Samotność, Śląsk (Jaworzno), 21 lat.

ja chętnie pogadam:)podaj wiecej szczegółów na temat rozstania zebysmy mogli obrobić tyłek twojej byłej:)

nie napisalam tego zebys sie poczuł gorzej,chciałam cie tylko rozweselic:)czy jest o co walczyc skoro nie potraktowała cię fajnie?

To w takim razie przepraszam, widocznie źle zrozumiałem intencje. Pytałaś czy jest o co walczyć? Odpowiem, iż po stokroć tak. Dlaczego? Ponieważ z jednej strony wiem, że wina leży po obu stronach, ale to ja zawaliłem. Ona chciałaby żebym był bardziej twardy, pokazał, iż umiem o czymś zadecydować, że umiem postawić na swoim. Wiem, iż do miłości nikogo nie zmusze ale chce o nią walczyć bo ona jest dla mnie najważniejsza. Ja nie jestem ważny, ja potrafię nie dbać teraz przez ten czas o swoje zdrowie, bo mi na sobie nie zależy. Ale dzięki przyjaciołom, którzy mieli nawet identyczny problem jak ja i chodziło dokładnie o to samo, są teraz szczęśliwym małżeństwem. Wiem z jednej strony, że to żaden wyznacznik, chociaż takich przykładów miałem wiele ale chodzi o to, że jak nie spróbuje to nigdy nie będę wiedział a czy tak czy tak to wszystko przeżywam.

super,ze opowiadasz o niej z szacunkiem,nie kazda kobieta ma takie szczęście:) trzymam kciuki,czasem warto walczyc o miłość a nie kazdy potrafi

Jeśli są jeszcz osoby, które tu zaglądają bardzo bym prosił o jakiekolwiek wypowiadanie się. Chciałbym z drugiej strony z kimś pogadać wyglądać się, niestety tego trochę brakuje.

Na początku chciałem napisać iż cieszę się, ze jest jeszcze osoba, która przeczytała to co napisałem. Ponieważ straciłem nadzieje iż tutaj ktoś mi odpisze lub ze mną po prostu pogada (mam na myśli płeć piękna). Teraz chciałem się wypowiedzieć na temat tego co Ty napisałaś. Na samym początku powiem iż w porównaniu do mnie 6 lat to bardzo ale to bardzo długo. Z jednej strony cieszę się waszym szczęściem tzn. tym iż macie siebie ale z drugiej strony to są to naprawdę poważne problemy. Ciezko mi coś doradzić, ponieważ jest to dosyć poważna sytuacja. Tutaj albo pomoże Twoja na prawdę silna wola i chęć pomocy chlopakowi i będziesz z nim do skutku rozmawiała. Albo możesz mu doradzić rozmowę z psychologiem. Nie zrozum mnie źle, ja nawet sam się nad tym zastanawiam bo tez nie bardzo sobie umiem poradzić. Chociaż eh.. niestety ale od samego początku tego roku wszystko się psuje. Choroby w rodzinie (i to bardzo poważne), ciotka została okradziona a ja wczoraj miałem wypadek. Wszystko się pieprzy. Nie wiem co będzie dalej i boje się nawet myśleć o tym. Myśle, ze u Ciebie się poprawi sytuacja. Rozumiem Cię iż nie moglabys bez niego żyć, niestety ja bez swojej największej miłości muszę i muszę się pogodzić z tym, ze niestety ale nic już się nie zmieni. Pamiętaj iż jeśli u Ciebie może to pójść za daleko to oczywiście będziesz szczęśliwa ale.... no właśnie ale do pewnego momentu. Z jednej strony nie kieruj się tym co Ci mówią "zostaw go!" itd. kieruj się sercem ale i rozsądkiem. Możesz przemyśleć sobie za i przeciw rozstania z nim. Pozdrawiam i trzymam kciuki aby się udało.

W moim przypadku serce i rozsądek niestety nie idą w parze:) Faktycznie w obliczu tego co Ciebie spotyka moja historia wydaje się być dość optymistyczna. A cierpliwości mam sporo więc może tak jak mówisz wreszcie dojdę do czegoś dobrego w swoich dążeniach. Nie znam dokładnie historii Twojego związku i może to będzie słabe pocieszenie dla Ciebie ale znam parę która zaręczyła się po 14 latach związku dość burzliwego i wypchanego po brzegi rozstaniami i wracaniem do siebie a teraz są razem bardzo szczęśliwi i układa im się bardzo dobrze. A dodam że znali się od podstawówki. Z doświadczenia wiem obserwując kobiety z mojego otoczenia, że bardzo często zmieniają chłopaków w poszukiwaniu tego jedynego właściwego i owszem często się im udaje a często kończą z kilkakrotnie złamanym sercem. Może i wielokrotnie takie postępowanie wychodzi na dobre ale ja niestety należę do osób które tak naprawdę to kochają chyba tylko raz w życiu i widzę, że ty chyba również. Z tego co czytam Twoja dziewczyna podała dość mało konkretne powody zerwania i z tego co mówisz miała do Ciebie pretensje o to, że coś robiłeś źle według niej. Kobiety mają nieco inną psychikę niż mężczyźni i może według niej chciałeś ją "udobruchać prezentami" i nie gniewaj się że to mówię - po prostu wiem również na przykladzie wziętym z życia mojej znajomej która stwierdziła że jej narzeczony kupuje jej prezenty po to by nie wściekała się na niego za to że wychodzi często z kumplami. Jeśli chodzi o powody zerwania jakie podała to może spróbuj po prostu jej udowodnić, że zmieniłeś w swoim zachowaniu coś co jej nie odpowiadało. Jeśli dwoje ludzi naprawdę bardzo się kocha to jeśli to które jest mniej dumne i stanowcze niż to drugie się ugnie i spróbuje zawalczyć to może jeszcze się udać i niekoniecznie wszystko musi być stracone. Ja życzę Ci odwagi i tego byś się nie poddawał, a jakbyś kiedyś chciał pogadać to ja bardzo chętnie. Jestem taką trochę samotniczką więc chętnie porozmawiam z kimś tak miłym jak ty. W naszym wieku trudno spotkać ludzi angażujących się w związek aż tak bardzo jak my, więc chyba rozumiesz mnie lepiej niż własna najbliższa przyjaciółka:)

Do Igriany powiem  tyle, że trzeba dokładnie znać sytuacje i umieć podsumować wszystkie za i przeciw by móc w drastyczny sposób podejmować decyzje i nie wszystko co wygląda na czarne jest zawsze czarne. Ludzie mają problemy i jedni z nich wychodzą a inni nie. Ja może z nich wyjdę może nie ale bez względu na to co się stanie to itak nie będę żałować tego, że próbowałam przynajmniej. Są różne czynniki które zmieniają ludzi: depresja, brak akceptacji otoczenia... Sama o tym wiem najlepiej bo skończyłam szkołę psychologiczną i o ironio nie umiem pomóc najbliższej mi osobie mimo tego ale przynajmniej się staram i mam świadomość kiedy można spisywać człowieka na straty a kiedy jest jeszcze nadzieja, nadzieja podobno jest matką głupich ale bez niej na tym świecie byłoby znacznie więcej przypadków samobójstw niż jest. A życie bez osób które są dla człowieka najważniejsze nie jest tym samym życiem i nie zawsze ma szansę na powodzenie.

Nigdzie nie jest zapisane na tym durnym świecie czy ktoś powinien być sam czy nie sam. I nie możesz tak myśleć, może to i głupie sie wydać co powiem ale w tej sytuacji powinieneś pomyśleć przedewszystkim o sobie i swoim dobru. Zająć się czymkolwiek żeby tylko nie myśleć negatywnie, chociażby przyziemnymi codziennymi zajęciami. Ja w wieku 16 lat przeżyłam dość poważne doświadczenie z chłopakiem, a jak wiadomo w takim szczenięcym wieku człowiek jeszcze bardziej się angażuje i to właśnie mój obecny chłopak wyciągnął mnie z sytuacji która wydawała się być końcem świata i pokazał że nie ma sytuacji które są bez wyjścia, wtedy jeszcze miał silny charakter i był pełny wspaniałych planów na życie. Może to też dlatego tak bardzo się z nim zżyłam, uważam jednak że ja też jestem mu coś winna bo chyba dzięki niemu żyje, dzięki temu że pojawił się w moim życiu w odpowiednim momencie. Absolutnie nie możesz uważać, że dla dziewczyn jesteś nieatrakcyjny i takie tam bzdury bo każdy człowiek na tym świecie ocenia patrząc na inne cechy i każdemu co innego może sie spodobać w tej drugiej stronie. Zresztą cóż ja mogę się na ten temat wypowiadać skoro też zawsze myślałam że faceci nie mogą patrzyć na mnie łaskawym okiem bo jestem ułożoną zbyt grzeczną dziewczynką która nie imprezuje i nie uważa za tragedię wyjscie z domu bez nałożenia na twarz kilograma tapety, jest samotniczką a ma zbyt twarde zasady życiowe i moralne które ciężko komukolwiek złamać. Może też to jest drugim powodem dlaczego trzymam się kurczowo jednego faceta dla którego straciłam głowę jako dziecko? Jednak wbrew pozorom trochę przez te 6 lat z nim dorosłam i potrafię patrzyć na pewne sprawy inaczej. Ty może też w którymś momencie życia dojdziesz do wniosku, że da się z niego wyciągnąć coś dobrego, w żadnym jednak wypadku nie możesz pozwolić sobie na załamanie. Napewno masz jakiegoś zaufanego kogoś kto Cię wysłucha, może nie zrozumie ale przynajmniej wysłucha. Ja z mojego pierwszego zerwania zaczęłam się śmiać tak naprawdę chyba dopiero po roku, a dodam że była to pierwsza miłość która do dzisiaj tkwi w sercu trochę jak zadra i nawet po upływie tak dużej ilości czasu jakiś sentyment do tego człowieka nadal pozostał i tak chyba w przypadku ludzi tak sentymentalnych jak ja pozostaje.

Odnośnie tego czy przekreślać słowa Igriany czy nie to troszkę źle zinterpretowała moje słowa. Ten kumpel z internetu nie jest jego bogiem czy coś w tym stylu tylko gnojkiem który perfidnie żeruje na robieniu komuś bałaganu w życiu. Jest wielu takich którzy niestety tak mają. A mój chłopak ślepo go nie słucha tylko po prostu sugeruje się jego zdaniem i po drodze przy tym gubi swoje, a tamtego to najwyraźniej bawi.

Będę walczyć dla siebie i dla niego bo oboje chyba na to zasłużyliśmy. Liczę po części na jego rodziców bo to tak naprawdę oni mają asa w rękawie bo go utrzymują.  Nie możesz myśleć tak, że nie podobasz się kobietom i to jest wina Twoich niepowodzeń. Na rozstanie zwykle składa się szereg błędów przeważnie popełnionych przez oboje i nie możesz o to winić tylko siebie. Decyzji o rozstaniu nikt kto naprawdę kocha nie podejmuje tak pochopnie jak ona to zrobiła. Jeśli faktycznie czujesz się winny i masz co w sobie zmienić to musisz spróbować to zrobić, a ona jeśli naprawdę kochała da Ci jeszcze jedną szansę. Gorzej jeśli wymawianie Ci wad było dla niej tylko pretekstem do zerwania;/ I nie gniewaj się że to powiem ale ktoś kto naprawdę kocha zawsze próbuje rozważyć wszystkie za i przeciw. Jeśli ona tego nie zrobiła to wybacz, że to powiem, albo nigdy nie kochała albo po prostu nie dorosła do prawdziwej miłości która kieruje się wspólnym radzeniem sobie w trudnych sytuacjach i po prostu nie jest Ciebie warta. Wiem, że to okrutnie brzmi, ale jeśli nie uda Ci się nic już wskórać musisz żyć dla siebie. Pospolite jest stwierdzenie, że może jeszcze kiedyś zakochasz się w kimś innym, ale może i możliwe chociaż sam teraz sobie nie umiesz tego wyobrazić. Nowy związek wnosi do życia coś nowego a po starym niestety zostają blizny, które po jakimś czasie zaczynamy traktować tak jak te powstałe w skutek jakiegoś wypadku  i trzeba się powoli uczyć z nimi żyć, ale wiem po sobie że jest to możliwe. Mój pierwszy związek był bardzo krótki i może dlatego tak mówię, że rozstanie da się przeżyć, nie wiem jak bym się zachowała w sytuacji gdyby ten obecny się rozpadł więc nie mogę Cię pouczać. Czytając pierwsze kilka Twoich wiadomości tutaj napisanych wiem, że jesteś bardzo miłym człowiekiem i nie zasługujesz na to by tak cierpieć.

Chamem dla dziewczyn.. hmm jak to brzmi.. chociaż faktem jest, że niektóre dziewczyny to wykazują swoim zachowaniem, że lubią takich przysłowiowych chamów. Sama może i coś z nich mam ;p bo inna po niektórych słowach jakie usłyszałam czasem w żartach od mojego lubego najzwyczajniej dała by w twarz i tyle. No ale koniec końców ile ludzi na tym świecie tyle poglądów i nigdy nie da się w 100% tak do siebie dopasować by było idealnie. Wrażliwe kobiety z pewnością doceniają czułość taką jaką Ty okazywałeś dziewczynie i nie próbuj sobie tłumaczyć, że właśnie Twoja wrażliwość była powodem zerwania bo to już byłby absurd. Mam nadzieję, że i Tobie się jakoś uda i zdołasz wyjść jakoś z tego dołka - zawsze nawet jak jest Ci tak ciężko że wydaje się że gorzej być nie może pomyśl sobie, że to kiedyś przejdzie i czasem trzeba wiele znieść by kiedyś się pozbierać. Może za parę lat będziesz się śmiał z tych problemów które masz teraz mimo iż są straszne i będziesz je wspominać jako coś co zdarzyło się i pozwoliło zgromadzić siłę do walki.

Właśnie, jeśli ktoś ma podobne doświadczenia i chciałby się poprostu nimi podzielić lub wyżalić - piszcie:) Ja również chętnie porozmawiam:)

To nie jest wada tylko zaleta i guzik prawda że wszystkie kobiety lubią takich macho i cwaniaczków. No może jedynie takie które chcą się przypodobać i pochwalić "wyśmiewnym psiapsiółeczkom". Usiłowanie zmieniania sobie osobowości nawet dla ukochanej osoby jest nietrafione i prędzej czy poźniej wychodzi bokiem bo nie da się całe życie udawać i potem z tego są jeszcze gorsze zgrzyty między ludźmi. Nie miej do siebie pretensji o swoją wrażliwość i sie nie zmieniaj, ktoś to w odpowiednim momencie Twojego życia napewno doceni. Może niekoniecznie ona i nie koniecznie będzie to kobieta która akurat się w Tobie zakocha ale ogólnie przyjaciele, niektórzy pracodawcy i wogóle ludzie a raczej znaczna ich część doceniają takie cechy.

Nikt nie może w 100% dokładnie przewidzieć scenariusza swojego życia i to jest czasem nawet dla wielu lepsze. Nigdy nie mów nigdy.