bezradnosc wobec ojca

moj ojciez jest nie obliczalny boje sie za jak bym sie decydowala wyjsc z domu i nie wrocic juz mogl by pojsc na policje i powiedziec ze moj chlopak mnie przetrzymuje a nie chciala bym tego

a co najlepsze to ja to wiem ale moze ten lek przedtymwszystkim . kazdy mi mowi ze nic mi nie zrobi i ja to wiem ale a chyba sie go poprostu boje

Nie wiem czy Cię to pocieszy, ale ja mam 22 lat i borykam się z podobnym problemem. Ojciec, głowa rodziny dyktuje każdemu co ma robić. Uwierz mi, że dopiero, gdy poszłam na studia to odetchnęłam. Z jednej strony spełniłam jego oczekiwania, bo się uczę, a z drugiej strony była to dla mnie ucieczka przed nim. Ciężko jest mi powiedzieć co masz robić.... przede wszystkim walcz o swoje. Ja długo walczyłam, długo się stawiałam, ale w końcu musiał zaakceptować moje życie. Postaw się mu... jeśli Cię kocha nie dopuści do tego, żeby Cię stracić i w końcu odpuści. Strach przed stratą bliskiej osoby jest silniejszy niż duma czy honor. Piszę to z doświadczenia. Nie bój się i walcz o swoje. Będzie ciężko ale odważ się

Dziewczyno otrząśnij sie !

Ojciec miał czas na wychowanie , teraz moze patrzec jak decydujesz sama o sobie a Jemu pozostaje ewentualnie doradzanie, ale juz  na pewno nie straszenie ani rządzenie twoim życiem , co to, to nie ..

Nie jesteś sama w tym problemie, również mam problemy ze względu na mojego ojca. Nie mieszkam z nim gdyż wyjechałam na studia, ale zawsze gdy wracam do domu (czasem najnormalniej na świecie potrzebuje odwiedzić mamę, babcię, on mieszka z nimi) słyszę od niego jakieś głupie uwagi. Jakbym mocno się nie starała nigdy nie potrafię zaspokoić jego oczekiwań co do mnie, a przecież to jest moje życie, mogę robić z nim co chce, nigdy nie było takiego problemu, że jestem na tyle głupia ażeby zrobić coś, co mi je zniszczy. Dodam, że mam już 22 lata. A on zawsze narzeka. Studiuję, zawsze miałam dobre wyniki - i mimo wszystko zawsze jestem najgorsza. Ostatnio usłyszałam od niego, że zawsze kiedy tylko pojawię się w domu stwarzam jakieś problemy. Zwraca mi bardzo często uwagę jaka to jestem beznadziejna, niepotrzebna, najgorsza. Przykro mi to słyszeć, tym bardziej, że zawsze starałam się robić wszystko by był zadowolony. Był dla mnie wzorem. A teraz go nienawidzę, chociaż chyba nie powinnam tak mówić bo to mój ojciec. Rozumiem jak jest Ci ciężko i współczuję Ci bardzo. To jest trudna sytuacja, i doskonale rozumiem to, że po prostu się boisz. Też bardzo chciałabym zrobić coś po swojemu, ale najzwyczajniej boję się wychylać...