Samotne kobiety i adopcja dzieci

"Nie ma formalnych przeciwwskazań do tego, by osoba samotna, spełniająca określone stosownymi przepisami wymagania, mogła adoptować dziecko lub zostać jego opiekunem zastępczym. Z praktyki ośrodków adopcyjnych wynika, że spora grupa osób samotnych uzyskuje co roku kwalifikacje do tych form opieki zastępczej. Jednakże w aspekcie psychologicznym i socjologicznym, osoba samotna, abstrahując od jej walorów indywidualnych, jest słabszym środowiskiem rodzinnym, niż para małżeńska czy też pełna rodzina, złożona z rodziców i dzieci. Zadaniem rodziny adopcyjnej i zastępczej jest umożliwienie dziecku pełnego, wieloaspektowego rozwoju w warunkach rodzinnych, uznawanych za optymalne, tj. takich, gdzie jest matka i ojciec. W takiej rodzinie dziecko ma możliwość obserwowania i uczenia się właściwych relacji międzyludzkich, nabywania pozytywnych wzorców bycia mężczyzną czy kobietą, wdrażania się do pełnienia w przyszłości roli matki czy ojca. Z tych względów, szanse osób samotnych w konfrontacji z małżeństwami lub pełnymi rodzinami, starającymi się adopcję bądź opiekę zastępczą, są mniejsze."
/Źródło: www.maluchy.pl/

Osobiście uważam, że dziecko odpowiednio przygotowane przez zespół psychologów odnajdzie się również w niepełnej rodzinie. I niewykluczone jest, że nie miałoby nic przeciwko byciu częścią takiej rodziny. Tak jak w przypadku każdej adopcji tak i tutaj wszystkim zależy, aby obie strony zaakceptowały siebie nawzajem

Ja również jestem za.

Niekiedy zdarzają sie adopcje samotnej mamy- przyznam sie że samotnego ojca nie spotkałam. Dziecko wychowane przez jedna z opiekunów też ma szansę na wspaniałe i zdrowe dzieciństwo. Mając na uwadze Jego wcześniejsze zycie- samotny rodzic nie jest czymś złym.
Przecież mamy tyle samotnych mam i ojców i jakoś ich dzieci na złych ludzi nie wyrastają. nie mają krzywizny emocjonalnej.
Co do samej adopcji w Polsce jest dość trudno. W dużej mierz eprzez prawo. Rząd naprawdę musi cos z tym zrobić.