Zacząć od nowa po małżeństwie z psychopatą

Witaj.
Łatwo posądzić osobę, z którą nie możemy się po latach wspólnego życia dogadać, o przeróżnego rodzaju zaburzenia. Piszesz w tytule swojego wątku o życiu z psychopatą. Piszesz dalej, że ma osobowość paranoiczną i urojenia, i stwierdzili to lekarze i chcieli zabrać go do szpitala. CZemu więc tego nie zrobili ? Czemu oni nie stwierdzili psychopatii.
Co wiesz o psychopatach? i dlaczego z nimi (psychopatami) kojarzysz męża ?

Niewątpliwie brak jakichkolwiek kontaktów z toksycznymi osobnikami jest najlepszym "lekarstwem" - obecnie sama doświadczam taki stan rzeczy. Odkąd rozstałam się z mężem nie mam tych wszystkich przykrych objawów fizjologicznych jak ból głowy i brzucha, "gula" w gardle, stany depresyjne, wieczne zmęczenie i strach ... już nawet nie pamiętam co jeszcze.
Aktualnie jestem na finiszu walki o swoją godność i naważniejsze swoje życie

Witam, Bags ma rację,ja innej opcji nie biorę już pod uwagę. Teraz to  musi być tylko lepiej. Może, do tego trzeba dojrzeć,a na takim etapie swojego życia jestem wlaśnie.              Tilia,ja do tego mogę dołączyć cały zestaw choróbsk,które zatruwały mi życie,aż wylądowałam w szpitalu.Ale nadszedł czas,że zrozumiałam,że mam swoją godność i wiem,czego tak naprawdę chcę w życiu.Pozdrawiam

Nie wiem jak zaczac, chyba dzien dobry.
Mam pytanie, jak pomoc kobiecie, ktorej maz sie powiesil?

Dobrze jest wiedzieć, że są kobiety, które przeżyły coś podobnego i dały radę jakoś przetrwać. Ja też przetrwałam, ale chyba nigdy nie pozbędę się lęku, co mój były mąż jeszcze wymyśli. Ja też bałam się mieszkać we własnym domu, budził mnie po nocach z wyzwiskami i groźbami, że pobije moją siostrę, która była wtedy w ciąży (w końcu pobił się z jej mężem i teściem), że nie daruje mojej mamie ( wziął nóż i powiedział, że idzie się z nią policzyć), że całe życie będzie mi robił na złość. W końcu przeniosłam się z dziećmi na parter do rodziców i dziadków, a on miał całe piętro.  Kiedy dostał kolejne wezwanie z sądu tak się wściekał, dolał mi wody do baku samochodu, i wreszcie się wyprowadził. Ale nadal był zameldowany, więc nachodził nas w dzień i w nocy. Jeździł za mną wszędzie, rozpowiadał że jestem w ciąży z policjantem, który prowadził Niebieską Kartę, pilnował mnie gdziekolwiek jechałam, bo twierdził że jadę usunąć ciążę. Rozpowiadał też że jestem pijaczką, wezwał raz policję, że po pijanemu opiekuję się dziećmi, ja nigdy nie piję alkoholu. Nikt nie był w stanie mi pomóc, ani policja, ani prokuratura, ani sądy. Sprawa karna jest raz po raz odraczana, a to biegli się nie stawili, a to sędzia chory, a to oskarżony w szpitalu psychiatrycznym. Przeżyłam piekło, teraz na razie jest spokój, nie wydzwania już do mnie, nie pisze zboczonych SMSów, zabiera co 3 tygodnie dzieci, praktycznie się nie widujemy. Ja szukam pracy i zajmuję się dziećmi, i staram się o tym wszystkim nie myśleć. Podobno czas leczy rany. Może moje też kiedyś uleczy. Mam taką nadzieję, bo muszę żyć i opiekować się dziećmi.