Problematyczna sytuacja z mamą chłopaka.

Spotykam się z moim chłopakiem od ok 1,5 roku. Z racji tego, że jestem od niego sporo młodsza zostałam przedstawiona jego mamie (ojciec nie utrzymuje kontaktu), stosunkowo niedawno. Mieszkamy 150 km od siebie, więc już za 3 razem jak byłam u niego w domu, również tam spałam. Na początku w innym pokoju, później już razem. Mojemu chłopakowi zależy na tym, żeby jego mama  lepiej mnie poznała, z tego co wiem jej także.

Podobno mnie polubiła, ale ja, prawdę mówiąc, unikam dłuższych rozmów, szczególnie, że nie jest to osoba otwarta i pogodna Do tego dochodzi oooogromna różnica wieku pomiędzy nami. Ona ma 60 lat, mój chłopak 30, ja jak wspomniałam jestem sporo młodsza i po prostu nie potrafię nawiązać niezobowiązującej rozmowy i znaleźć wspólnego tematu. Ona też mi tego w ogóle nie ułatwia... nie krępuje się w mojej obecności kłócić z moim chłopakiem i tym podobne... jeszcze nie widziałam, żeby się uśmiechała.

Uprzedzę pytania - mój chłopak mieszka z nią ze względów czysto praktycznych, ma wymagającą pracę, w której spędza czas od rana do wieczora. Niebawem się wyprowadzi, bo planujemy zamieszkać razem.

Jednak nie chciałabym po prostu "przeczekać" tego okresu, zależy mi na dobrym kontakcie z prawdopodobnie przyszłą teściową. Poza tym czuję się niekomfortowo w jej towarzystwie, a w końcu śpię w jej domu, jem z nią śniadania, obiady.

Chłopak opowiadał mi, że 'mamusia' jest dość agresywnie nastawiona do... wszystkiego. Praktycznie każdego jego kolegę, którego przyprowadził do domu, za coś skarciła (w końcu jest u siebie). I oznajmił, że mnie to prawdopodobnie też nie ominie. Bardzo się tego boję

Przez jej osobowość, mój chłopak i ona komunikują się prawie wyłącznie krzykiem... więc to oczywiste, że nie mogę włączyć się do rozmowy. Kiedy on chce żebym z nią porozmawiała, po prostu wychodzi i zostawia nas same.. więc na wsparcie nie mam co liczyć.

Jest mi z tym źle, bo ja mam bardzo otwartych i umiejących się zachować rodziców, więc gdy mój chłopak przyjeżdża do mnie, oni nawiązują z nim rozmowę itd.

Staram się cały czas uśmiechać na przekór napiętej atmosferze w jego domu, i nawiązywać rozmowę chociaż muszę przyznać, że jest ciężko. Warto dodać, że jeszcze nie tak dawno byłam osobą bardzo nieśmiałą i jeszcze ziarnko nieśmiałości się we mnie odzywa.

Proszę o pomoc - jak się zachowywać, o czym rozmawiać? A może wyolbrzymiam problem...?