy z tą kobietą!
Chłopaku obudź się! Chciałbyś spędzić z taką kobietą resztę życia? Z taką która robi problemy, szuka dziury w całym i sprawia ze wasz związek jest nieszczęśliwy? Szczególnie że po ślubie najprawdopodobnie by sie to pogorszyło, super życie....
Czas to nie miernik, niektórzy są ze sobą rok i juz wiedzą ze są sobie przeznaczeni bo to czują. Jak dla mnie wy po prostu do siebie nie pasujecie..
Jak w ogóle można sie obrażać i mówić takie teksty z jej strony o zaręczynach? Przecież to bez sensu, gdzie radość, upojne chwile i miłość?
Nie wolałbyś być z kobietą która Cie rozumie? Śmieje się zamiast walić podtekstami i doszukiwać się problemów?

Ja osobiście nie wyobrażam sobie być z kimś na siłę bo byłam z nim długo. Skoro ona mówi Ci wprost takie słowa że nie wie, że coś, to skoro nie jest pewna czy nie jest to oczywiste że wcale tego nie chce? A ty powinieneś mocno sie zastanowić nad sensem waszej realcji..

Serdecznie Ci współczuje, bo widać ze Ci na niej zależy, ale jest mi Cie szkoda ze trwasz w tym smutku i bólu, bo nie widać w tym związku radości, miłości czy zrozumienia.

Życzę szczęścia!

Moim zdaniem jestescie ze soba z przyzwyczajenia.Zaczęliscie sie spotykac jako dzieciaki jak piszesz.Nie byliscie z nikim innym,a jeśli były juz rozstania to ja bym rozstała się już teraz i zostańcie przyjsciółmi.Ja tak to widze

Bycie w ciągłej niepewności  zmusiło mnie do wykonania telefonu, nie chciałem czekać w nieskończoność. I dowiedziałem się.  Nie chce być ze mną. Jak twierdzi - nie kocha mnie, uczucie wygasło. W szoku  jestem jak wszystko może się zmienić pozornie w kilka dni. Jeszcze jakis czastemu mowila ze jest ze mna szczesliwa, widzi moja pozytywna zmiane. W trakcie tej " przerwy " (nawet wczoraj) powtorzyla  ze mnie kocha, ale ciagle sie klocimy, mamy odmienne stanowiska i mozemy sie nie zgadzac we wszystkim co mogloby sie skonczyc rozwodem. Dzisiaj juz jednak nie kocha. Twierdzi ze nie poznala nikogo. Co ma to oznaczac ze raz kocha a jutro nie i tak na zmiane? Czy to jest normalne czy ona jest niezdecydowana jakas ? Ja juz przynajmniej wiem ze musze zaczac wszystko od zera, ale boli cholernie. Moze byc tak ze za jakis czas sie jej odmieni i jednak " kocha" a rozstanie bylo bledem?

Witam po krótkiej przerwie i wszystkim dziękuje za odpowiedzi.

Dużo myślałem o tym wszystkim, przeanalizowałem ostatnie lata, szczególnie ostatnie dwa - po ostatnim rozstaniu. Doszedłem do wniosku, że nic już nie będzie tak jak wcześniej. Kiedyś zakochałem się w zupełnie innej osobie.  Zacząłem się godzić z tym rozstaniem, zanim jeszcze się z nią spotkałem i mi powiedziała to wprost na żywo.  Z dnia na dzień otwieram oczy coraz bardziej i zaczynam dostrzegać wszystkie detale, wady.

Wczoraj się spotkaliśmy. Powiedziała, że jednak coś na pewno do mnie czuje, bo nie jest łatwo po 8 latach całkowicie się odkochać, ale i tak się nie dogadujemy i związek po prostu nie ma sensu a  od dłuższego czasu planowała się rozstać.  Ja tylko przytakiwałem spokojnie z uśmiechem. Wtedy zarzuciła mi nawet, że to MI nie zależy bo nie walczę. Że winą wszystkiego jest brak moich oświadczyn i ślubu. Że powinienem się starać o szansę.  Wszystko co mówiła nie miało ładu i składu, masa sprzecznych ze sobą faktów. Próbowała obrócić całą winę na mnie, że to ja ją porzucam i że to mi przestało zależeć. Jakie wielkie było jej zdziwienie, gdy zamiast popłakać się czy błagać o szansę przytaknąłem jej, mówiąc że szanuje jej wybór, dodając że życzę więcej szczęścia w kolejnym związku, skoro tutaj nie była naprawdę szczęśliwa. Gdy wypowiadałem ostatnie zdania zaczęła płakać. Zdaję sobie sprawę, że to była gierka,  być może próba sprawdzenia czy się złamie i zmienię zdanie. Ale ja po prostu odszedłem. W nic jej już nie wierze.

Co miałeś na myśli stwierdzeniem " choć ty też bez winy'' ? Rozumiem, że chodziło, że ja też nie jestem bez winy z tymi zaręczynami i ślubem?

Jeśli tak to wytłumaczę, że po powrocie do siebie 2 lata temu nie chciałem tego robić od razu, bo bałem się powtórki z rozstania, chciałem odczekać ten czas i zobaczyć jak będzie między nami. Nie jestem typem niezdecydowane faceta, który boi się wychodzić w przyszłość.  Wiem czego chcę i chciałem wspólnie spędzić życie. Ale po powrocie mimo zapewnień wcale nie było rewelacyjnie,  tragicznie też nie, więc w sumie średnio na jeża, raz lepiej a raz gorzej. Koniec końców planowałem to zrobić w tym roku, więc dobrze się stało, że do tego nie doszło bo same oświadczyny nie były powodem rozstania. Jeśli uczucie się wypaliło z jej strony to i tak by nic to nie dało, a gdybym zrobił to pół roku wcześniej, rok wcześniej, czy nawet dwa to koniec końców by się skończyło tak samo jak teraz, tylko że dodatkowo byłyby zerwane zaręczyny. Tymbardziej, że od jakiegoś czasu  sama mówiła, że nie ma co się z zaręczynami i ślubem śpieszyć, że to nie ucieknie, lepiej zebrać więcej pieniędzy na wesele i lepiej to zaplanować a później.

Jeśli chodzi o wspólnych znajomych to krótko powiedzieć można, że nie wcinają się w to, jeśli ktoś sobie zaszkodził to tylko ona, bo nie tylko mi mówiła milion sprzecznych wersji. Ja dalej mam taki sam kontakt ze wszystkimi.

Winę jaką sobie mogę zarzucić to fakt, że zgodziłem się po tamtym rozstaniu spróbować jeszcze raz. Nie krzywdziłem jej  w żaden sposób,  na brak mojego zainteresowania też nie mogła narzekać, we wszystkim starałem się pomóc jak tylko mogłem. A tamten płacz przy rozstaniu to była zwykła gierka,  ja sobie nie dałem wkręcić zerwania z mojej strony. Powiedziałem wprost, że chyba wiadomo z kogo strony się wypaliło i kto chciał przerwy. Nie miała na to argumentów i musiała sama podjąć tą decyzję.

Po wcześniejszych rozstaniach było mi źle, ale nie dlatego, że musze kogoś mieć i już, chodziło o ten stan beznadziejny stan po rozstaniu, uczucie porzucenia gdy nie było jasnego powodu rozstania. Po prostu czułem się jak śmieć, zabawka.

Myślę, że to miało mniejsze znaczenie, jeśli nie zerowe w ostatnich latach, a już na pewno tych dwóch.  Pierwsze zerwanie było ponad 5 lat temu, od tamtego czasu problem zazdrości, kontroli i innych tych rzeczy został  całkowicie rozwiązany już wtedy i nie było żadnej kłótni z tego powodu.

Co do reszty trzeba się zgodzić.  Krótko mówiąc odkochała się, bywa widocznie to nie było to.

Tak wiem, że mogę się spodziewać dziwnych ruchów z jej strony po jej zerwaniu. Najgorszym to (jeszcze ) dla niej nie jestem. Stały schemat, zaproponowała przyjaźń, chce utrzymywać kontakt - właśnie pewnie po to, żeby później mieć łatwiejszą próbę powrotu gdyby coś nie wypaliło po jej myśli, ale jakoś średnio mam ochotę rozmawiać więc tego nie robię.

No jest w szczytowej formie. Tak jak wspominałem robiłem wszystko, żeby jej niczego nie brakowało. Tylko, że być może już nieskutecznie skoro jej uczucia przemijały, ale przynajmniej nie mam poczucia, że nie robiłem kompletnie NIC albo że ją olewałem/zaniedbywałem.

Powiedziała to w ostatnim czasie, jak już było źle. Wiedziałem  o co chodzi, że ma już to wszystko w dupie. Nie było na co już nawet zbierać. Tak jak już wcześniej wspominałem, oświadczyny i ślub były jednym z pretekstów, które nie miały żadnego znaczenia bo skończyłoby się tak samo jak skończyło. Taka była jej decyzja żeby odejść, ja chcąc nie chcąc muszę się z tym i tak pogodzić i zacząć wszystko od początku.  Powoli zdejmuję różowe okulary, widząc coraz więcej wad z jej strony, z obecnej perspektywy powrót 2 lata temu był pomyłką. Widzę, że wiele kobiet działa bardzo podobnym schematem. Dzięki za opinię aksamitny.

No dobra, masz parę nauk o życiu:
1. Kobieta po długim związku nie rzuca dlatego, że przestaje kochać, tylko dlatego, że ma dość zachowania i światopoglądu tej 2 osoby i widzi, że nie będzie potrafiła tych przywar i wad zaakceptować na dłuższą metę, bądź w ogóle nie akceptuje. Zapamiętaj to sobie, przetraw i wkuj w banie.
2. Nie ma nic gorszego dla młodej dziewczyny i bardziej niszczącego własne poczucie wartości niż koleś z którym się tyle przeżyło i było a po którym spływa na wieść o zerwaniu i jest spokojny i pewny siebie. Włącza się wtedy u tej osoby gniew i złość (to kim ja dla niego byłam? Czyżby miał mnie w dupie?) i chęć przytarcia noska. TO on ma biegać wokół niej i płakać a nie na odwrót. Trza tak namieszać by zaczął biegać z łzawymi oczkami wokół mnie, bym mogła swoje ego troche odbudować (jego kosztem, ale j*#ć to.)
3. Fazy rozstania u porzucającego (gdy nie porzuca się dla nowego obiektu):
  a) Faza ekscytacji - wkońcu mam czas na to co chce ja robić i z nikim nie musze tego konsultować, jestem wolna, Jupi! (1-2 miechy)
  b) Faza opadnięcia z różowego balonika - Nie no fajno jest, tylko brakuje mi tu jakiejś głębszej rozmowy z kimś zaufanym, pozatym kac 3 dzień męczy... (1-3 miechy)
  c) Faza smutku - Mam już dość imprez, nie mam z kim pogadać i nikt mnie nie rozumie, koleżanki nie mają czasu bo mają dosyć mojego pieprzenia o byłym/są w związkach, aaaa 25 wiosna mija a ja niczyja, niech mnie ktoś przytuli... < tu nastąpują próby kontaktu z byłym (2-6 miechów).
  d) Faza ugruntowania i akceptacji - jest dobrze, rozumiem czemu nie jestem z nim, on jest w porządku i ja jestem w porządku, było nam ze sobą nie po drodze poprostu, a teraz na spokojnie trzeba się rozejrzeć za nowym.

Porady -> Izi, lay back, co prawda by to zrozumieć potrzebny CI będzie dystans, który przyjdzie z czasem. Co do znajomych, na jakiś czas przygaś relacje z ludźmi z którymi ona najbardziej próbuje Cię skłócić. Wszelkie takie właśnie jej ruchy mają spowodować, byś zaczął się gotować i zastanawiać i mimowolnie dzięki temu pokazać że Ci jeszcze na niej zależy, by nie czuła się tak źle ze sobą.
Wszelkie ruchy typu "jest zajebiście, jestem najszczęśliwsza i uwolniłam się od tyrana" to typowe psychologiczne mechanizmy obronne u zdrowego (!) człowieka zwane "wyparciem" i "zaprzeczeniem" mające na celu zmniejszyć strach i lęk przed nowym oraz ból po zaprzepaszczonych nadziejach. Za miech, dwa przestanie to działać i zaczną kolejne fazy opisane w punkcie 3.

Różne mogą być motywy zachowań, a może nie być żadnych.  Sprzeczne emocję, potok myśli. W trudnych momentach różnie ludzie reagują. Z jednej może świadomie starać się zajmować swój czas, aby nie za dużo myśleć. Może też samooszukiwać się, jako jakaś wewnętrzna obrona, może też poczuć autentyczną ulgę. Nie ma co zgadywać. Nie drąż tego. Wypaliło się i tyle. Przeżyłeś z nią tyle lat, że pewnie było i dużo dobrych chwil. I zachowaj te dobre dla siebie. Jesteś młody z doświadczeniem długiego związku. Wiele mniejszych lub mniej większych relacji przed tobą. Szkoda czasu. Zachować klasę i iść dalej to najlepsze co Ci zostało

Dziewczyna pokazuje swój charakter. W sumie sprawa Ci się sama wyjaśniła.
Wesołych Świąt

Witajcie po przerwie.  W pewnym momencie wszystko sie uspokoilo a czas sobie lecial spokojnie dalej, ja nie inicjowalem kontaktu. Mimo wszystko dalej wracaly mysli, wspomnienia. Moja byla jako ze nie ma wiekszego problemu nawiazac  ze mna kontaktu (wspomniana uczelnia) ktoregos dnia poprosila o rozmowe. Stwierdzila ze przeanalizowala wszystko, zrozumiala swoje wady, zachowania, wskazala moje bledy. Stwierdzila ze mimo wszystko dalej cos do mnie czuje i chcialaby sprobowac raz jeszcze. Duzo plakala poruszajac ten temat.
Wszelkie jej slowa traktowalem z duzym dystansem, wypominajac jej zachowanie. Ona jednak probowala pokazywac mi ze sie zmienila, lecz nie desperacko. Rzeczywiscie, atmosfera miedzy nami sie oczyszczala powoli z dnia na dzien, powoli mielismy coraz to lepszy kontakt.  Nie zachowywalismy sie jak para, nie spedzalismy wspolnie duzo czasu,  traktowalem to bardzo z dystansem zeby sie przekonac, ale nie moglem jej wtedy  zarzucic nic zlego, widzialem jej duza, pozytywna zmiane. Powoli w glowie zaczela wracac jakas wizja powrotu i naprawy tego wszystkiego, mimo wszystko nie wszystkie uczucia wygasly a szkoda bylotyh wspolnych 8 lat.  I tak podczas ktorejs rozmowy przyznala sie ze jakis miesiac temu zaczela sie spotykac sie z kims (czyli jakies 2 tyg po rozstaniu). Trwalo to bardzo krotko. Doszlo do zblizenia miedzy nimi - sexu. Ale zakonczyla to, bo nie mogla sie zaangazowac emocjonalnie jak to stwierdzila, bo dalej czula cos do mnie. Na dowod  ze to nie ona dostala kopa od niego w tylek pokazala mi rozmowy gdzie ten facet desperacko prosil o szanse i pytal sie co zrobil zle i swoje zale wylewal. Jednak w tym momencie cos we mnie pękło. Zawsze bylismy dla siebie koniec koncow tymi pierwszymi i jedynymi (23 lata z czego 8 razem w zwiazku). Ona prosila o kolejna szanse, prosila bym zostal i nie wychodzil ale powiedzialem ze za wiele rzeczy sie zmienilo, pewnych rzeczy nie moge sobie wyobrazic i musze sobie to wszystko poukladac w glowie, ze juz nic nie bedzie take same. Wiedziala co zabolalo mnie najbardziej. I wyszedlem, przy czym ona płakała.Nie wiem czego sie spodziewalem po tym wszystkim. Niewiem kompletnie co mam dalej robic, mam w glowie totalny balagan,burdel, miliony sprzecznych mysli, nie moge sie na niczym skupic. Prosze Was o pomoc, jakie kolwiek rady typu ze to nic nadzwyczajnego sie nie stalo i zeby walczyc  o to, po zlinczowanie mnie i urazenie mojego ego,dumy zeby wybudzic sie z tego amoku, powrocic do porządku...  Nie mam kogo sie poradzic w tej sytuacji jak nie Was. Wsrod znajomych i mimo mojego mlodego wieku nie znam innych par z podobnym stazem i doswiadczeniem, rodziny (a w sumie dwoch rodzin, bo z jej strony tez) ktore chcialyby zebysmy doszli do porozumienia i to naprawili  tymbardziej nie chce w to mieszac.

Na samym początku mówiła, że się wypaliło i tak dalej. To że "nie kocha" bylo moją opinią, od niej akurat tych słów nie otrzymałem.

W takim razie po co teraz to wszystko? Dlaczego od ponad 2 tygodni probuje wszystko naprawic, mowi ze kocha mnie dalej i jej zalezy na tym zwiazku, widzi w innych facet mnie przez co nie moze sie zaangazowac w inna, stala relację.

Tak wiem, być może tonąc teraz łapie się brzytwy,  ale w takim razie po co to cale zachowanie z jej strony, jej proba naprawy i zmiany.

Witajcie ponownie, po sporej przerwie..

Cóż mogę powiedzieć.. Sytuacją się powtarza kolejny raz..
Tak, macie racje, powiecie że sam sobie to zafundowałem, że na własną prośbę. Tak, przyznaje, ale teraz znowu potrzebuję Waszej pomocy, mam nadzieje że ostatni raz.

Otóż przez te miesiące jakoś to wszystko trwało. Ostatnio nakryłem ją na istotnych kłamstwach, które bardzo mnie zraniły (nie będę dokładnie opisywał, ale nie były to drobnostki).

Kiedy wyniknęła z tego powodu kłótnia to cała wcześniejsza historia zaczęła się zataczać kołem. Podczas tej kłótni była zachowywała się tak jakby się nic nie stało, później zasugerowała, że możemy się pogodzić, ale jeśli wyjdę z mieszkania to będzie definitywny koniec i żebym tego nie żałował. Byłem w amoku ( nie klnąłem, nie wyzywałem), powiedziałem, że skoro tak to okej, zabrałem rzeczy i wyszedłem, byłem bardzo urażony tymi kłamstwami.

Posmutała 2-3 dni po czym stwierdziła, że ja bardzo ją zraniłem tą kłótnią i dalszy związek nie ma sensu. Myślałem, że padnę, wydały się jej kłamstwa, które bardzo mnie zraniły, a ona mówi, że to ona została źle potraktowana przeze mnie.  Zaczęły się te same wymówki i teksty co pół roku wcześniej. Okej, przyznała się, że postąpiła źle z tymi kłamstwami, ale w całokształcie związku to ja jej nie szanuję, nie staram się, nie zasługuje na nią. Generalnie dalszy związek nie ma dla niej sensu, bo gdybym w ciągu tych dni przyszedł i ją przeprosił, to byśmy się dogadali, a tak to już za późno.

Odgraża się, że tym razem to rozstanie na zawsze, chociaż zapewnia że '' kocha i jej zależy'', ale  nie chce być ze mną dalej, ponieważ  w całokształcie związku jej nie doceniam, nie dbam, nie staram się, nie zależy mi i wogole nie zasługuje na nią a dodatkowo bardzo zraniła ją ta ostatnia kłótnia. Mówi, że teraz urwie nasz kontakt całkowicie,  nie będzie odpowiadać na telefon i portale społecznościowe, nie będziemy się widywać nawet ze wspólnymi znajomymi bo inaczej znowu będzie za jakiś czas chciała wrócić, a tak to przeczeka, odkocha i będzie szczęśliwa beze mnie.

Z drugiej strony wywiera na mnie presję. Mówi że to definitywny koniec, a zaraz mi zarzuca, że nie walczę o nią, że się nie staram jej przekonać do siebie. Przypomina mi jakieś stare kłótnie, od których minęło już trochę czasu i zachowania jak ją potraktowałem.  Że teraz każdy prawdziwy facet by walczył, tym bardziej po rozstaniu, gdzie jeszcze dodatkowo grozi utrata kontaktu. Że widać, że mi nie zależy skoro właśnie po rozstaniu nie walczę jak należy. Że dobrze zrobiła, że nie chce być dalej razem bo nie walczę, a tak naprawdę  każda moja próba rozmowy jest odbierana jako atak i o wszystko się czepia.

Powiedziałem, że naprawia się wspólnie, wracając do siebie i razem rozwiązując problem, a nie na zasadzie, że jest zerwanie, tkwimy w jakieś próżni, gdzie każdy robi sobie co chce, ale jednocześnie mam za nią biegać, starać się i próbować odzyskać przez niewiadomy okres czasu. Ona wie lepiej, powinienem teraz zrobić wszystko by przekonać ją do siebie, niezależnie od czasu i koniec, bo musi to poukładać i sprawdzić czy naprawdę mi zależy.

Prawda jest taka, że ona jest cwaną kombinatorką, która układa zawsze wersje pod siebie, bo nie umie się przyznać do swoich błędów, a widzi winę tylko innych. Nawet swojej rodzinie i znajomym nie opowiadała całej sytuacji, a wybrane fragmenty . W jej mniemaniu jak powiedziała, że jak wyjdę to będzie definitywny koniec a ja wyszedłem, to tak było. Dlatego jej rodzina myśli, że to ja definitywnie zerwałem, o jakąś kłótnię, przez co pewnie teraz mają mnie za buraka, ale oni nawet nie znajdą całej prawdy. Być może będę próbował im to wytłumaczyć, ale nie wiem czy jest sens, bo ona im i tak wszystko zaprzeczy.

Prawda jest taka, że starałem się poświęcać jej czas, pomagać w czym mogłem, również materialnie. Wozić samochodem na zachcianke, załatwić wczasy i mase innych rzeczy. Rodzina i znajomi uważają, że miała ze mną dobrze i nie docenia tego.

Dałbym się pokroić za nią, chodź wiem że nie warto bo ona nic z tego nie docenia,  ale ona wie lepiej ode mnie , że się nie staram i koniec, chociaż w głębi duszy zawsze była i chyba jest dalej nadzieja, że ona kiedyś dorośnie i się zmieni ale to chyba nigdy nie nastanie.

Jestem tym wszystkim już wymęczony po tylu latach. Wiem, że niektórym może będzie ciężko w to uwierzyć ale chciałbym się od tego wszystkiego uwolnić, bo wątpie że ona się kiedyś zmieni. Dałem pół roku temu kolejną szansę za co teraz płacę. Znowu się czuje beznadziejnie, stare problemy powróciły, ona znowu ma powody do rozstań.

Pomóżcie mi, proszę, bo z takim nastrojem nie ma się ochoty żyć. Potrzebuje jakiegoś kopa na rozpęd, motywacji, być może wjechania na ambicję, co kolwiek. I tak dałem sobie dostatecznie wejść na głowę, wystarczy.

Witaj. Witajcie. No cóż historia jakich wiele ale i tak zadziwia mnie fakt, gdy ludzie tworzą związki na długie lata nie podejmując żadnych konkretnych kroków. Taka próżnia gdzie w wielu przypadkach budzimy się z niczym w poczuciu beznadziei. Ale do rzeczy. Wiem na swoim też przykładzie jak kończą się takie związki gdzie żadna bądź jedna ze stron nie umie przepraszać. Przyznać do błędu. Mówiąc po ludzku wybaczać i nie pamiętać złego. Decydując się na próbę ratowania związku nie ma prawa być mowy o wypominaniu i wytykaniu błędów z przeszłości. W końcu gdy postanawiamy naprawę relacji, z automatu decydujemy się na wymazanie starych ran. Jeśli nie jesteście w stanie sobie nawzajem wybaczyć, nie powinno się ponownie podejmować naprawy. To logiczne i bardzo życiowe. Druga sprawa, w związku nie powinny mieć miejsca tzw ciche dni. Nie ma nic gorszego od braku kontaktu. Najlepszy sposób na oddalenie dwojga ludzi od siebie. I naprawdę wiem co piszę. Obecnie jestem w nowym związku już około roku i powiem Ci ze nie było dnia abyśmy nie mieli kontaktu. Duża tu zasługa mego partnera który za wszelką cenę podczas jakiejkolwiek sprzeczki stara się na bieżąco rozwiązać problem. Nie było to z początku dla mnie łatwe bo jak już wspomniałam wcześniej byłam w takich związkach i się już do tego siła rzeczy szło przyzwyczaić. Ale widzę i jednocześnie uczę się od swego partnera pokory i widzę jakie to daje cudowne efekty. Złota zasada o której mówił papież Franciszek. Gdy rano rzucacie talerzami, to obowiązkowo tego samego dnia kładąc się do łóżka macie być już w zgodzie. To jest takie proste a zarazem bardzo trudne bo bardzo trudno jest nam przyznać się do błędu. Bardzo często dostrzega się ten problem u kobiet. Da się zauważyć że to od mężczyzn jest wymagane staranie się, okazywanie uczuć i zabieganie o kobietę. Nic bardziej mylnego niestety drogie Panie. My też powinnyśmy niejednokrotnie schować swoją dumę do kieszeni i nawet jeśli mamy rację starać się łagodzić sytuację. Tak samo idzie to w drugą stronę jeśli chodzi o mężczyzn. Jeśli jednej stronie lub co gorsza obu tego brak sytuacja jest jasna. Dobrem żegnac zło. To moja zasada która owocuje w przyszłości. a Tobie autorze cóż mogę  napisać. Myślę że się poprostu nie dopasowaliscie. I trzeba w końcu spojrzeć prawdzie w oczy. Może nawet nie o dopasowanie tu chodzi ale o umiejętność rozmowy. Nie ma ludzi pasujących do siebie to bzdura. Dopasowanie trzeba sobie wypracować. Jeśli ona oczekuje przeprosin tylko od Ciebie a sama w sobie nie widzi błędów to jak to rzutuje  na przyszłość? Nie będzie Cie to męczyć na dłuższą metę? Pomyśl o tym proszę. Pozdrawiam