Czy on mi kiedyś wybaczy? Czy jest szansa na bycie razem?

Cześć.
Jestem pewna, że historia taka jak moja zdarzyła się niejednemu. Byłam w związku z chłopakiem ponad dwa lata. Był to naprawdę cudowny okres. Ale w pewnym momencie, coś zaczęło się psuć. Zaczęłam mieć wątpliwości czy rzeczywiście chcę spędzić z tym chłopakiem resztę mojego życia. Wiedziałam, że on jest bardzo we mnie zakochany. Po prostu byłam zbyt pewna jego uczuć. Brakowało mi czegoś. To wszystko było takie idealne. Bezpieczne. Pewnego razu byłam na imprezie z koleżankami. Spotkałam tam chłopaka, w którym kochałam się przez całe liceum. On oczywiście nie wiedział o moim istnieniu, ale na tej imprezie do mnie zagadał, zatańczyliśmy kilka kawałków. Niby nic, ale od tej pory nie mogłam przestać o nim myśleć. Zaczęliśmy ze sobą pisać, tak po prostu jak znajomi. A mój obecny chłopak wydawał mi się coraz bardziej obojętny. Najgorsze jest to że mój chłopak studiował na tej samej uczelni co ten którego poznałam na imprezie. Zaczęłam poważnie myśleć o zakonczeniu związku. Wydawało mi się, że to nie fair być z jednym a myśleć ciągle o drugim. Wtedy sądziłam, ze to będzie najlepsza decyzja. Mówiłam mojemu chłopakowi o wszytkim, o tym, ze nie wiem co czuję, że nie wiem czy chcę z nim dalej być. Wiedziałam, że go ranię, ale sądziłam, że powinnam być z nim szczera. W końcu z nim zerwałam. Byłam pewna swojej decyzji. Oczywiście z tamtym chłopakiem nigdy nie było nic więcej poza koleżeńskim pisaniem. Nigdy się z nim nie spotkałam, ale myślałam o niem i to wydawało mi się nie fair. Zerwaliśmy kontakt z moim byłym, on od czasu do czasu pisał jeszcze, że tęskni i chce być ze mną, ale byłam na to obojętna. W tym czasie spotykałam się już z innym. Po trzech miesiącach na jakiejś imprezie pod wpływem alkoholu napisałam, do mojego byłego, że za nim tęsknię. Następnego dnia żałowałam tego, ale on zaczął do mnie pisać, że mnie kocha, że nie może beze mnie życ, ze ja też przecież cierpię, skoro za nim tęsknię. Spotkaliśmy się raz i znów to samo, prosił, żebym dała mu szansę, że mnie kocha. Nic nie odpowiadałam. Wiedział, że spotykam się z kimś innym, namawiał mnie żebym to zakończyła i wróciła do niego. Zaczęłam się nad tym zastanawiać. W końcu postanowiłam dać nam szansę, zakończyłam sprawę z tym z którym się spotykałam i napisałam do mojego pierwszego chłopaka. Na początku się zdziwił, ze zmieniłam zdanie. Zaczęliśmy się spotykać. Ale widziałam, że on był jakiś dziwny, jakby mnie unikał, coraz mniej pisał itd w końcu stwierdził, ze on nie umie ze mną być po tym wszystkim. Ze kiedy ze sobą nie byliśmy to wydawało mu się łatwe wrócić po prostu i zapomnieć o wszystkim. Ale odkąd zaczął się nowy rok akademicki on zaczął widywać tego chłopaka przez którego z nim zerwałam i wszystkie złe wspomnienia zaczęły do niego wracać. Pisze mi ze mnie kocha, ale nie potrafi znów być razem, że to wszystko go za bardzo boli, że zaczyna sobie wszystko układać w głowie, a tu spotka tamtego i wszytko się psuje. Nie wiem co mam robić. Pisałam mu, ze go kocham, walczyłam o niego, prosiłam o szansę, ale on jest teraz obojętny na te prośby. Wiem, ze jestem wszystkiemu winna, ale nie mam szansy nawet żeby naprawić mój bląd. Wiem, że on się z nikim nie spotyka, sam mi napisał, że nie szuka dziewczyny, ze chce odpocząć od zwiazków, że dobrze mu tak jak teraz. Nie wiem co mam robić. Czy dać mu czas? Żeby spróbował się uporać z tym wszystkim? Nie umiem tak po prostu odpuścić i pozwolić mu odejść, ale wiem że wszystkie moje blagania i prosby są teraz na nic. Łudzę się, że może powinnam mu dać trochę czasu i odezwać się np za miesiąc, kiedy emocje osłabną. Co radzicie?